BIG JOHN BATES & Bangtown: volume knob to the right. And let’s go see him, hell and devil!

 
Te vinden op/To be found at BOBTJE BLUES PAGES, zie/see www.bobtjeblues.com
 

BIG JOHN BATES, Bangtown, Rookie Records (Verd. Sonic Rendezvous)

( www.bigjohnbates.com )

Slechts met deze cd vernamen we het bestaan van John Bates, die zich graag Big John Bates laat noemen, en van zijn spectaculaire voodoo vaudeville ofte burlesque shows. Dat is dan niet zijn schuld, want de man toert minstens eens per jaar doorheen West-Europa (en de States) Vier cd’s en één live DVD sinds de eeuwwisseling en zo’n zeshonderd concerten in meer dan tien landen wijzen op een serieuze vorm van workaholisme. In en om Vancouver, Canada, is John Bates dan ook big. De nieuwste Bangtown zit in een spuuglelijke hoes, maar gelukkig maakten we eerst kennis met de muziek van die plaat en die is een heel stuk beter. We hebben het vermoeden, aan de hand van oudere besprekingen, dat de kwaliteit van zijn cd’s over de jaren heen groter geworden is, maar waar we absoluut zeker van zijn is dat de live shows een dimensie toevoegen, dat daar de ware Big John Bates komt bovendrijven. Men vindt er voldoende beeldmateriaal van op het net. Dank zij de Voodoo Dollz (er vallen namen van het in het milieu blijkbaar erg bekende karakterdanseressen als sCare, Ditta Von Teese, Little Miss Risk…) krijgen die performances de nodige sugar and spice. Een vette streep erotiek en een ferme kwak camp zijn ook nooit weg, natuurlijk, zeker als het met veel humor gekruid wordt, tongue in cheek dus. Maar we moeten het bij de cd houden. Big John Bates brengt met die lekker grote Gretsch gitaar omgord in essentie rockabilly of punkabilly, in power triovorm, zoals dat hoort, incluis de staande bas (Brandy Battery) Maar dat is slechts de basis: op Bangtown hoor je van alles tussen psychobilly, garage, ,,rock noir”, voodoo, harde rock, blues, liefst alles tegelijk, een lekkere smeltkroes van opgedreven muziekjes. De vaak gemaakte vergelijking met een Tom Waits op speed zien we niet zo zitten (misschien moeten we daarvoor een concert zien), maar je denkt uiteraard aan The Cramps en Jim ‘Reverend Horton’ Heat (die twee bands bij uitstek!), Dick Dale (op Whiskey Goblins hoor je pure surf) en de occasionele Captain Beefheart of Brian Setzer. De Rocky Horror Show lijkt ook al een invloed te zijn. Openers ‘Fill Your Tank‘ en ‘Hotrod Blues’, het sterke ‘Skin & Guts‘, het opzwepende ‘Murdercycle‘, het van Judas Priest geleende ‘Breaking The Law’ geven aan waar het BJB om te doen is. Volumeknop naar rechts. En live gaan zien. (27 08 09)

Only with this CD we learned about John Bates, who likes to call himself Big John Bates, and about his spectacular voodoo vaudeville or burlesque shows. That’s clearly not his fault, because the man tours at least once a year through Western Europe (and the States) Four CD’s and one live DVD since the turn of the century and over six hundred concerts in more than ten countries seem to point at a serious form of workaholism. In and around Vancouver, Canada, John Bates is truely big. His latest effort Bangtown has a downright ugly cover, but luckily we made contact with the contents before seeing that and the music is a whole lot better, thank you. We have the impression, according to our spies, that the quality of the CD’s has risen over the years, but what we absolutely are sure of, is that the live shows add a dimension, that the real Big John Bates is to be found on the stage. There’s enough evidence on the net to back this. Thanks to the Voodoo Dollz (with names like sCare, Ditta Von Teese, Little Miss Risk, as the names suggest, character dancers in their own right) sugar and spice are added to the performances. Firm erotics and an overdose of camp go side by side with lots of humour, all tongue in cheek of course. But let’s stick to the CD. Big John Bates does his thing with that huge Gretsch guitar strapped around his neck. It’s essentially rockabilly or punkabilly, in power trio livery, just like it should, upright bass included (Brandy Battery) But that’s only the basis: on Bangtown you’ll hear it all, from psychobilly, garage and ,,rock noir”, over voodoo and mainstream rock to the blues, and preferably all at the same time in a tasteful, revved up melting pot. The ubiquitous comparison with Tom Waits on speed is something we fail to see (but maybe a concert could enlighten us?), but of course there are references to The Cramps and Jim ‘Reverend Horton’ Heat (that’s quite clear), Dick Dale (on Whiskey Goblins you hear pure surf) and the occasional Captain Beefheart or Brian Setzer. The Rocky Horror Show seems to be a major source of inspiration. Openers ‘Fill Your Tank‘ and ‘Hotrod Blues’, the fine ‘Skin & Guts‘, the fiery ‘Murdercycle‘,the Judas Priest classic ‘Breaking The Law‘ say what BJB is ll about. Volume knob to the right. And let’s go see him, hell and devil! (27 08 09)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s