LEFFINGELEUREN (20-09-2009) ELVIS PERKINS IN DEARLAND HOOGTEPUNT.

 
 

LEFFINGELEUREN 2009 – zondag 20 september 2009 te Leffinge (Oostende): ELVIS PERKINS IN DEARLAND HOOGTEPUNT.

Leffingeleuren (LL) is een festival dat al sinds de jaren zeventig meedraait, toen ook de Oostendse Paulusfeesten, het Woodland Festival (later Torhout/Werchter) en het Dranouter Folkfestival West-Vlaamse muziekgeschiedenis schreven. Het was toen innig verbonden met Café De Zwerver dat net dit jaar definitief in handen gekomen is van de ploeg van LL. Onder anderen zijn ligging heeft het gebeuren behoed voor monstergroei. Anderzijds heeft LL altijd heel boeiende namen op de affiche gehad, eigenlijk de kwalitatieve top. Hele groten kwamen er, net voor ze doorbraken. Sommigen recidiveerden want het feest huist in het gezellige dorp, de backstage in de lokale school nodigt uit tot verbroedering en West-Vlamingen zijn nu eenmaal gastvrije mensen. De wafelbak en het succulente eten zijn wellicht intussen bekend in de hele (muziek)wereld.

De presentatie is voor de bezoeker overzichtelijk gehouden: er zijn enkel het grote podium in de tent en een paar optredens in de grote zaal De Zwerver, of in café De Zwerver, intussen eigendom van de organisatoren. Je kan eigenlijk alles zien wat je wil zien. Niet elk jaar was de affiche even geweldig, maar 2009 is ongetwijfeld een topper want drie dagen lang kwamen niets dan boeiende bands en sterke solisten. Dat vertaalde zich in een grote publieksopkomst. Enkel de zondag was niet volledig uitverkocht. Wij zouden dan ook de drie dagen present zijn, maar uiteindelijk moesten we ons beperken tot de zondag. Zo misten we op vrijdag jammerlijk The Black Box Revelation (nog steeds niet gezien), Das Pop (nieuw werk), The Streets en William Elliott Whitmore. Op zaterdag gingen o.a. Alela Diane, Amadou et Mariam, Dinosaur Jr., Daan, J. Tillman en Eilen Jewell aan ons voorbij. Enige ijdelheid is ons niet vreemd: we hadden Jewell wàt graag de reviews toegeschoven die we jaren terug al schreven over haar cd’s. Ze trad de volgende vrijdag, de 25e op in Toogenblik in Haren, maar daar konden we niet zijn, wegens de overigens schitterende try-out van Neeka…Jammer.

De zondag was op papier veelbelovend. In de praktijk werd het nog een stuk mooier. Op het moment dat we dit schrijven hebben we de nieuwe vierde cd van Absynthe Minded nog steeds niet gehoord. Het optreden van AM was zoals te verwachten een mix van nieuw en oud, waarbij dat laatste uiteraard vooral tegen het eind voor sfeer moest zorgen. Dat deed het ook: in een propvolle tent bouwde AM, zo vroeg op de namiddag, rond de klok van vieren, al een olijk feestje. Ook voor deze jongen was het genieten: de songs van AM zitten vol wendingen, onverwachte ritmes, leuke klankkleuren. Complexiteit, maar zonder complexen. De uitvoering is vlekkeloos, de afwisseling. In één song zitten vaak méér ideeën dan veel Belgische groepen in een gans optreden weten te stoppen. Dat de songs van AM weinig emotie zouden genereren, precies door het vernuft van de constructies (alsof ,,directe” songs niet doorgecomponeerd kunnen zijn!), haalt men vaak als kritiek aan, maar mij lijkt dat geen punt: de spankracht van ware rock-‘n-roll blijft intact. Ieder zijn mening natuurlijk: iets raakt je of raakt je niet, en, dat valt niet te programmeren. Maar geef mij Absynthe Minded anytime

