Sam VLOEMANS & BORD DU NORD + Anton WALGRAVE Paterskerk Herbakkersfestival Eeklo 17 08 08

 

Sam VLOEMANS’ BORD DU NORD en Anton WALGRAVE in de Paterskerk te Eeklo tijdens het tweede Herbakkersfestival, zondag 17 augustus 2008.

 

De eerste editie van het Herbakkersfestival had al duidelijk gemaakt dat het gebeuren een gat in de markt had aangeboord. Eeklo, het hart van het Meetjesland, kende een dergelijk initiatief voorheen niet. Men heeft het meteen serieus aangepakt, de krachten gebundeld van de stedelijke cultuurdienst, het CC De Herbakker en zijn partners, waaronder de N9. Deze laatste, bij voorbeeld, kan bogen op een straks dertigjarige ervaring op het gebied van programmeren, geluidstechniek en andere logistiek. Het hoge professionele niveau viel ons al op in 2007. Het is er dit jaar enkel maar op vooruit gegaan, want men heeft de lessen getrokken uit het verleden. Er is goed gebruik gemaakt van de diverse beschikbare locaties. Er stonden nog geen onverwachte namen, maar wel goeie en goed gecast qua uur en plaats. Het lijkt erop dat het Herbakkersfestival snel zijn definitieve plooi zal vinden en een eigen niche zal verwerven in het festivallandschap.

 

Wij concentreerden ons op de zondag en op de prachtige Paterskerk, want daar stonden twee zeer boeiende namen, één nieuwe naam en één veteraan die aan zijn tweede adem toe is. Eerst Bord du Nord, het recente project van Sam Vloemans. Sam is trompettist, naast veel andere dingen. Men kent hem van bij Gabriel Rios, Buscemi, El Tattoo del Tigre (wie van onze topmusici zit dààr niet in…Of het moest in Olla Vogala zijn!) en wie van Eeklo is, kent hem wellicht ook als trompettist en arrangeur van het eenmalige project van Lize Accoe voor Helden in het Park. Samen met de al even uitstekende accordeonist Gwen Cresens startte hij Bord du Nord op, zoals de titel al een beetje aangeeft, een losweg rond de idee van het ,,chanson’’ gebouwd programma. Er werden invloeden toegelaten van tango, klezmer, jazz en klassiek uit diverse tijdperken en alles wat zich toevallig (of misschien net niét) aanbood.

 

Het geheel laat zich daarom niet makkelijk klasseren, maar dat is toch het domste wat men muziek kan aandoen. Als we ons dan toch een guideline mogen veroorloven: het relaxte geheel gaat in de richting van lounge jazz. De muziek werd een cd, de cd werd een groep. Voor Eeklo waren zowel Cresens als de bassist onbeschikbaar (druk bezette musici!), maar Sam vond waardige vervanging in de persoon van accordeoniste Anne Niepold (Deux Accords Diront en, tja…Olla Vogala, plus Wouter Vandenabeele’s groep) en Jos Machtel, bassist bij het gereputeerde Brussels Jazz Orchestra. Ook van de partij niemand minder dan Louis Debij, de legendarische drummer, die sinds de jaren vijftig niet uit de Nederlandse top jazz- en amusementsorkesten niet weg te slaan is. Hij moet zowat op alle hits meespelen in Nederland in de jaren zestig en zeventig. U zag hem bij Martine Bijl, Boudewijn De Groot en zelfs Fungus, Fay Lovsky en Spinvis! Met top jazz gitarist Hendrik Braeckman vond Eeklo één van zijn zonen terug.

 

Van bij de eerste noten was het duidelijk dat het repertoire van Bord du Nord in deze kerk tot haar recht zou komen. De enorme nagalm had een probleem kunnen vormen, maar de geluidstechnici hadden dit wel degelijk onderkend. Wat een nadeel had kunnen zijn, werd een voordeel: de ruimte ten dienste van de sfeer in de muziek. De cd werd grotendeels gespeeld maar in een aangepaste volgorde. Ouverture zette in met Sam op de flügelhorn, die hij soms zelfs in één en hetzelfde nummer gebruikte naast de trompet. 21 vervolgde. Na de intro wordt deze melodie een musettewals (Sam schreef dit acht jaar geleden in, of all places, Parijs) Late Night Groove swingt, maar heeft een kalm middenstuk.

