TAZ2008 voor de fijnproever…Deel IV: Mavis STAPLES en L’OMP

 

TAZ2008 voor de fijnproever…Deel IV.

 

Toen aangekondigd werd dat Mavis Staples (CK; zo – 22u30) op TAZ zou concerteren was er bij deze jongen ongeloof. Maar het was de wens van centrale gast Gabriel Rios (en wie kan zo’n charmante kerel nu iets weigeren?) én het paste in het toerschema van de grote gospel-, soul- en blueslegende. Bovendien: waarvoor dienen sponsors? Om zo’n dure vogels te betalen natuurlijk! Afijn, iedereen content, want veel exposure. Voor TAZ was het wel een grote stap, want niet alleen is 2008 het jaar van de schaalvergroting, maar ook het startpunt van de buitenlandse inbreng.

 

Dat brengt een boel kopzorgen mee, waar de buitenstaander geen blauw vermoeden van heeft. TAZ heeft die stap elegant gezet, vinden we, al waren we sceptisch vooraf. Het is zaak nu te leren uit de kinderziektes én de boel net nog kleinschalig genoeg te houden om de legendarische gezelligheid en teamgeest niet te offeren op het altaar waar ook het bloed vloeit van Werchter, Dour, Pukkelpop en andere mega’s…of would be mega’s. Dwalen we af? Eigenlijk niet, want over het concert valt er niet veel uit te weiden als je ze gezien had in Peer of in de AB. Want Mavis had haar band van toen meegebracht (ook die geweldige Rick Holstrom op gitaar!) en het viel niet te verwachten dat ze intussen veel verandering had aangebracht in haar repertoire (*) Zo geschiedde inderdaad.

 

Wat niet betekende dat het saai of slecht was, integendeel. Er zaten nogal wat ontroerende momenten in de set, maar het was zoals met alle concerten in die enorme tent, die dit jaar een groot deel van het Stationssplein besloeg: vooraan kon je alles goed beleven, achteraan, aan de bar dwarrelde het geluid weg en werd het verstoord door de keuvelaars en de klinkende glazen. Vooraan had je daar zelden last van, maar in het geval van Staples was het lastig optreden en luisteren. You can’t win ‘m all! Maar er was en blijft dat onverwoestbaar en niet te klasseren gevoel van togetherness. We hebben nog dagenlang I’ll Take You There zitten neuriën! 

 

Maar het stond in de sterren geschreven: er hing die zondag iets bijzonders in de lucht…Het laatste mirakel heette L’Orchestre du Mouvement Perpetuel (CT; zo – 24u30), het geesteskind van Peter Bultynck. De 2e cd van 0MP, The All & Nothing Show kwam tot stand met de hulp van de visionaire Nico Mertens van het Parsifal label en de input van pianist Alejandro Petasso, cellist Lode Vercampt, bassist Mirko Banovich, drummer Marcus Weymaere en productionele hulp van o.a. Serge Feys. De liefhebber weet dat dat allemaal heel schoon volk is.

 

Twee dagen voor het optreden in de Club klampte Peter Serge aan, de onvolprezen leider van de TAZ huisband, die zonder verpinken tien dagen het beste van zichzelf geeft in allerlei ad hoc combinaties, een prestatie die ze jaarlijks herhalen. Peter zat zonder keyboards en of Serge even kon inspringen. Een muzikant die bij zijn verstand is, weigert dat. Niet Serge Feys: tussen al het andere door prepareerde hij de keys en tijdens het optreden speelde hij alsof hij al jaren niets anders doet!

 

Straffer nog: het lichtjes bevreemdende maar bloedmooie werk van The All & Nothing Show steekt hij live in zo’n aanstekelijk, dansbaar, verleidelijk kleedje dat je er onmogelijk onbewogen kon bij blijven, letterlijk dan: aan het eind van de set stond de hele Club Terminus (of de inhoud ervan) te dansen.

Er is meer. Peter straalt gewoon charisma uit: mimiek, robotachtige of soepele bewegingen, belichting, het zuigt allemaal de aandacht. Het strafst is nog dat hij tussendoor en zonder stijlbreuk een…bijzonder ontroerende, ja naar de keel grijpende ballad zingt, L’hôtel bruxellois, zijn hertaling van Chelsea Hotel # 2 van Leonard Cohen, een hoogtepunt in deze set. OMP werd na deze demonstratie meteen gevraagd voor een laatavond concert als afsluiter van TAZ maar men fluistert dat dit concert de hoogte niet haalde van de zondagse uithaal.

