CAMAXE en ,,Airexa” = een dikke aanwinst zowel voor de Galicische als de nationale folkscène.

 
Een bespreking uit de komende newsle/itter (1 november) Dit gratis kleinood (nou ja…) verkrijgt u volkomen gratis en vrijblijvend via antoine.legat@skynet.be
 
CAMAXE, Airexa ( www.camaxe.org ; info@camaxe.org )

 

Galicië, autonome regio in het noordwesten van Spanje, heeft een belangrijke plaats ingenomen in zowel het Vlaamse als Waalse folklandschap, eigenlijk tot ver buiten de folk. Dat heeft rechtstreeks niets te zien met onze gemeenschappelijke ,,Gallische’’ oorsprong, al is dat een verleidelijke gedachte. Verantwoordelijk daarvoor zijn de inbreng van resp. La Tentation (Centro Calego de Bruxelas) en tegenwoordig vooral Muziekpublique, dat met zijn internationale concerten, eigen producties en muziek- en danscursussen  en stages allerhande een zeer belangrijke, zelfs mede richtingbepalende speler is geworden in het concertleven. Typerend is het succes van de heerlijk ondeugend zingende en energiek dansende ‘meisjes’ van IALMA, terwijl ze de pandereita (tamboerijn) martelen.

 

Dat daar ooit iets zou groeien dat tegelijk een toenadering, zelfs fusie zou zijn en tegelijk alle grenzen zou doorbreken, lag voor de hand, ‘an accident waiting to happen’. Straffer nog: dat heeft zich al voorgedaan met CAMAXE. Enkele jaren geleden vonden Miguel Allo en contabassist/cellist/arrangeur Marc De Martelaer mekaar in de traditionele muziek van Galicië. Miguel bespeelt de Galicische vorm van de doedelzak, de gaita, die we intussen zo goed kennen via o.a. virtuoos Carlos Nuñez. Allo is er al gans zijn leven mee bezig, kent het instrument en de Galicische tradities door en door en begon al vrij vlug eigen melodieën te bedenken, ,,soundtrack’’ voor de beelden van het vaderland zoals hij dat vanuit België beleeft (Dank, Dirk Seymus voor dit verhelderende beeld!) Miguel Allo kijkt op naar formaties als FUXAN OS VENTOS, MILLADOIRO, LUAR NA LUBRE, OS ROSALES. Hij studeert o.a. bij Mario Romero (van Os Rosales) en bij Marisol Palomo (Ialma; samen met Peter Van Rompaey de draaischijf van Muziekpublique)

 

Het duo Allo-De Martelaer brengt in 2005 het perfect getitelde ‘Imaxes’ (‘Beelden’) uit dat de krijtlijnen uittekent voor Camaxe vandaag. Het succes van die plaat en de bijbehorende internationale concerten zorgen ervoor dat in de jaren daarna groep uitgroeit tot een vijftal: Baptiste Argouarc’h (viool), Filip Lambrechts (gitaar) en Gauthier Lisein (drums, percussie, klarinet) blijken gelijkgestemde zielen, want voor de opvolger ‘Airexa’ nam men zijn tijd en dat resulteert in een echt groepsalbum waarop iedereen naar zijn persoonlijkheid zijn bijdrage levert op elk vlak van het productieproces. Zo werd Marc in de arrangementen voor een stuk afgelost door de drie bijgekomen leden. Alleen de muziek en de meeste teksten blijven in handen van Allo, op één na, ‘El Gavota’ van de hand van Argouarc’h.

 

Galicië is nog steeds het kloppende hart op ‘Airexa’, maar andere muziekvormen betreden, zij het nog vrij schuchter, het podium. We hebben de cd niet lang genoeg om ons de teksten eigen te maken, maar zowel instrumentaal als vocaal staat de cd op hoog niveau. Montse Ogando, Sonia Lebeddynski en Sonia Reborido zorgen voor de hoogwaardige zanglijnen. Onder de andere gasten noteren we Tuur Florizoone (chromatisch accordeon) en Julien De Borman (diatonisch accordeon), altijd garant voor kwaliteit.

 

Bindende factor van deze plaat is de manier en de plaats van opname. Men is naar één van de weinig plekken aan de Galicische kust gegaan gespaard door de ramp met olietanker Prestige (we hielden aan de actie in het kader van ‘NUNCA MAIS’ in Fort Napoleon te Oostende trouwens schitterende herinneringen over… en aan de strandperformance tijdens het stormweer een dijk van een verkoudheid) Het kleine eiland A Illa de Arousa voor de Galicische kust werd het decor van opname, terwijl buiten de ‘airexa’ woei, de typische zeebries die haar naam gaf aan de cd. Zowel de afzondering als de impact van het overweldigende landschap hoor je zo van ‘Airexa’ af.

 

Camaxe is het zoveelste bewijs dat wat je nodig hebt in zeer eenvoudige termen te vatten is: een ijzersterke formule en de juiste mensen om dit met kunde, en vooral hart en ziel uit te voeren. Gemakkelijk gezegd, natuurlijk, maar men legt zijn oor te luisteren bij opener ‘Paixón e Ira’, het naar Kadril verwijzende folkrock nummer ‘Androlka’ en het dromerige, fraai door de stem van Sonia Roberido en de fluit van Allo ingekleurde ‘O ‘’Aire’’ ‘. Niet dat die nummers er bovenuit steken of meer overtuigen dan andere. ‘Airexa’ kent namelijk geen dipje.

 

Een dikke aanwinst zowel voor de Galicische als de nationale folkscène.

 

(28 09 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s