 

Voor Sleeping Beauty komt de Duitse jazz zangeres Sabine Kühlig er even bij. Ze brengt een aardig stukje scatting, passend beantwoord door Anne Niepold, terwijl Sam even niet meedoet. Het volgende @The End Of The Night levert een fraaie flügelsolo op. Sohno Moreno is een heuse samba en wijkt met zijn levendigheid een beetje af van het andere werk. Het staat dan ook niet op Bord du Nord, maar werd een jaar geleden geschreven voor avontuurlijke instrumentale concert Nachtmuziek, specifiek voor jongeren vanaf vier jaar. Het staat Louis Debij toe te tonen waarom hij vroeger en nog steeds zo’n uitzonderlijke slagwerker was en is. Maar ook Sam laat weer wonderlijke dingen horen op flügel. Intussen is de Paterskerk vol geraakt. Intussen laat Braeckman allerlei wonderlijke dingen horen op elektrische gitaar, maar het is Niepold die een speciale vermelding verdient, want voor haar was dit een inhaalbeurt en dat was nooit te horen.

 

Sabine komt weer op voor Ghost’s Game en laat nu de hele scala van haar talent horen met vocalises, kreten en gefluister: meesterlijk! Even klinkt ze zelfs als Ella Fitzgerald, een niet mis te begrijpen knipoog. Vooraleer het gezelschap het laatste nummer inzet, deelt Sam nog één cd uit aan iemand van het publiek, een amusant intermezzo en alvast door één persoon zeer gewaardeerd! Dit afsluitende Zomerriedel is een spektakelstuk. Het blijkt immers een ontregelde brok Balkan annex klezmer te zijn, alsof een kudde gestoorde olifanten de kerk komt binnengestormd. Dan wel bijzonder virtuoze olifanten! De vier muzikanten en de uitmuntende zangeres hebben dan al lang bewijs van grote kunde geleverd. Ze mochten dan ook nog de rustige afsluiter van de cd, Luchtwals, als  bisnummer brengen. Zeer gesmaakt concert waar nog lang van nagenoten zal worden.

 

Een halfuurtje later, rond kwart na vijf, moest Anton Walgrave concerteren, maar tot twee maal toe was hij op weg van Leuven naar Eeklo misreden en was het een hele poos wachten op zijn komst. We hadden hem niet meer aan het werk gezien sinds de try-out voor zijn vorige cd Shine in de Oostendse Manuscript. Die cd, de allereerste productie van Frank ‘De Mens’ vander Linden, werd niet zo goed ontvangen door de Vlaamse rockpers, maar bevatte een handvol songs die de tand des tijds duidelijk doorstaan en vormde de basisidee voor het concept van zijn huidige en succesvolle Every Night You Pray. Het was gelukkig een soloconcert, dus zonder The Nephews, waardoor er weinig problemen waren van opstelling en soundcheck. Zo kon het concert toch nog snel na zijn aankomst van start gaan.

 

En wat voor een start: Don’t Let Me Go schalde door de ruimte en meteen greep Anton het publiek bij de keel. We zouden zijn ballads te horen krijgen, Fall Down, Roll Me Over en When She Calls, altijd met akoestische gitaar, het laatste zelfs met voetbas. Slechts één keer nam hij plaats aan de keyboards, voor het betoverend mooie Washing Of The Water van Peter Gabriel. Maar zijn eigen nummers hoeven daar nauwelijks of niet voor onder te doen: Take Out is niet nieuw maar heeft hij toch nog nooit opgenomen en je vraagt je verdraaid af waarom?! Every Night You Pray klinkt ,,religieus’’ als titel maar hij legt het wel even uit: het gaat over een vrouw die elke nacht bidt uit wanhoop omwille van de slechte behandeling door haar man, die ze verwenst. Je gaat die song anders beluisteren eens je dat door hebt. Op het eind gaat Antons loepzuivere stem helemaal de hoogte in, wat in deze kerk prima werkt.

 

If I Should Fall Behind van Bruce Springsteen lijkt een al te voor de hand liggende keuze in dit repertoire (het is één van de succesnummers als opener voor de dans bij trouwpartijen, naast Into My Arms van Nick Cave en, vreemd genoeg,…Highway To Hell van AC/DC!), maar eens te meer brengt Anton dat zo doorvoeld dat de volle pracht van de ballade je pakt. Hij sluit af met Ready When You Are, ook uit de laatste cd, en, niet onverwacht, Lost Soul uit de vorige. Die heerlijke song kent men natuurlijk van De Parelvissers, maar je krijgt van die zalige melodie gewoon nooit genoeg. Ondanks de tijdsdruk blijft men om een bis vragen. Verzoekje van de eerste rij om Let It Rain te spelen, ook dàt een hoogtepunt uit Shine…Even een aarzeling omdat hij die song al lang niet meer heeft gebracht, maar hij brengt er dan toch maar een indrukwekkende uitvoering van. We hadden hem, eerlijk is eerlijk, niet zo sterk verwacht….Anton Walgrave heeft er meer dan tien jaar en vier cd’s over gedaan om dit duizelingwekkend niveau te bereiken. De aanhouder wint!

 

Antoine Légat (25/26 08 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s