Rocsa Singers in het Gentse Arca Theater op do 28 mei 2009: recht op cultuur, sociaal, artistiek en authentiek!

 
 

Rocsa Singers in het Arca Theater, Sint-Widostraat te Gent op do 28 mei 2009.

Vorig jaar al berichtten we al uitgebreid over de Rocsa Singers in één van onze gebruikelijke internetkanalen. Al zijn we door omstandigheden rijkelijk laat met ons verslag, toch vonden we het erg belangrijk om dit merkwaardig project nog eens in de spots te plaatsen, ook omdat men in het voorbije jaar allesbehalve bij de pakken is blijven zitten.

Amper twee jaar geleden werden de Rocsa Singers opgericht, waarbij ROCSA staat voor Recht Op Cultuur: Sociaal en Artistiek…en eigenlijk ook wel Authentiek. Dat geschiedde in het kader van de wijd vertakte en actieve buurtwerking van de Gentse wijk van het Rabot en de Blaisantvest. De repetities op maandag en vooral de optredens voor een publiek van familie en sympathisanten in De Rode Pomp sloegen zo aan dat er eind 2008 een twééde groep ontstond, die dan op zijn beurt in januari versmolt met de eerste. Nu telt het effectief 35 enthousiaste deelnemers.

In mei was men klaar om de ,,nieuwe” Rocsa Singers voor te stellen. Tot daar niets wereldschokkends, veronderstelt men dan, maar voor iemand denkt dat het hier gaat om bonte avonden gevuld met platte karaoke, willen we toch een en ander kwijt over de achtergronden en over de inhoud van het project, dat niet alleen een wissel op de toekomst blijkt maar beslist ook inspirerend kan werken andere lokale initiatieven.

Om een bron van inspiratie te zijn, is soms weinig nodig, meestal maar één briljant idee, zoals de uitvindster van de chocopasta, de organisatoren van de Boombals en, straffer nog, de inwoners van het onooglijke Australische Bundanoon (in New South Wales) ondervonden (waar men voor het eerst alle plastic waterflessen bant, wat nu snel navolging vindt)

Een blik op www.rocsa.be leert al meteen dat de buurtwerking veel meer ambitie heeft dan het inrichten van quizzen en BBQ’s. Men wil de mensen uit de buurt, maar dan wel van alle kunne, leeftijd, rang en stand, ras en herkomst de kans geven om onder begeleiding als koor, in klein gezelschap en solo te zingen. Eerder dan het resultaat moet men de weg ernaartoe in ogenschouw nemen: er is het sociale aspect. Men moet immers leren in groep iets te verwezenlijken, maar ook de individuele prestatie wordt aangemoedigd. Een lied aanleren, ongeacht je vooropleiding en talenten, dit lied ten gehore brengen van de eigen mensen, maar ten slotte ook voor een ,,onbekend” publiek gêne en complexen onderdrukken, het is een niet te onderschatten vorm van zelfoverwinning. Dat kan gelijk ook op een gezellige manier gebeuren, zonder dolle ambities of onrealistische verwachtingspatronen.

Men kan niet voldoende onderstrepen hoe zoiets een buurt nader bij mekaar kan brengen en welke stimulans dit is voor de eigenwaarde van mensen, die ,,voorheen niets konden”. De steun van de groep is daarbij primordiaal: het is ontroerend te zien hoe iedere zangprestatie door het geheel wordt gesteund en gewaardeerd. Er is echter meer: de begeleiding zit op een professioneel niveau dank zij Rik Debonne, pianist en leraar, maar ook zangcoach voor professionele theatergezelschappen. In voorbereiding van en bij voorstellingen is beroepsmuzikant Rudi Genbrugge een extra steunpilaar: deze multi-instrumentalist en manusje-van-alles speelt tegenwoordig vooral in het theater. Het valt aan te zien met hoeveel geduld en liefde ze hun ,,poulains” klaarstomen voor het grote werk.