Tom Baxter, Mavis Staples, Peter Bultynck & L’Orchestre du Serge Feys Perpetuel: een avond om in te lijsten. (22 08 08; wordt vervolgd)                                                                                                                    

(*) Ziehier een uittreksel uit ons verslag van BRBF Peer 2007!

,,…Het zal niemand verbazen te vernemen dat we met nog meer opwinding uitkeken naar het volgende concert. Mavis Staples vertegenwoordigt 57 jaar Staple Singers, neusje van de zalm van gospel, soul, en rhythm & blues, en in 2005 bekroond met een Grammy Lifetime Achievement Award. RoebuckPops’ Staples leerde zijn vier kinderen de juiste weg van de Here en van de muziek (Mavis was de jongste) We leerden ze in de sixties kennen via een 45T in een uitverkoop bak van ,,1 kg singles voor 90 BEF’’ (=18 singles, weet ik nog) in een supermarkt! We waren meteen verkocht en hits als Respect Yourself , I’ll Take You There en Let’s Do It Again maakten de bewondering alleen maar groter. Pops stierf, Moms verdween en het was lang stil rond dochter Mavis, wier sololoopbaan leek uit te doven als een kaars. Kwam dit jaar toch wel één van de fraaiste soulplaten sinds de comebacks van Solomon Burke en Al Green uit zeker? Straffer nog, We’ll Never Turn Back is tot nader order de fijnste schijf van 2007. Daar zit uiteraard Ry Cooder met zijn stelletje ongeregeld (zoon Joachim, Jim Keltner en Mike Elizondo) voor een groot stuk tussen. Songkeuze, inspelen productie, alles kan je overlaten aan huis van vertrouwen Ryland. Maar er is meer. Met de titeltrack We’ll never Turn Back en het daaropvolgende I’ll Be Rested getuigt Mavis van de strijd die de Staple Singers, de zwarten van de States en mutatis mutandis alle onderdrukten van de wereld hebben gevoerd en nog te voeren hebben op weg naar een voor iedereen gelijke, leefbare wereld. Die lijn trok ze door in het concert dat begon zoals de cd: met intense versies van Down In Mississippi en Eyes On The Prize. Maar dan week ze af. Heerlijke brokken muziek bracht ze, weliswaar met een gehavende stem, maar evenzeer met een fiere ziel: For What It’s Worth (nog altijd brandend actueel in dit onprettig gestoord Amerika!), Let It Shine, het te verwachten Jesus On The Mainline, The Weight (ja, van Robbie Robertson; een gewoonweg briljante uitvoering!!! (1)) Daarna Why Do They Treat Them So Bad, dat Pops schreef in ’60 n.a.v. een flagrant geval van rassendiscriminatie. Het was de lievelingssong van Martin Luther King en als de Staples voor hem openden, moesten ze het steevast brengen. En dan nog March On Freedom Highway (zelfs met een grappige quote van Rehab! Jawel, Amy Whinehouse!) De verhaaltjes ertussen in spraken over en halve eeuw ontvoogding en gelijkberechtiging, niet militant, niet sloganesk, maar vanuit de volheid des levens. Het was des te ontroerender. Wat een sublieme band ook, met super gitarist Rick Holstrom (die ongelofelijke, steeds weer anders uitgroeiende solo in Why… !!!), meester bassist Jeff Turmes en Mister Rhythm himself, drummer Stephen Hodges, met de zalige stemmen van zus Yvonne, van Donny Gerrard (twee prachtig gezongen coupletten in The Weight!) en Chavonne Morris. Het afsluitende, lang uitgewerkte I’ll Take You There klonk als een symfonie van de vrijheid. Als toetje was er nog Will The Circle Be Unbroken (en het was duidelijk dat het publiek graag nog meer had gehad, maar we veronderstellen dat het zo al genoeg was voor Mavis) Historisch…’’ (22 07 07)

(1) In ’78 deden de Staples mee aan The Weight in The Last Waltz, het door Martin Scorcese in beeld gezette afscheid van The Band. In ’94 namen ze de song opnieuw op met country ster Marty Stuart.

 

U hebt in de TAZ reeks nog volgende (korte) verslagen te goed:

Madensuyu/The Germans (CK; ma 4/8 – 22u)

Oleg Fateev/Myrddin (CT; woe 6/8 – 20u30)

Dick Van der Harst/Amparo Cortés  (CT; do 7/8 – 20u30)

Baloji (CK; vr 8/8 – 22u30)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s