TAZ2008 voor de fijnproever…Deel II: Selah Sue en DEZ MONA sings NINA SIMONE

 

TAZ2008 voor de fijnproever…Deel II.

 

Selah Sue en Dez Mona sings Nina Simone (CT; za 2/8 – 20u30) Ze was ons volstrekt onbekend, de negentienjarige (maar veel jonger uitziende) Leuvense Selah Sue, maar haar korte, krachtige optreden in Club Terminus heeft die dreigende leemte net op tijd opgevuld. Ze heeft goed geluisterd naar vooral Britse voorbeelden (Kate Nash maakt school) maar heeft daar een eigen stijl uit gedistilleerd en haar songs bleken navenant: het eigen werk als Raga Muffin, Those Were My Days, Black Point Love (over zelfaanvaarding ofte ,,Hou van uw zwarte kant’’, thema dat goed bij haar jeugd past) en het nieuwe Fire Fire geven aan dat ze iets te vertellen heeft.

 

De covers waren leuk: Valerie van de Zutons, bekend van Amy Whinehouse (nog een rolmodel) en Mommy, gepend door haar…moeder…als we dat goed hebben. Als bis waagde ze zich aan een song van haar eerste grote heldin, Erykah Badu. Niet iedereen gegeven om Danger goed te brengen. Verbazend veel présence bezit deze Selah Sue, die zo wijs is om het kalm aan te doen in de uitbouw van haar loopbaan. Niets forceren: that’s the way to do it, sista. Bezoek ze eens op www.myspace.com .

 

Dez Mona hoeft wellicht niet meer voorgesteld. Zangkunstenaar Gregory Frateur en contrabassist Nicolas Rombouts zijn intussen tot ver over de grenzen een begrip. Dat is de beloning voor het harde werk en het onwrikbare zelfvertrouwen in een formule, gebouwd rond de gouden strot van de zanger. Gregory is altijd al een bewonderaar geweest van Eunice Kathleen Weyman, beter bekend als Dr. Nina Simone geweest en het is dan ook volstrekt niet de eerste maal dat Dez Mona songs brengt die in Simones handen hun ,,definitieve’’ uitvoering kenden. Zo stond op de eerste cd van de groep, Pursued Sinner, de Sandy Denny klassieker Who Knows Where The Time Goes, wat Dez Mona als full band op TAZ2007 in ditzelfde CT gebracht had als bisnummer, een goddelijk orgelpunt van een onvergetelijk concert trouwens.

 

Rombouts zorgde ervoor dat zijn (af en toe door de loop station gestuurde) bas volledig ten dienste stond van Frateur, die zo zijn gangen kon gaan in iets minder gekend werk van Simone, zoals Black Swan (oorspronkelijk uit de opera The Medium van Gian Carlo Menotti, in 1947 in première gegaan; prachtversie door de dokter op Live At Carnegie Hall), het dan wel overbekende Plain Gold Ring, het prangende The Ballad Of Hollis Brown (Bob Dylan) (,,On a South Dakota farm seven people are dead…’’)

 

Ondanks het feit dat zijn vocale acrobatieën het onderste uit de kan vergen, ziet Gregory de kans schoon zijn publiek te laten zingen: het was immers niet al kommer en kwel in het bloed doorzegen repertoire van grote Nina. See-Line Woman is een lekker klinkende ode aan de Afrikaanse vrouw. Of het Club Terminus koor ooit een Simone plaat had gehaald, is zeer de vraag. De set eindigt met het dan weer wel zwaar doorwogen Mississippi Goddam. Gregory noemt het nummer de ,,eerste protestsong’’ van de sixties. Simone schreef het gloeiend van woede na de explosie in een kerk in Alabama in 1963, explosie die het leven kostte aan vier schoolkinderen)

 

Er is bewondering voor deze baanbrekende durf al van een zangeres, die haar bronsgroen eikenhouten stem voortdurend ten dienste stelde van een betere wereld. Er is ook bewondering voor de broeierige intensiteit, de ongelofelijke stembuigingen en het formidabele bereik van Gregory, de volle overgave waarmee Nicolas zwijgzaam zijn partijen speelt. Er is de symbiose van deze twee muzikaal verwante zielen, resultaat van jaren samen optreden. Er is vooral die geut van emotie die bij de toehoorders, zowel de fans als de toevallige passanten, zo’n diepe sporen nalaat.

 

Er komen dus bissen. De eerste is Baltimore van Randy Newman. Newman, die pas een nieuwe en briljante cd Harps And Angels uit heeft, de eerste in negen jaar, verklaarde ons tijdens een interview in de lobby van het Brusselse Hotel Amigo, voorjaar 1989, dat er niemand was die één van zijn songs goed coverde. ,,No one…’’ waarna Randy plots aarzelde en eraan toevoegde: ,,…except one: Baltimore by Nina Simone’’. Het duo moest en zou weerkeren om Tell Me More And More And Then Some More van stal te halen. De exacte keuze, want dit concertje had, als het niet zo veeleisend was voor de uitvoerende, gerust nog een poos hebben geduurd. (Wordt vervolgd)

 

U hebt in de TAZ reeks nog volgende verslagen te goed:

Mo & Grazz (CK; za – 22u30)

Tom Baxter (CT; zo 3/8 – 20u30)

Mavis Staples (CK; zo – 22u30)

Orchestre du Mouvement Perpetuel (CT; zo – 24u30)

Madensuyu/The Germans (CK; ma 4/8 – 22u)

Oleg Fateev/Myrddin (CT; woe 6/8 – 20u30)

Dick Van der Harst/Amparo Cortés(CT; do 7/8 – 20u30)

Baloji (CK; vr 8/8 – 22u30)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s