Doet het een beetje denken aan de sambascholen van Rio en elders in Bazilië waar men tracht de jeugd van de straat te houden en zinvol bezig te houden, weg van drugs, geweld, criminaliteit? Vanzelfsprekend is zo’n extreme situatie niet aan de orde in de wat achtergestelde maar vredevolle Rabotwijk, maar deze sociale dimensie, mensen een zinvolle bezigheid verschaffen, geeft een niet te onderschatten meerwaarde aan een buurtwerking.

Wat ons ook al erg positief opvalt, is de repertoirekeuze. In tegenstelling met het loutere, vrijblijvende amusement van karaoke-avonden, zocht men bij Rocsa duidelijk en intens naar songmateriaal in alle denkbare stijlen en vormen, aangepast aan de wensen en het kunnen van de persoon. Je hoort even goed een hit van het eigenste moment als I Don’t Wanna Dance van Lady Linn, een klassieker als Volare, het ,,betere levenslied” als Terug naar de Kust of Tango van het blote Kontje (waarin Pier zich op hilarische wijze uit de slag trok na een foutje: ook dat moet je kunnen!), een kleinkunstnummer als Helena van Hugo Raspoet, maar ook een Dylansong als To Make You Feel My Love, het Kyrie uit de Missa Criolla van Ariel Ramirez, de Habanera uit Carmen van Bizet, een folksong als Queen Of Hearts (a capella gebracht door Lia, een prima zangstem) of zelfs…Fljótavik van Sigur Rós!

Met die laatste song zorgde Geert (ook verleden jaar opvallend met exotisch werk) voor een merkwaardige prestatie tijdens de door ons gevolgde voorstelling. Ook de lokale component werd niet vergeten met een door Lies fraai aan de piano gebracht Tomorrow van Gentse singer-songwriter Bruno Deneckere.

Het is bijna een belediging voor al deze hardwerkende en zich totaal gevende artiesten om er stukken uit te halen die speciaal opvielen, maar het is dan ook geenszins de bedoeling een ,,beter dan” rangorde op te stellen: we konden de zorg voor het detail (kledij!), de tomeloze inzet, de give-it-all-you-got attitude en de brede glimlach van iederéén waarderen.

Maar wat ouderdomsdeken Gustave (volle 74 en nog geen tien jaar aan het zingen, wel volle zestig jaar ouder dan de jongste Rocsa Singer!) presteerde met Op een mooie Pinksterdag (André Van den Heuvel & Leen Jongewaard, doch gepend door Annie M.G. Schmidt), was van een hoge emotionele kwaliteit. We werden ook zeer gepakt door de prestatie van kleine Kay die vooral zichzelf overwon in het nog immer zielsmooie First Time Ever I Saw Your Face (van Ewan McColl, bekend in vele versies, maar wij denken vooral aan Christy Moore)

Ook verleden jaar viel Eveline op met een ronduit schitterend Fever, dit jaar stortte ze zich op het technisch razend moeilijk Rendez-Vous (Les Triplettes de Belleville) Wat ons betreft en na viewing op YouTube, mag haar performance gerust tussen de (semi-)professionele uitvoeringen staan. Zo kan Rocsa ten langen leste ook een kweekvijver van talent zijn, maar dat is uiteindelijk bijzaak: wij zouden wàt graag zien dat er veel méér ,,Rocsa’s” opstaan, want is er iets dat meer de zeden verzacht dan muziek?

We lazen dat begin september al de repetities hervatten, dat er heel wat aanvragen zijn om de groep te laten optreden, dat er een soort ,,best of” gepland is…Nee, de Rocsa Singers zijn beslist niet aan het eind van hun, heu, Nederlands, Geints, Frans, Engels, Italiaans, Spaans, nep-Ijslands, Indiaanse en Afrikaanse talen en wie weet in welke tongen ze nog zingen. Zingen zullen ze! (24 07 09)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en vriendschap. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s