Een impressie van het Gentse Festival De Theaterbom 5: Citron Bleu, Filip De Fleurquin & Rianto Delrue, Wigbert

 

FESTIVAL DE THEATERBOM 5 bij De Vieze Gasten in Gent (woe 14 t.e.m. za 17 mei + ,,Op Tocht’’ zo 18 mei 2008) met CITRON BLEU, Filip DE FLEURQUIN & Rianto DELRUE en WIGBERT.

 

Slechts een korte impressie van het Festival De Theaterbom 5, een gebeuren dat dit jaar uit zijn voegen barst. Want bijna 70 artiesten en gezelschappen speelden in woonkamers en tuinen, op pleinen en in kerken, in tenten en op een woonboot. Theater, muziektheater, muziek, circus, film, dans, vertelsessies, performances en kindervoorstellingen waren gespreid over vier plus één dagen gratis te beleven rond de Brugse Poort. Dit jaar kregen vooral de singer-songwriters carte blanche.

 

Een globaal beeld krijgen van het gebeuren kon je enkel via het programmaboekje, of via www.debom.be en www.deviezegasten.org. We pikten enkel een handvol tegenwoordig erg trendy huiskamerconcerten mee. Op donderdag was dat Citron Bleu, programma van het duo Nils De Caster (viool) en Yves Meersschaert (piano) (www.decastermeersschaert.be) Beiden zijn in de eerste plaats bekend als professionele begeleiders, samen of apart, van veel, vooral Gentse artiesten van stand, maar ze hebben veel meer pijlen op hun boog. Samen hadden (en hebben) ze het Rosias Kwintet, schreven ze theatermuziek en zijn ze beiden ook als producers terug te vinden. De cd Citron Bleu bevat 13 composities met ambitie: Béla Bartok, Claude Debussy en Eric Satie ontmoeten er allerlei moderne(re) muziekvormen in een strikt doorgecomponeerde maar verrassende, grillige, asymmetrische tournures. De totaalvorm heeft uitgesproken filmische kwaliteiten, maar heeft een diepgang die veel functionele filmmuziek vreemd is. De huiskamersituatie gaf deze muziek nog een extra dimensie: de nabijheid van de artiesten en publiek, de warmte van de akoestische, niet versterkte instrumenten, de gemoedelijkheid van de omgeving. We kennen Citron Bleu van bij de cd presentatie, maar nu pas, mee ingegeven door de omstandigheden, dringt de volle rijkdom van de muziek tot ons door. Reken bij die omstandigheden ook maar de rustige maar geestige, sappige commentaren van Nils, eigenlijk een geboren stand up comedian. De Caster belichtte uitgebreid de achtergronden van de muziek en onderstreepte alzo het programmatische karakter van de werken. Kippenvelconcert! Senator Wilson verwijst naar de film Novecento (naar het boek van Alessandro Barrico; zie ook YouTube voor die wondere pianist die 1900 heette!), maar we waren al even onder de indruk van Qui voilà qui voici of Au repos des tramwaymen, ook al voorzien van verrassende duiding. Niet op de cd terug te vinden, maar zeer geslaagd en daarom die avond in een volgende sessie zelfs hernomen, de versie van Libertango van Astor Piazzolla.


Op vrijdag zaten we in een stemmig achtertuintje te kijken en luisteren naar door de wol geverfde singer-songwriter Filip de Fleurquin, die zijn jonge protégé Rianto Delrue meebracht, twee gitaren en twee stemmen. Filip heeft een eigen zangstijl, heel geschikt om Americana te brengen. Hij beschikt ook over een uitgebreide kennis op dat terrein. The Speed Of The Sound Of Loneliness (John Prine), The Wayfaring Stranger (traditional, maar bekend geworden via Burl Ives), The Way We Make A Broken Heart (van John Hiatt, maar vooral gekend via Ry Cooder), Worried Man Blues (van de Carter Family, maar wellicht is de versie van Bob Dylan de meest verspreide) flankeerden eigen werk. Rianto, intussen zeventien, bracht een nagelnieuw nummer van zijn hand, het aangrijpende Hello Mister Postman, een getuigenis pris sur le vif van de botte armoede van oude mensen, en dat in ons eigen land en in 2008. Heel grappig is daarentegen The Old Ernest Borgnine Blues, dat Filip graag brengt met boezemvriend Bruno Deneckere…Maar die zit momenteel op tournee (9 optredens) in Mexico, met de North Sea Coyotes. In al zijn soberheid een fijn concertje.

 

Wigbert Van Lierde trad op in dezelfde stijlvolle living waar Citron Bleu een etmaal eerder was geweest, maar er was meer volk ingeschreven en hij gebruikte daarom ook een minimale versterking. Het was lang geleden dat we de man nog eens aan het werk zagen, ten minste toch solo, maar het zit erin dat dit nu weer vaker zal gebeuren, want in september al zal er eindelijk een nieuwe cd zijn, waarschijnlijk. Naast klassiekers als Joey, Tennis, Rob (met prachtige anekdote) en het onontkoombare Ebbenhout Blues kregen we het samen met Stef Bos geschreven Er was eens (klassieker in de maak, als u ’t ons vraagt), (Samen schrijven we) Geschiedenis, van de komende cd, een song opgedragen aan bedenkelijke duo’s als Bush & Cheney, en Je danst als Mata Hari, een prijswinnende songtekst, door een luisteraarster, een dokter, geschreven voor een wedstrijd voor Radio 1. Inderdaad een mooie tekst, maar met een speciaal metrum dat Wigbert wel wat hoofdbrekens bezorgde voor het allemaal goed zat.

 

Ondertussen experimenteerde hij er duchtig op los: hij had een heel arsenaal gitaren bij, gestemd in open tuning, maar Wigbert is zo bedreven dat je daar als luisteraar geen ,,last’’ van hebt, zoals in het sterke Altijd wel iets, ook een track voor de nieuwe cd.  Verder een vertaling van een hit van Vaya Con Dios, Don’t Cry For Louis (Huil niet om Louis), de Karel Waeri Blues (gepend voor het Waeri huldeprogramma voor de Gentse Feesten van 2007, met o.a. Mira, Roland, Wannes Cappelle, enzovoort, gepaste ode aan de grote volkszanger, door wiens ,,blues’’ Wigbert gefascineerd blijkt te zijn) Mooi was ook Eerste Klas Kajuit (over de Titanic; niet zeker van de titel), gespeeld op dulcimer. Maar onze lieveling is Maria Lecina, song op het gedicht van J.W.F. Werumeus Buddingh, met publieksparticipatie (maar daar speelde Wigbert wel vaker op in)  Belangrijkste vaststelling is dat Wigbert niet meer die schuchtere jongen van weleer is, maar een voldragen artiest die, hoewel nog altijd even charmant en gereserveerd, met veel zelfvertrouwen zijn publiek benadert. Dit belooft voor de concerten die in het najaar ongetwijfeld zullen volgen. (21 05 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s