Mezcal; Bob Mover; ,,Nina Simone, Love Sorceress…Forever”: wat een trio!!!

 

In kort bestek brengen we u verslag uit van een drietal muzikale gebeurtenissen van de tweede helft van augustus. Om diverse redenen werd dit geen volledig relaas.

 

Mezcal hebben we al in diverse artikels besproken en we mochten zelfs liner notes schrijven, een geweldige eer, voor Shell To Sax II van de leider van de band, de al lange jaren in België wonende Mexicaanse saxofonist en harpist Luiz Marquez. Hij is ook…bespeler van geprepareerde zeeschelpen, fluiten van voor de komst der Spanjaarden, ocarina’s en allerlei slagwerk! Vandaar overigens de titel van de cd waarop hij ook de tot op de juiste toon gebrachte schelpen demonstreert. De mensen die de cd volspelen, zitten ook in zijn band Mezcal(een vervaarlijk drankje verwant aan tequila!) Maar de samenstelling van de band wisselt enigszins naargelang de beschikbaar.

 

Bij het zoals immer geheel instrumentale concert in de circustent op de Pietberg in Aalter, op vrijdag 15 augustus, kon Luiz beroep doen op zijn dierbare oude vriend, de Brugse (jazz en…) gitarist Eric Neels, zoon Renato Marquez, meestal op altviool, maar eigenlijk een al even bekwame multi-instrumentalist als zijn vader, de Finse bassist Jouni Isoherranen (die je in zovele bandjes altijd vreselijk enthousiast en met een brede smile, en vooral uiterst bekwaam kan zien bassen!) en de gedreven Venezolaanse percussionist Gustavo Acosta. Zoals gewoonlijk startten Luiz en Renato met een sfeervolle klanken, dromerig en dan weer oude geesten oproepend, op allerlei slagwerk (zoals schildpadschilden), fluiten, shakers, ocarina’s en uiteraard (reuzen)schelpen. Het volstaat om de aandacht van het publiek te zuigen.

 

Met Hoyos Negros (Zwarte Gaten) snijdt de groep één van de prijsnummers van de cd aan. Deze song brengt er de schwung helemaal in en het publiek van De Pietberg, mensen (onder wie vele muzikanten en lieden uit de muziekwereld in het algemeen, maar ook de bakker en de apotheker om de hoek) die sinds 2005 gewend zijn geworden aan zeer diverse, maar altijd kwaliteitsrijke muziek, leeft mee. Geen wonder dat Hoyos Negros als tweede bis werd hernomen. Luiz beschouwt zijn muziek als ethno (Latin) jazz, maar zoals zo vaak zit er heel veel in dat je niet als dusdanig kan klasseren. Toch is deze muziek zo herkenbaar Midden-Amerikaans, swingend, levenslustig, zonnig. De Santana loopjes die Neels inbouwt in zijn altijd weer inventieve spel accentueren, dat nog.

 

Niet veel covers maar toch een song van blues, jazz en fusion gitarist Robben Ford en eens te meer (hoe vaak hebben we dit de laatste maanden niet gehoord?) een fraaie versie van het simpelweg onverwoestbare Summertime van de Gershwins. Officieel is El Condor Pasa van de hand van Paul Simon. Dat geldt eigenlijk alleen maar voor de tekst, want we weten met zekerheid dat we de melodie al vele jaren eerder hoorden. Dat confirmeert Luiz trouwens. Mezcal maakt er ,,iets bijzonders’’ van: heel langzaam en bouwen Luiz, Eric en Renato de melodie op. Pas laat in het nummer herken je het ook echt, een ingenieuze constructie, aan het eind bekroond met een flard Jingo Lo Ba van Santana. In het tweede deel slaagt Mezcal er zelfs in mensen aan het dansen te krijgen, mede de verdienste van de furieus tekeer gaande Acosta. Luiz Marquez is een veel te bescheiden man: met deze klassemuziek kan en moet hij eindelijk eens uit de schaduw treden.

 

Playlist Mezcal De Pietberg-Aalter 15/08/08.

Voor pauze: 1. Intro   2. Hoyos Negros   3. Tarde in Brugge   4. La Sierra   5. Lamento   6. Trumpet Man   7. Blue Stut (c. Robben Ford)   8. Fantasy on El Condor Pasa

Na pauze: 1. Netotilo Epcoátl   2. Gyateque   3. Rumba Flute   4. Summertime (c. George & Ira Gershwin)   5. Afro Blue   6 Aladino   7. Danza.

Bis: 1. Totoya   2. Hoyos Negros.

 

***********************************************************************************************************************

 

De week daarna, op 22 augustus, was het Bob Mover Quintet aan de beurt op De Pietberg, en dat is niets minder dan de absolute top van de internationale jazz, meerbepaald de be bop. Movers leven leest als de geschiedenis van de jazz sinds de sixties, toen niemand minder dan Phil Woods hem ontdekte. Bob was amper 15! We gaan er niet op in, maar u kan dat allemaal natrekken op www.bobmover.com: u zal verbaasd staan! Programmator Wouter Labarque slaagde erin de man te strikken, we vermoeden via de Belgische top saxofonist John Snauwaert, die overigens meespeelde, en via sponsoring, want Mover is geen goedkope jongen. Hij bleek zijn reputatie meer dan waard! Hij had ook topmusici mee: Belgische bassist van Italiaanse origine Sal La Rocca (Sal zijnde afkorting van Salvatore) Mover had nog twee kleppers mee: de Israëlische jazz gitarist Roni Ben Hur en drummer Steve Williams (o.a. bekend van bij Shirley Horne!)

