TAZ2008 voor de fijnproever…Deel III: Mo&Grazz en TOM BAXTER

 

TAZ2008 voor de fijnproever…Deel III.

 

Mo & Grazz (CK; za – 22u30) zagen we nog in De Zwerver in Leffinge (Oostende) als support voor Tom Kestens’ La La Lover. Het was welgeteld hun tweede Belgische concert samen. Ze brachten er het toen al goed vanaf en zelfs al hebben we het concert gevolgd terwijl we ons belabberde sociale contacten aan het verzorgen waren, toch konden we goed horen dat het intussen fel uitgebreide gezelschap hun hip hop soul tot in de perfectie beheersen. In de dagen na het concert kregen we niets dan verrukte reacties op de passage van Monique Harcum en haar DJ Grazzhoppa.

 

De volgende avond zou echter heel bijzonder worden. Niets liet dit vermoeden, al was er natuurlijk die soul legende om een en ander waar te maken. Maar zolang moesten we niet wachten. Dames en heren (tromgeroffel): wat we zagen in CT op zondag 3/8 om 20u30, bleek niets of niemand minder dan ,,The future of singer-songwriting’’ (waar hebben we iets gelijkaardigs nog gehoord?!) Zijn naam is Tom Baxter Zijn naam benne dan misschien nog niet zo groot, zijn daden benne dat wel. Hij had maar enkele seconden nodig om ons nekhaar overeind te krijgen en negen songs en vele ,,wows’’ en ,,waws’’ van het schaarse maar gefascineerde publiek later zaten we daar, verstomd, verdwaasd, verpulverd, verdraaid! Wat was me dat…Zo’n orkaan!

 

Nogal wat vrienden kregen al een lijst met vergelijkingen. Ze zullen ons niet geloven, maar wacht tot ze zijn tweede cd Skybound te horen krijgen, want dat is pure magic. Even overlopen: een stem als die van Tim & Jeff Buckley met nogal wat Colin Bluntstone erbij, al denk je af en toe ook aan een Ben Harper, maar geen kopie, wel degelijk een unieke stem met een snik d’erin die meteen een waaier aan emoties oproept. Soul! Passie! Nick Drake!

 

En wat een bedrevenheid! Toms gitaarspel ligt niet zo gek ver van een Bruce Cockburn en dat is, o heiligschennis, al een heel eind richting Richard Thompson (geef Tom een jaar of twintig en hij kan dààr aanbelanden), maar de twee bandleden die hij meegetroond had op de Eurotoer als support voor KT Tunstall wisten ook al van wanten: Danny Keane reeg de pianistieke hoogstandjes aan mekaar in het spoor van en in samenspraak met zijn leider…De ideale wingman! De in Duitsland geboren maar sinds vijftien jaar in de UK residerende Che Albrighton had slechts een cajón nodig om alle ritmes van de wereld op te roepen. De drie samen zouden nooit de dopingcontrole passeren, zo ,,onder invloed’’ speelden ze.

 

Maar al deze lovende woorden zouden natuurlijk geen bodem raken als de songs er niet stonden. En dàt is nu precies waarmee Tom ons song na song mee verraste: Day In Verona (uit de eerste cd Feather And Stone uit 2004, blijkbaar al een meesterwerk, dat we volledig gemist hebben), Tell Her Today (met flamenco ondertonen..geen wonder met die cajon!), Better (single en al enigszins bekend van de soundtrack van de prent Run Fat Boy Run; wat een liefdesverklaring, van het soort ,,Waarom ben ik daar niet op gekomen?!’’), Almost There (geïnspireerd door het werk van Jacques Brel zei hij zelf), een greep uit het aanbod. Hij sloot met het nog niet opgenomen Love Is Not Enough, maar als dat een indicatie is voor de derde plaat…

 

De bis was een verzoek: iemand uit het publiek bleek Skybound al lang aan het hart gedrukt te hebben en vroeg om Light Me Up, afsluiter van de cd. En opnieuw stonden we daar te blinken, vermorzeld onder zoveel gevoel en emotie en duende. Laat u overigens niet afschrikken door de fraaie strijkers op Skybound: live krijgt dit materiaal wel degelijk een rockbehandeling, twee maal precies hoe het moet.

 

In de uren na het concert hebben we valet gespeeld voor het trio (,,my pleasure!’’), in afwachting van hun vertrek naar good old Blighty, en op die manier kregen we nog veel te horen en te zien, o.a. Toms boek, een levenswerk eigenlijk, met teksten, gedichten en schilderijen gerelateerd aan Skybound. Die cd heeft hij trouwens mede bekostigd dank zij de verkoop van de echte schilderijen. Tales From The Forest Of Hope heet dat hebbeding. We schrijven 21 augustus als we dit, heu, schrijven. U hebt, trouwe lezer, vanaf heden geen enkel geldig excuus meer om Tom Baxter niét te kennen. The future of singer-songwriting: zeg dat AL het gezegd heeft. (21 08 08; wordt vervolgd)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s