Enkele cd reviews: Swigshift, Het Zesde Metaal, Steve Wynn en Kawada

 

*THE SWIGSHIFT / Walking Home / SWIG 04-2008-05-02.

( 70’40 (de liner notes 71’30) www.swigshift.com ; geschreven voor Goe Vollek)

 

Vierde cd van het in ‘85 gestarte The Swigshift. Filip Vanrobaeys (fiddle, Keltische harp, bouzouki, zingende zaag, zang) en Ivan Volcke (gitaar, zang) kwamen weer samen om eens iets anders te spelen dan (punk)rock(blues) Dat werd dan Iers/Keltisch. Er kwamen met tussenpozen nog leden bij: Peter Derudder (flutes, whistles, pipes) in ’87, Luc Veys (accordeon) in ’91 (Luc verliet even de band tussen ’02 en ’05), oude kameraad Peter Steen (akoestische bas, fiddle) in ’04. Jan De Smet (percussie, didgeridoo, zang) maakt het zestal compleet. Goed ontvangen albums verschenen tussen ’96 en ‘01 (Tales From The Great Whiskey Book, Witness Of A Celtic Past, de dubbele The Swigshift And Friends), maar sindsdien was het stil. Met Walking Home maken ze dat helemaal goed. Deel deze cd uit zonder label en men zal bij hoog en bij laag zweren dat dit recht van het Groene Eiland komt. De lange ervaring staat The Swigshift toe om eigen accenten te leggen. Aanleiding voor de cd lijkt de songs bewerkt voor de Passendale Vredesconcerten (War Aaginst War/Flowers Of The Forest, het 18e eeuwse Will Ye Go To Flanders…), maar de variatie is groot. Naast de traditionals (een jolig Matty Grooves) een paar eigen songs (fraai Caithlin’s Lullaby) Sally Gardens mag dan platgetrapt zijn, deze instrumentale versie pakt ons. (03 05 08)

 

***************************************************************************

 

*HET ZESDE METAAL / Akattemets / Petrol 0783105.

 

Het doet vreemd deze liedjes op cd te horen, jaren nadat je ze live te horen kreeg. Wannes Cappelle won namelijk, onder de naam Het Zesde Metaal, met vlag en wimpel, samen met het fascinerende Lora Zenn, de Jong Muziek wedstrijd van TAZ (Theater Aan Zee) in 2005, wedstrijd waar we sinds jaar en dag deel uitmaken van de jury. Het jaar tevoren hadden Roy Aernoudts & Noppes en Mira Bertels het mooie weer gemaakt, en Wannes werd van deze beresterke lichting van Herman Teirlinck beschouwd als de ,,minste van de beste’’. Maar in 2005 bleek de schildpad een regelrechte Raikkonen haas. Dit stond in het juryverslag: ,,Hij heeft ons van onze stoel geblazen en ons een klap voor de kop verkocht…Eenvoud, ontroering, authenticiteit, en eigenzinnigheid, in tekst en compositie. Gebracht met een verbazende naturel en smaakvol ondersteund door een stel stevige muzikanten, zowel in de kleine als de grote bezetting (*)’’ Een jaar later deed Wannes dat nog eens briljant over in het laureatenconcert op TAZ, nu met violiste Liesa Van der Aa in de rangen, intussen vast lid, en met twee nieuwe songs erbij, Appartementje en Ik haat u nie. Er was al enig cd werk, maar Cappelle had wijselijk besloten het kalm aan te doen en goed werk af te leveren. Nu is er deze Akattemets en oh boy, er is goed werk geleverd. Heel goed volk heeft bijgedragen aan het welslagen van de cd. We hadden een beetje angst dat Wannes’ stem niet goed zou ingeblikt worden, maar alles is heel goed verstaanbaar…Hoewel, het dialect uit de diepten van West Vlaanderen is niet vanzelfsprekend. Gelukkig zijn de teksten erbij geleverd, zonder ,,vertaling’’, maar je raakt er wel uit. Het zijn de teksten van een eeuwige loser die vanuit een messcherpe observatie terugslaat zonder daarbij zijn inleving te verliezen (Arrie) en evenmin zijn humor (Cowboy en Indiaan: ,,Och God de Vader, lat mie asjeblief deur ’t lager’’) Zijn verwoording is er constant boenk op: ,,’k è nie geskoten maar ‘k è u gerakt. Nog voor da’ j’ ook maar iets verwacht è k van uw vel ne frak gemaakt’’ (uit Keuning van de Jacht) en ,,Ge zijt de slechtste van min allerbeste maten’’ (Ik Haat U Nie) Je vindt ze bij bosjes. De enige cover Lore is één van Wannes’ live toppers en heet origineel Laura Laurent (van Connor Oberst alias Bright Eyes) Lichtend voorbeeld voor de vele rijmelaars in het genre. Ol hits, geen messers! (03 05 08)

 

(*) Er waren twee optredens in wedstrijdverband, één ,,in ’t elektrisch’’ en één ,,in ’t akoestisch’’ zoals de jonge deelnemers van het leuke Total Inversion toen stelden.