Het New-Yorkse Elvis Perkins In Dearland was buiten kijf het hoogtepunt van de dag. Drie jaar geleden kwam Elvis Perkins aan de oppervlakte met Ash Wednesday. De tweede cd Elvis Perkins In Dearland een groepsprestatie is, vandaar de groepsnaam. EPID bestaat stuk voor stuk uit zeer gedegen instrumentalisten, die tegelijk van oudsher goede vrienden van Elvis zijn. (Slechte?) vrienden van ons hadden ons vriendelijk maar met de wapenstok verzocht naar le nouveau Elvis te luisteren. Wat niet lukte vooraf (we zijn dat in orde aan het brengen!) maar wel maakte dat we dit concert niet wilden missen. Dat beantwoordde volledig aan onze verwachtingen, en ging daar zelfs nog een stuk boven. Je merkte het ook aan het publiek: dat was wel present na AM maar leek totaal niet betrokken. Gaandeweg palmde de groep echter die mensen helemaal in, zoals we daar hier Vic Chesnutt ooit hoorden presteren. EPID deed dat zonder effecten, zonder spectaculaire volksverlakkerij, maar door middel van schitterende songs en een breed en bijzonder vakkundig bespeeld instrumentarium: naast de gebruikelijke instrumenten ook trombone, klarinet, harmonium, traverso, enzovoort. De contrabas van Brigham Brough is ook al speciaal: die heeft maar een halve onderbuik. De songs uit de twee platen, een intelligente waaier aan americana, werden aangevuld door één van de zes songs uit de nieuwe The Doomsday EP (of EPID zoals ook de groep afgekort heet) We dachten heel soms aan de Kinks in hun beste dagen. Wanneer drummer Nick Kinsey dan nog van achter zijn drumstel komt, om vooraan met de ,,caisse” los te gaan, dan denkt men terug aan het legendarische concert dat Gutterball hier lang geleden op dezelfde plek bracht. Het zal tot in den treure herhaald worden maar Elvis is de zoon van acteur Anthony Perkins, die bekend werd met zijn rol in Psycho van Alfred Hitchcock. Hij noemde zijn zoon naar, u raadt het, Presley. Er zitten overigens nog beroemdheden in zijn stamboom. Zijn moeder bevond zich op één van de vliegtuigen die zich in de Twin Towers boorden op 9/11. Daar gaat de cd Ash Wednesday helemaal over (de symboliek hiervan voor Elvis vindt u onder anderen op Wikipedia terug) De ,,begrafenisceremonie” à la New Orleans dat de laatste song (Good Friday?) inleidde, greep dan ook naar de keel. Elvis weigert de titel ,,singer-songwriter”, maar verkiest ,,recording artist”, wij willen daar nu al aan toevoegen ,,great recording and performing artist”.

Op deze toer had EPID Dawn Landes mee, singer-songwriter uit Louisville, Kentucky. Dat is een zeer interessante madam, zoals opzoekingswerk via Google uitwijst, maar omdat ze in Café De Zwerver optrad zagen we haar niet, al had het volgens het uurschema gekund. We beseffen nu hoe spijtig dat was. Kijk maar eens op YouTube voor haar blue grass versie van Young Folks! Dat zetten we een volgende maal recht.

Admiral Freebee solo en grotendeels akoestisch, het is eens iets anders als tussendoortje, als aanloop naar de groepsconcerten van volgend jaar. Tom Van Laere zelf zal welk weer heel kritisch geweest zijn voor zijn optreden, dat alle hits omvatte, u kent ze wel (al hebben we Einstein Brain niet gehoord), maar het was erg goed, Tom, absoluut geen bad year for rock-‘n-roll! We nemen het er graag bij, de schuine praat, de namedropping (Seasick Steve), de doordenkertjes, citaten en verwijzingen, en de ,,volksopruiende” slogans (,,What’s my Name?” ,,SLASH!!!”), want het is en blijft entertainment, maar wel over de songs en de uitvoering.

Ray LaMontagne was de man op wie zovelen wachtten. De singer-songwriter met het hese maar warme stemgeluid, nu tien jaar bezig als muzikant na het horen van Treetop Flyer, liedje van Stephen Stills, maakte het zijn publiek lange tijd niet makkelijk. Zijn uiterste schuchterheid speelde hem weer eens parten, zoals tijdens zijn Brusselse concert. Hij neemt totaal geen contact met zijn toehoorders. Zijn songs moeten spreken, wat in essentie het enige is dat telt, natuurlijk. Dat zou het tij ook doen keren, voor een stuk toch. Met Trouble sloeg hij een eerste keer goed toe. Maar het voor LL zo typerende geroezemoes in de tent hield niet op. Vanaf Jolene en het geweldige, rimische nummer erna kwamen Ray en de band, met zijn prominente pedal steel speler, eindelijk helemaal los. Zo werd het toch nog een degelijk concert.

Seasick Steve? Steven Gene Wold, zoals hij echt heet, was gewoon zichzelf. Al wat hij nodig heeft is zijn zelfgemaakte snaarinstrumenten (met exotische namen als Mississippi drum machine, one-stringed diddley bow, three-string trance wonder), een potente drummer en zijn songs, waarbij die van zijn laatste ‘I Started With Nothing And Still Got Most Of It Left‘ een grote rol spelen. De hele dag lang had de professionele zwerfkat de andere artiesten gemonsterd, overigens een blijk van collegialiteit (of is het industriële spionage?), nu was het zijn beurt om toe te slaan. Wij praatten intussen met long time no see vrienden achteraan over good times gone by en hoorden op een afstand dat het goed was. Met vooral Elvis Perkins werd het toch nog enen memorabel weekend… (Antoine Légat 04 10 09)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s