Als eerbetoon aan een integer en creatief artiest, is ,,Anders” van Gerard VAN MAASAKKERS een voltreffer

 
…En op deze wijze lopen we toch enigszins onze achterstand in, want dit bijzonder drukke schooljaar slorpt de schrijver helemaal op. We hebben wel wat concertjes meegepikt, in de 60 dagen van septober, maar wanneer poten we die info dan wel neer?! Op onze brief aan Greenwich over het a.u.b. inschakelen van een 25e en zelfs 26e uur in een etmaal, werd zelfs niet beantwoord, stel je voor!
 

Gerard VAN MAASAKKERS, Anders, I-C-U-B4-T CUP8036 (verd. Music & Words)

( www.gerardvanmaasakkers.com ; info@gerardvanmaasakkers.com )

 

Gerard Van Maasakkers uit Nuenen vlak bij Eindhoven in Brabant bracht in 1978, net geen dertig, zijn eerste LP uit met in het Brabantse dialect gezongen liedjes. Het was de start van een loopbaan die hem in eigen land geen windeieren legde. Nog steeds speelt de man voor volle zalen en niet alleen in het eigen Brabant(s). In België kreeg hij geen poot aan de grond, al werd en wordt hij ook hier door collega zangers en mensen uit de bizz op handen gedragen en kreeg hij op een bepaald ogenblik zelfs de titel van ,,Nederlandse Willem Vermandere’’ opgespeld.

 

Dat was vleiend bedoeld, maar buiten het feit dat ze beiden in dialect en vanuit de onpeilbare diepten het hart én de scherpte van het intellect liedjes zingen, en dus ,,universeel’’ zijn en geen ,,provinciaal verschijnsel’’, is er niet zo heel veel gelijkenis. We maakten voor het eerst kennis met zijn werk in de jaren negentig op Dranouter via het project Cadans der Getouwen, maar sinds de cd Vol Dagen (2003) is Gerard een begrip hier ten huize Twan. Tot dan hadden straffe gasten Gé Reinders (in Brabants) en Jan Willem ‘JW’ Roy (toen nog enkel in rockend Engels) model gestaan voor die al bij al merkwaardig rijke Brabantse sien.

 

In die tijd hadden we ’t met Gerard wel vaker over ,,naar België komen’’, maar dat gebeurde slechts uiterst zelden, al is Eindhoven toch helemaal niet ver. Nochtans bevatte Vol Dagen songs die ook hier konden aanslaan. As ge ooit, het duet met JW, die dat dan zelf in een enigszins andere versie, maar mét Gerard, op zijn eigen, volledig Brabantse Laagstraat 443 zette, is een song die je naar de keel grijpt. Maar beide uitvoeringen leken hier nauwelijks bekend, al vermoeden we dat Mich Walschaerts van Kommil Foo dat lied van in die periode kent.

 

Daarna kwam het sublieme Achterland (2004), met Kamp Vught, verhalend lied waarin Gerard het drama van de Duitse kampen aangeeft via een persoon die het slechts zijdelings beleeft, een getuigenis pris sur le vif wat uiteraard meer doel treft dan koude statistieken. We waren Gerard daarna echter uit het oog verloren en zo misten we Zicht (2007) Maar nu is er Anders en inderdaad, die is anders. Wie goed gelezen heeft, merkt dat in 2008 Gerard precies zijn dertigjarig jubileum mag vieren. Verleden jaar zocht hij dan ook zielsverwanten aan om een aantal van zijn liedjes, of liedjes die op één of andere wijze met hem gelinkt waren (zoals zijn vertaling van I Stood By The River van The Watchman, zijnde Ad Van Meurs en Ankie Keultjes), op te nemen met zijn eigen band, De Straffe Mannen, een goed gekozen naam voorwaar, want die gasten zijn van alle markten thuis.

 

Dat werden dan zangstemmen uit Brabant, maar ook uit de rest van Nederland, en, bij uitbreiding, uit de rest van onze taalgebied, Vlaanderen, Zuid-Afrika en de overzeese gebieden, die zijn werk soms brengen met variaties in muziek en/of tekst, maar dat staat allemaal zorgvuldig in het boekje vermeld, natuurlijk. Het was van al die lieden een daad van warme vriendschap tegenover een gewaardeerd beroepsgenoot, ongetwijfeld, maar het werd ook een overtuigend bewijs van de stelling dat je ook in Brabants en Nederlands heel simpele liedjes met de eenvoudigste woorden kan maken zonder simplistisch, alledaags of platvloers te zijn.