 

Wat de band presteerde was dan ook van een niet beschrijven klasse. We hoorden Williams de meest ongelofelijke dingen spelen, in alle eenvoud: de manier waarop hij het tempo onderhield, moet de meeste slagwerkers groen doen uitslaan van jaloezie! De band begon met niets minder dan…Het Russische Otchi Tchornia (Dark Eyes)! Maar al snel namen deunen van Charlie Parker en Phil Woods de tent in. Mover claimde ook een song van ,,de Belg Serge Gainsbourg’’ te spelen, maar dat zijn we nog volop aan het natrekken. In elk geval bleek Mover ook een uitstekend zanger, in de stijl van Chet Baker. Helaas moesten we de tent bij de pauze verlaten en onthouden we ons daarom van verdere commentaar.

 

************************************************************************************************************************

 

Op 31 augustus werden we aangezogen door het tweede Filmfestival Oostende in Kinepolis aan de Wellington renbaan, nee, niet om Le Silence de Lorna te gaan bekijken, wel voor Nina Simone, Love Sorceress…Forever, een meer-dan-documentaire op basis van het befaamde (beruchte?) concert dat Dr. Nina Simone, na enkele jaren in Liberia, gaf in Parijs in 1976. Simone zou een halfuur zingen, maar het concert liep uit. Simone is op dat moment muzikaal op haar allerbest, maar tevens op haar grilligst.  Regisseur René Letzgus uit Straatsburg raakte gefascineerd door het zangtalent en de sterke persoonlijkheid van Simone en plaatst de concertregistratie tegenover de waarlijk schitterende commentaren en bedenkingen op het concert door acteur-zanger-schrijver Richard Bohringer op Europe 2 (radio) en beelden van een jonge zwarte zangeres die in het Parijs van nu met de taxi naar haar optreden rijdt en daar een hommage brengt aan Nina.

 

Het is het minst beklijvende deel van de prent al begrijpen we dat Letzgus vooral getracht heeft te zeggen dat er ook in de nieuwe generatie potentiële Nina Simone’s zitten. Door de close-ups, de harde belichting en het scherpe contrast wordt elke gelaatsuitdrukking van Nina perfect weergegeven. Je merkt hoe ze elke frase uiterst genuanceerd afwerkt zodat de emotie van het moment op de meest gepaste manier wordt gebracht, maar zonder dat ze ,,gemaakt’’ zingt: de emotie blijft perfect intact. Je ziet ook hoe ze speelt met haar publiek en intellectueel geniet van elke bokkensprong, figuurlijk of letterlijk, die ze maakt. Eén der meest indrukwekkende beelden krijg je bij het opkomen. Ze blijft stokstijf staan ook als het applaus is uitgedeind, uitdagend, superieur, maar niet beledigend en met een duivelse glimlach op de lippen…Dan al weet je dat het geen gewoon concert wordt, geen afwisseling van song en bindtekst. Ze laat haar gedachten tussen maar ook tijdens de songs de vrije loop. Soms improviseert ze hele stukken tekst, inhakend op wat er op dat ogenblik gebeurt. Ze vertelt schijnbaar in het wilde weg, al weet ze meestal wel waar ze daarmee naartoe gaat. De lange pauze tussen twee nummers doet één toehoorder schreeuwen dat ze moet spélen. Ze werpt hem toe dat hij er geen bal van begrepen heeft, dat ze geen onderdeel is van de ,,showbusiness’’… om dan parmantig weer verder te gaan met haar Spel zonder Grenzen. Ondanks alles daar rond brengt ze haar songs op die totaal onnavolgbare wijze. Zowel haar pianospel als haar zingen zijn van een onwerelds niveau. Het ene moment swingt het als de builenpest, het volgende grijp je naar je zakdoek van pure ontroering (Little Girl Blue) Je voelt op élk moment hoe die vrouw zichzelf staat te wezen, niets ,,speelt’’, ook niet haar muziek: ze IS haar muziek.

 

Die ronduit fantastische beelden hielden ons van de eerste tot de allerlaatste seconde volledig in de ban. Ons nekhaar stond voortdurend récht bij het zien van zoveel zuiverheid, echtheid, schoonheid en nog een paar van die –heden. Simone gaat slechts één keer uit de bocht of liever, bij Feelings gaat ze er heel even een béétje over. Schoonheidsfoutje, dat alleen maar toont hoe duizelingwekkend hoog haar performance wel was. Als ze danst op de tonen van haar prima drummer en een Senegalese slagwerker, die ze even tevoren ontmoet had, komt haar Afrikaanse ziel helemaal boven: de katachtige souplesse en het volledig in trance opgaan in de beweging, mensen, dat moet je zién om het te geloven.

 

Wat een zangeres, wat een vrouw, wat een mens…Bohringer noemt haar een toppunt van mens-zijn. Ik zou aanvullen: weinigen zagen toen hoe groot ze eigenlijk was. Het werkte mee aan het drama van haar leven: het tienjarig meisje wier ouders bij haar eerste piano concert van de eerste rij werden weggejaagd door blanken, de protestzangeres, zij die opkwam voor de rechten van allen die er geen hadden, de performer ook. Want hoe geweldig dit concert ook, velen in de zaal zullen er geen bal van hebben begrepen. Ze stond te dicht bij de hel én bij de hemel.

 

Antoine Légat (03/04 09 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s