Peter GALLWAY en ,,Freedom Is” = niets belet u om dit kleinood in huis te halen als u de genoemde performers kan pruimen

 

*Peter GALLWAY / Freedom Is / Galway Bay Music GBM 101.  (www.petergallway.com )

 

In maart maakten we kennis met Peter Gallway, die al bijna veertig jaar bezig bleek met het schrijven en opnemen van zacht zoemend singer-songwriter werk. We bespraken toen het recente One Summer Day en de uitgave, 32 jaar na datum, van opnames door een SSW-er van stand (en al even ,,beroemd’’) Larry John McNally. Deze Rhythm & Blues liet Peter Gallway horen zoals hij nog steeds klinkt, als vleesvervanger voor John Martyn. Peter mag dan wel een one trick pony lijken, die ene truc kent hij door en door. Als vakman is hij daarom zeer gewaardeerd geweest, ook door collega’s met een grotere reputatie o.a. als producer voor Laura Nyro, Rosanne Cash, Jane Siberry en Chrissie Hynde. Peter weet iets van samenwerken. De nieuwe Freedom Is staat dan wel op zijn naam, maar een andere snarenplukker, Jeff Pevar, dient hem hier gepast van antwoord. Beiden bespelen zoveel instrumenten dat ze maar een handvol gasten van doen hadden, maar dat zijn ook niet de minste. Daaronder de prima slagwerker Dean Sharp en ook Larry John McNally, die de heerlijke backings doet op de door Emmett Sargeant gemixte halve reggae JT & The Stranger, met op het einde een mooie referentie naar Turn, Turn, Turn van Pete Seeger (op een tekst gebaseerd op de Ecclesiastes!), maar vooral gekend via The Byrds. Ach, het luistert weer zo vertrouwd laid back weg, zoals het openende, van een zalig koortje voorziene Mercy On The Malecon. Het daaropvolgende He Who Travels Alone doet denken aan Joni Mitchell, periode Shadows And Light met Pat Metheny en de fretless van Jaco Pastorius. Dit doet wel vaker denken aan een bekend iemand of je meent wel eens een niet onbekende tournure of citaat te herkennen, maar het is allerminst epigonisme, want Peter schrijft gewoon verdomd àffe songs: het funky maar vertederende I Wish You Everything, bij voorbeeld. Of de titelsong, tegelijk anthem, dat je bij het (betere) The Police werk mag schuiven, of nog: Nobody Lies, of ,,waar het op staat bij de eenzame mens’’, en het smeuïge, soulvolle I Don’t Take The Bait met zijn pakkend parlando aan het eind. Als er dan toch wat kritiek moet, dan het feit dat alle songs in ongeveer hetzelfde tempo en een gelijkaardige stijl zitten, maar wat ons betreft is dat volstrekt geen bezwaar. Op de radio is het song per song, en daar hóórt deze muziek, op de betere zenders… Maar niets belet u om dit kleinood in huis te halen als u de genoemde performers kan pruimen. (18 10 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s