 

De songkeuze die Gerard en team voor ogen stond, bleek te kloppen met de smaak van de deelnemers, die vaak een uitgesproken voorkeur lieten blijken voor deze of gene song, altijd een stimulans om eruit te halen wat erin zit. Anders luistert inderdaad vlot weg, met een grote afwisseling, maar onder de paraplu van één producer, Tjeerd Van Zanen, die het allemaal mooi bijeenhoudt. Binnen de lijntjes kleuren? Bwa, Van Maasakkers’ nummers kleuren daar geregeld vanzelf al buiten, als je goed luistert.

 

Het openende duet van Paul De Leeuw met Gerard, Jij en ik/gij en ik, zet de toon: melancholisch, maar niet melig, stevig ingestreken maar met een lichte pathos, waar De Leeuw zo goed mee omgaat. Het door Frans Pollux in eigen dialect herschreven en schitterend gefraseerde Ik bouw ein Hoes (Ik bouw ’n Huis) heeft een lekkere swing die vanzelf een glimlach tovert. Izaline Calister (Curaçao) brengt De Lucht zit nog vol Dagen met een exotische dash, een couleur café alegría, die goed staat in dit polderrijke Hollandse landschap. Gert Vlok Nel zingt ’t Kumt zoals ’t kumt in Afrikaans, wat ook al helpt om de plaat een internationale toets te geven (*) In Terras laat Gerard Van Maasakkers (die zijn zingen in de frontlijn beperkt tot drie gelegenheden) zich backen door The Rosenberg Trio in loepzuivere swing jazz stijl. Het is leuk dat Benny, de ontdekkingstocht van een man die met vallen en opstaan zijn geaardheid ontdekt in een omgeving die daar niet klaar voor is, gebracht wordt door een dame, Claudia De Breij, uitstekend overigens.

 

De rest valt te ontdekken op deze plaat die alvast deze jongen verzoent met de betere smartlap, al zijn er toch een paar tracks die aan de lichte kant zijn, waar we graag een ander en sterker nummer hadden gezien (ik werk aan een virtueel lijstje), maar dat zijn in deze context misschien wel spijkers op laag water. We hebben een lichte voorkeur voor Kan de Deur neet dicht door de verrassende Jack Poels (de strijkpartijen storen niet), voor Dag Jozefien waar JW Roy, weer hij, precies de juiste toon treft. Dat is immers een song die je makkelijk kan banaliseren (smartlapiseren?), maar als JW Dag Jozefien brengt, doet hij dit uitgroeien tot een statement dat tot luisteren dwingt. Mich Walschaerts, van zijn kant, onze Vlaamse vertegenwoordiger, voegt een versie van As ge ooit toe, die het wel heel moeilijk maakt om de knapste van de drie huidige uitvoeringen te kiezen, want het tempo gaat uit de song en de stem van Mich plus een fijn koortje doen de rest, daarbij het slingeren tussen hoop en wanhoop van de tekst fijntjes onderstrepend.

 

Als eerbetoon aan een integer en creatief artiest, is Anders een voltreffer, dat mag duidelijk zijn. En willen organisatoren en mediamensen in ons Vlaamse landje van hun steen eens een hart maken en Gerard geven waar ie recht op heeft? En radiomensen, as ge ooit eens aan iets anders denkt om te draaien, slechts drie woorden: Mich, Mich, Mich! (22 10 08)

 

(*) Nels eigen Beaufort-Wes se beautiful Woorde, een pakkend getuigenis over een verdwijnend Zuid-Afrika aan de hand van een kroniek over zijn eigen dorp, is een mix van Engels en Afrikaans (en voorzien van een prachtige Nederlandse reportage over Beaufort-Wes op DVD), en, net als JW’s Laagstraat 443 een verplichte oefening voor wie van niet Engelstalig singer-songwriting houdt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s