De Italiaanse wereldblues van MORBLUS

 

MORBLUS in Banana Peel Jazz & Bluesclub te Ruiselede op maandag 27 oktober 2008.

 

Binnen het kader van de Europese blues (de Euroblues?) neemt Italië een prominente plaats in. De bot van Europa heeft echter een reputatie van snoeiharde bands te leveren die de dB’s niet schuwen. Rudy Rotta is daar een (gelukkig betere) exponent van. Er zijn echter uitzonderingen. Toen ,,funky blues band’’ Morblus zich voorjaar 2006 een eerste maal aandiende in de Banana Peel (*) ging hun reputatie van toch enigermate anders te zijn dan de doorsnee Italo-blues hen vooraf, maar je kan niet alles meemaken en waren we dus niet op de afspraak. Achteraf moesten we het aanhoren dat de band, en met name de gitarist, een geweldige indruk hadden nagelaten. Nu waren de Zuid-Europeanen weer eens op ronde. Tijd dus om poolshoogte te nemen van een fenomeen.

 

Met de deur in huis: het kwartet van Morblus maakte een memorabele beurt in een afgeladen Banana Peel, dat de laatste tijd, wellicht vooral door de gevarieerde en deskundige programmering, geregeld aan zijn plafond ligt wat betreft publieke toevloed. Opvallend veel mensen uit Noord-Frankrijk en Nederland overigens, ook al een graadmeter voor zowel de club als deze band. Morblus lokte dan nog eens extra veel mensen vanuit het noorden, want daar heeft de band intussen een solide reputatie en een trouwe aanhang bijeengesprokkeld.

 

De formule van Morblus is simpel: je neemt een reeks bluesklassiekers, schrijft er een handvol songs bij die in dezelfde, breed bemeten stijl liggen (want ook soul en funk worden rijkelijk in de melting pot gestoken) Je geeft die mix een levenslustige, exuberante uitvoering mee, zonder door te koken tot keiharde rockblues, en je houdt dit vol tot iedereen er letterlijk en figuurlijk plat van ligt, uitgeteld maar met een brede glimlach om de lippen. Zorg ervoor dat je daarbij eerlijk en integer blijft met jezelf, je publiek én de blues, want het is niet omdat jouw vorm van blues in wezen puur amusement vertegenwoordigt, dat het daarom minder doorvoeld of minder rootsy zou zijn. Stilistisch mierenneuken (iets waar ook wij ons al te graag en al te vaak aan bezondigen) moet in dat geval wijken voor de helende waarde van een potje blues. Niks mis mee toch? Of dacht je dat de oude bluesrakkers aan de Mississippi niet in de eerste plaats zichzelf en anderen wilden amuseren, zonder te bedenken of men dit later wel authentiek genoeg zou vinden?

 

Zoiets moet Roberto Morbioli uit de streek rond Verona in Noord-Italië gedacht hebben toen hij in 1991 Morblus oprichtte… Wat je dan nog nodig hebt, zijn mensen die dat aankunnen, natuurlijk. In toetsenist Daniele ‘Marugola’ Scala vond hij een ideaal afspeelpunt: zijn stijlvast werk op piano, orgel en vooral de zoemende hammond geeft Morblus een typische sound, uiteraard in combinatie met het gitaarspel van Morbioli. Morbioli en Scala vormen al die jaren al de zwarte ziel van het combo. Een no nonsense ritmesectie kan ook al wonderen doen, ne stevige fond, met lekkere slappin’ bass (Alex Carreri) als dat past en metronomische beats alom (Marco Sacchitella…Al denken we dat Lele Zamperini zijn plaats had ingenomen), een hart dat klopt voor de blues.

 

Morbioli is misschien niet de meest verfijnde onder de gitaristen, maar evenmin een houthakker. Hij heeft heel wat troeven: een mooie sound, die nooit gaat vervelen, een brede technische bagage, de capaciteit om eindeloos te variëren (zelden zo’n lange soli gehoord die toch vol spanning bleven en zich voortdurend hernieuwden), een lekker volle bluesy stem en een bijna ijzeren vastberadenheid om verder en verder en nog verder te gaan en het publiek plat te spelen. Het mag zelfs een atletische prestatie genoemd worden, want Roberto werkt zich alras in het zweet, ziet niet op een tussenkomst meer of minder en alvast maandag ging hij drie maal de volgestouwde club met zijn gitaar rond, onderweg alle dames opvrijend zoals men dat met een Italiaan van stand associeert.

