Ladysmith Black Mambazo: what’s so funny ‘bout peace, love and understanding?

 

LADYSMITH BLACK MAMBAZO (+ SOUTHERN WIND/ZUIDERWIND) in de Brugse Stadsschouwburg op de slotavond van het 21ste Brugges Festival op zondag 16 november 2008 (Te vinden op Moon Art Gallery)

 

In het prille begin en dat tot voor enkele jaren stonden op de slotavond van Brugges Festival steevast Griekse namen geprogrammeerd. Die tijd is voorbij: de huidige Griekse muzieksien heeft weinig te bieden dat past bij een gebeuren als BF, tenzij men er astronomische bedragen voor over heeft om die schaarse witte merels te betalen. Er waait inderdaad een nieuwe wind door het festival en die komt uit het zuiden, het zeer diepe zuiden. En is Zuid-Afrika niet een natie met een ongelooflijk rijke muzikale traditie? Jawel.

 

Men kan zich afvragen waarom een wereldtopper als Ladysmith Black Mambazo, sinds hun deelname aan Graceland van Paul Simon, optrad vóór de nog doorgaans erg jonge muzikanten van Transpiradansa! in hun gedaante van Southern Wind/Zuiderwind. Maar we kunnen er wel bedenken: het was gezien de 23 deelnemers aan de slotact misschien technisch de beste oplossing. Zeker is dat BF deze eigen productie nog eens flink in de kijker wilde zetten. We zagen ze niet drie jaar geleden, bij de première van het project op BF. We kunnen dus niet vergelijken en moeten het stellen met gunstige besprekingen. Maar we begrijpen wel de fierheid van de makers en promotors van Southern Wind/Zuiderwind bij deze nieuwe productie: als showcase mag dit zeker als geslaagd beschouwd worden.

 

Maar eerst Ladysmith Black Mamabazo (LBM) dus, de trots van Zuid-Afrika, nog steeds geleid door de onvermoeibare Joseph Shabalala, Joe voor de vrienden. LBM was steeds, alvast ten dele, een familiezaak. Tweeëneenhalf jaar geleden jaar stierf Jockey Shabalala, een broer van Joe, en dit vaste lid van de formatie sinds de vroege sixties liet een leemte na. Maar het ondergroef de dynamiek van de a capella formatie niet. In 2005 een Grammy Award voor Raise Your Spirit Higher, een plaat met de strijkers van het vermaarde English Chamber Orchestra (No Boundaries) en een cd met LBM classics in samenwerking met allerlei beroemde muzikanten als Zap Mama, Taj Mahal en de intussen overleden Lucky Dube (Long Walk To Freedom) onderstrepen dat.

 

Eerst is er de traditionele begroeting in het Swazi: ,,Sanbonani! Groeten aan eenieder!‘’ waarop je verondersteld bent ,,Yeh-Oh’’ te antwoorden, en daarna steken het wat vreemde dansen en de sublieme samenzang van wal. Al snel maakt de groep bij monde van Joe ons duidelijk dat het nog steeds draait om het via gouden stemmen verkondigen van ,,love, peace and harmony’’. En dat de vroeger, onder de apartheid, maar ook nu nog noodlijdende Zuid-Afrikaan niet veel andere keuzes heeft dan vol te houden, tegen alle tegenslagen in, toont de uitvoering van de eerste song die Joe ooit schreef, Nomatemba (Hope) Die hoop berust bij de jeugd. Daarom laat Joe de jongste van zijn vier zonen in de groep aan bod komen, Thami Shabalala. Zijn prestatie als kortstondig groepsleider doet ons geloven dat de toekomst van LBM verzekerd lijkt.

 

Er zit oneindig veel variatie in het hanteren van deze stemmen in zang en parlando maar het zijn vaak de herhalingen als in Long Walk To Freedom die hypnotisch en betoverend werken. Ondanks de brede glimlach komen de boven vermelde thema’s altijd weer aan bod. Op tijd en stond wijkt dit alles echter voor de liefde. Het gesmak en gekus is niet van de lucht terwijl het meisje verleid wordt. ,,Love you too, I do’’: er moet ook nog gelééfd worden. Intussen ben je gewend aan het lenige getrippel met de voetjes, even grillig als de danspasjes van Muhammed Ali in zijn topjaren, gecombineerd met het individueel of in groep hop-met-de-beentjes in beste French can can stijl. Joe legt uit dat deze tip toe nu eenmaal hoort bij de traditie.

Veel te vroeg komt een einde aan het concert. Diamonds On The Soles Of Her Shoes krijgen we niet te horen, maar Homeless, een ander prijsbeest van Graceland, is één van de laatste nummers. Al is hun tijd helemaal opgebruikt, toch sleept LBM niet onverwacht een bisnummer in de wacht. Shosholoza is één van de best bekende anthems uit Zuid-Afrika: nog heel even gaan de Afrikaanse hemelpoorten open. Waarom de groep zo heet? Dat verneem je als je even surft naar www.mambazo.com .

 

Daarna namen de jongeren van  Transpiradanse, een aantal Afrikaanse gastmuzikanten en de prachtige Zuid-Afrikaanse zangstemmen het podium over om ons even het verdriet te doen vergeten om het verlies in de dagen ervoor van zowel Wannes Van de Velde als Miriam Makeba, die andere legende uit Zuid-Afrika… (19 11 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s