 

***************************************************************************

 

*Steve WYNN / Crossing Dragon Bridge / Blue Rose BLU DP0447.

 

Fans, opgepast: dit is een àndere Steve Wynn dan je gewoon bent. We kennen er die nu al beweren dat deze Crossing Dragon Bridge van het minste is dat ze van de man ooit hoorden. Ons sloeg de schrik om het hart, tot we de cd hoorden. Wij beweren dat ze ongelijk hebben. Crossing Dragon Bridge is een cd die lang zal meegaan, zelfs al is het geen rockplaat en klinkt Steve, hoewel zeer herkenbaar, totaal anders. Je ziet het verschil al aan de fraaie hoes! Wat maakt de cd dan zo speciaal? De ongebruikelijke genese en de gemoedstoestand waarin Steve hierdoor verkeerde. Hij verhuisde voor drie weken naar Ljublana, moest elke morgen vroeg op om de sfeer te snuiven van een totaal ander universum dan het zijne om dan, over de Drakenbrug, te belanden in de studio van Chris Eckman van The Walkabouts (en Chris & Carla natuurlijk) Verder was er niemand, toch niet in die eerste fase. De invloed van Eckman als producer is dramatisch. Control freak Wynn voelde zich duidelijk goed in de samenwerking, waarbij Eckman, al lang op zoek naar deze kans, zich vooral beperkte tot het uitlokken van Wynns creativiteit. Pas na het leggen van de basis kwamen er een koor in Ljubljana, een orkest in Praag en de vocale hulp van bekenden als Linda Pitmon, Kirk Swan, Chris Cacavas in NY, LA en Duitsland. De eindmix is van Tucker Martine, die o.a. werkte met de boeiende Decemberists. Dat het basismateriaal goed is, kregen we al te horen tijdens zijn akoestische concert van 2 maart in Arenberg, toen we vijf sterke songs te horen kregen. De grote variatie (zelfs in één song als Annie & Me) werkt wellicht verwarrend. Niet iedereen zal opgezet zijn met een Leonard Cohenachtige walsstructuur als When We Talk About Forever. En het is vreemd om naast het groots uitwaaierend anthem Manhattan Fault Line (knappe tekst!) een krachtig Love Me Anyway te horen. Maar Punching Holes In The Sky, met strijkers, is een waardige toevoeging aan de rist klassiekers die Wynn pende. Moedige, zelfs gewaagde, maar boeiende en geslaagde poging om grenzen te verleggen en voorlopig niet weg te branden van onze cd speler! (11 05 08)

 

***************************************************************************

 

*KAWADA / Shaving Your Beard On A Nice White Cloud / Keremos 025.

 

In een wereld waar alles snel gaat, moet je opvallen. In rock- en popmuziek geldt dat dubbel. Wie daar niet aan meedoet, maakt het zichzelf commercieel moeilijk, maar kan wel het commando in eigen handen houden en op eigen voorwaarden en tempo aan iets waardevols sleutelen. Het inlandse Kawada, intussen tien jaar bezig, is een mooi voorbeeld. Ze kregen al bijzonder veel lof toegezwaaid, o.a. van Raymond die hun herwerking van Lied van de Zee gewoon overnam. We zagen de vijf jongens en een meisje al eerder aan het werk in de Gentse HA’ndelsbeurs en dat was ons bevallen. Ze namen echter hun tijd voor dit debuut, Shaving Your Beard On A Nice White Cloud (leuke titel), dat ze uitbesteedden aan o.a. de producerservaring van Pascal Deweze (Sukilove, Chitlin’ Fooks, enz.) Labels zijn altijd gevaarlijk, maar om toch een aanknopingspunt te geven: dit is pop ergens tussen de zachtere dEUS en Absynthe Minded in, maar met een extra poëtische injectie. De opener met zijn diepe blazers en koor trekt de registers meteen open en openbaart een ongewone ideeënrijkdom. Shaving is een plaat met veel diepgang, heeft dan ook vele luisterbeurten nodig voor ze al haar geheimen prijsgeeft, zowel qua arrangementen (Fake License!) als compositorisch. Voor dat laatste staat zanger Joeri Cnapelinckx in. Single Creating A Bigger Boat is van een onaardse schoonheid en ook voor songs als het verstilde Daisy (mooie klankkleuren!) en Frozen Farms, dat halverwege een fikse adrenalinestoot krijgt, nemen we ootmoedig onze hoed af. Progressie kan er nog gemaakt worden in de teksten/poëzie, al zijn die beslist OK. Maar als Kawada mag doorgroeien moet en zal Joeri dat ook doen: het desolate tafereel in het afsluitende Cruel Tree wijst in de juiste richting. Sterk debuut van een band met toekomst. (11 05 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s