 

Het eerste deel bracht vooral klassiekers als Nobody Loves You When You’re Down And Out, Got My Mojo Working van Preston Foster (voor eeuwig verbonden aan Muddy Waters), Ain’t Nobody’s Business (If I Do) van Jimmy Witherspoon, één van de weinige rustiger nummers uit de hele set. Ook eigen songs als het knappe Pappy’s Words, weer te vinden op I Can’t Go Wrong, cd uit 2007 met uitsluitend eigen nummers. Met Start It Up begint Morbioli een eerste odyssee doorheen de club. Ook daarvoor weer geen prijs van de originaliteit, maar waar kan je die tegenwoordig wél mee winnen? Feit is dat Roberto er telkens weer mee scoort en alle aandacht naar zich toe zuigt. De verveling krijgt geen kans om toe te slaan.

 

Na de pauze gaan de jongens nog een versnelling hoger. Ze hebben, zoniet de beste, dan toch de meest aanstekelijke muziek voor nu opgespaard: het begint met een erg strak funky, door de hammond onderstreept Gotta Play My Blues, gevolgd door het soulvolle, funky Satisfaction Guaranteed. Het tempo blijft de hoogte ingaan, maar steeds melodisch, terwijl funk, soul, jive, shuffle, boogie, swamp en second line bouwen aan een niet aflatend feestje voor de zinnen. I Play My Blues For You van Albert ‘The Velvet Bulldozer’ King is halverwege de tweede set een voltreffer, tevens een korte terugkeer naar de zuiderse blues, als om niet te vergeten waar deze muziek vandaan komt sinds ze over de vier windstreken uitwaaierde.

 

Aan het eind van die song verzoekt Roberto aan de dames in het publiek om op het krappe podium van de BP te komen dansen, maar ondanks alle gesmeek, zien de toch nog eerder stroeve noorderlingen het niet zitten. Komt dan maar long time fan, de Nederlandse Jacqueline, de honneurs waarnemen. ,,I wanna get down, I wanna get funky’’ croont Roberto. Even lijkt het of dit nooit ten einde komt, maar het loopt tegen elven aan als de plug toch uit de pletwals wordt getrokken. Er moet immers rekening gehouden worden met de Verschrikkelijke Buurman van de BP. Die stuurt collega’s van Mega Mindy op de club af in verband met geluidshinder, als de elf uur grens overschreden wordt… al woont de brave man die zijn democratisch recht uitput een heel eind verderop.

 

Roberto is afgepeigerd, maar hij krijgt geen kans om op adem te komen: organisator Franky ‘Funky’ Van de Ginste vraagt hem om toch nog één bis. Het worden er drie (eigenlijk zelfs vier), want de band weet van geen ophouden: Purple Rain staat al lang op het repertoire van Morblus. Ook Prince Roger Nelson heeft immers zijn grote bluesmoment gekend. Dan Boom Boom, met een opzwepende ZZ Top riff die de gemoederen nog meer opjut, want die riff moet zowat de spannendste uit de muziekgeschiedenis zijn. Een soort eindgeneriek, een korte instrumentale uitstap in de wereld van de jive (zoals Duke Robillard die tegenwoordig zo graag speelt) gaat over in het afsluitende The Blues Is Alright, een programmaverklaring die meteen in daden wordt omgezet. Iedereen veert op als Roberto het vraagt (het is zo moeilijk te weerstaan aan zijn charmante blik) en de finale is dan ook een wilde fiësta.

 

Met zijn verscheidenheid heeft Morblus iets van een jukebox, maar dan wel een met uitsluitend topsingles in originele uitvoering. Geen wonder dat deze band speelde in de legendarische B.B. King Blues Club op Beale Street in Memphis, Tennessee! Wie het allemaal wil beluisteren kan dat, want na enkele live cd’s heeft Morblus zonet zijn eerste DVD Road Tracks. Morblus Live! uitgebracht. En als klap op de vuurpijl: nu al is beslist dat er een nieuwe Benelux toer volgt tussen 29 april en 17 mei 2009! Hopelijk zijn daar weer Belgische concerten bij…

 

Antoine Légat (29 10 08)

 

 (*) Merkwaardigheidje: op een voorschoot stonden toen groepen die ook dit najaar weer dicht in mekaars buurt geprogrammeerd staan, overigens totaal toevallig en zonder dat dit verband houdt met releases of wat dan ook: Lisa Otey, Renaud Patigny en Morblus

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s