Chris Gaffney en Danny Federici: in memoriam

 

Nog maar net hadden we de droeve mare over Sean Costello ontvangen, of we werden weer geconfronteerd met ongewenste overlijdensberichten. Het leven is eindig. Dat moet een mens aanvaarden. Maar we wensen onszelf en een ander toch graag een lang leven in goede gezondheid. Gisteren vernamen we het overlijden van Danny Federici, best bekend als de orgelist en accordeonist (ook glockenspielspeler) van de originele E Street band. Daniel Paul Federici is van hetzelfde jaar als ondergetekende en geloof me, 58 is te jong. Hij verliet naar verhoopt tijdelijk de E Street Band in het najaar van 2007 en trad zelfs nog kort op met Bruce in maart. Maar het heeft niet mogen zijn. We luisteren straks nog eens naar die accordeon op 4th July Asbury Park, beter bekend als Sandy, en dat orgel van Hungry Heart.

 

De dag daarvoor zond Nederlandse bevlogen platenman Robbie Kanderman volgend bericht om:

 

,,Dear Chris Gaffney is gone.

 

It is with great sadness that I report the passing of

Chris Gaffney, who died in an Orange County hospital

after being admitted last night. Gaff was diagnosed

with liver cancer earlier this year.

 

Gaff — an outstanding singer, songwriter, and

instrumentalist as front man of the Hacienda Brothers,

leader of his own great band the Cold Hard Facts, and

a longtime member of Dave Alvin’s Guilty Men — will

be remembered as one of Southern California’s most

talented performers. he was a hilarious human being

and a real sweetheart.’’

 

Onvergetelijk was voor ons het singer-songwriters M/V weekend van Route 05 in de Gentse HA’ndelsbeurs: na een prachtige (letterlijk en figuurlijk) vijfsterren vrouwenronde op zaterdag (met Marike Jager, Martha Wainwright, A Girl Called Eddy, Mia Doi Todd en Kathleen Edwards), volgde een al even kleurrijk pallet van heren. We moesten wegens Open Deur dag op school Ben Weaver en Janove Ottesen missen…Die laatste zouden we later nog wel weerzien! Maar dan was het meedogenloos troef met Ben Christophers en Thomas Dybdahl. Beiden balsemden toen mijn zwaar getroffen zieltje: je ziet niet graag de liefde van je leven voor je evolueren zonder dat ze je een blik waardig gunt…Ben heeft zelfs een dik uur uitgetrokken die nacht om me door die pijnlijk moeilijke situatie heen te praten. Balsem van een andere soort bezorgden me de Hacienda Brothers. Velen waren die zondagavond laat al naar huis, maar ze hadden volkomen ongelijk. Dave Gonzalez, voorheen voorman van de Paladins, had een vijftal verzameld dat een waarlijk spetterend optreden gaf, messcherp in de uitvoering, snoeihard maar verfijnd, rockend maar geworteld…en voor één keer met een echt goeie pedal speler…


Maar ziehier wat we er toen voor lijfblad MazzMusikaS over schreven:

 

,,Voor de Hacienda Brothers bleek, na de triomf, enkel nog een handvol mensen overgebleven, de oude garde zeg maar, die niet vies is van een lekker potje southern rock en (al dzan niet alt.)country, incluis jankende pedal steel. Het zegt de jongeren allicht niets, maar de groep werd opgericht door niemand minder dan gitarist Dave Gonzalez, de leider van de schitterende Paladins, en Chris Gaffney, de man met de heerlijke soulstem en de wee makende accordeon. Om eerlijk te zijn hadden we er na Christophers en Dypdahl niet zoveel zin meer in, maar vermits de cd Hacienda Brothers geproduceerd werd door niemand minder dan de grote Dan Penn, die hier en daar een song meepende en af en toe meespeelde, én vermits we dit artikel wilden schrijven, leenden we de groep het passende oor. We moeten eerlijk zeggen: de cd lijkt opgenomen op een ogenblik dat de groep nog in volle gisting was en ondanks de aanwezigheid van coryfeeën als Jim Lauderdale, Spooner Oldham Jr., de Memphis Horns en Teddy Morgan werd het ‘maar’ een goede cd, niet de te verwachten klapper. Maar wat het vijftal live deed met ditzelfde materiaal en een paar goedgekozen covers was magistraal. Gonzalez speelde in de veelvuldige solo’s de sterren van de hemel, in de beste Paladinstraditie, terwijl de hele groep precies en hecht musiceerde. Vooral de nog erg jonge pedal steelman David Berzansky bleek een ontdekking. Gaffney zong de sterren weer aan de hemel met die gouden strot. De krop in onze keel, meermaals, om de volgende minuut weer op een fikse rocker getracteerd te worden. Het was al erg laat toen Dave & Chris het eerste nummer brachten dat ze samen schreven, toen er nog geen sprake was van deze band, No Time To Waste. Maar dan kon er nog een zalige versie af van Cowboys To Girls, hit van The Intruders 35 jaar terug. Als de Hacienda Brothers nog eens langs komen, dan wel in de nabije toekomst, ga dan asjeblief kijken, want zo scherp en gretig zullen ze allicht niet blijven spelen. Achteraf is de ganse groep nog een pintje komen drinken, ook een leitmotiv van het weekend: tien acts en geen enkele die zich te beroerd voelde om zich te tonen in de foyer en het publiek te woord te staan.’’

 

De blijvers werden achteraf nog vergast op een leuke conversatie aan de bar: Dave en Gaf wilden maar wàt graag dat Belgische bier verder uitproberen (pure wetenschappelijke interesse, vermoedelijk) Een vriend van ons vroeg Chris nog naar die ene song van Dave Alvin in de set…Ja, toen bleek dat Chris nog bij Dave gespeeld had, dat ze vrienden waren en zelfs buren! We stonden er, omwille van de beschreven omstandigheden, maar een korte tijd bij, maar we stelden Gaffney een vraag: ,,Nee, ik ben wel in Oostenrijk geboren, maar ik woonde er maar veertien dagen. Geen herinnering aan of banden mee’’ luidde zijn antwoord.

 

Een jaar later zouden we langer praten, op de zonovergoten Antwerpse Grote Markt voor de laatste editie aldaar van het jaarlijkse bluesfestival. Daar traden o.a. de beloftevolle Rhythm Chiefs, Howlin’ Bill in een triomfantelijke thuismatch en de Blues Caravan op, mét, naast Ian Parker en Ainsley Lister, de Finse power gitariste Erja Lyytinen (een talent!) die precies dit weekend, zondagavond, in de Antwerpse Crossroads speelt…Alles komt blijkbaar samen dezer dagen, want ook…Ian Siegal was daar (om het boeltje weerom plat te spelen…of wat had men gedacht…) De Hacienda Brothers pasten misschien iets minder in het bluesy concept, maar gaven in onze ogen een hondsfraai concert. We zaten met veel schoon muzikaal volk lange tijd in wat met enige fantasie de ,,backstage’’ mag heten (daar tussen de fraaie gevels van de Grote Markt!) in het zonnetje, luisterend naar de muziek op het podium. Chris zat naast ons op zijn stoeltje. Af en toe kwam een pintje aangewaaid. Bla bla bla. Niets speciaals. Tot hij me plots vroeg: ,,Wie speelt nu?’’ ,,De Electric Kings’’ ,,Mmm, goeie ritmesectie…Ik zou die bassist graag in de band hebben!!!’’ ,,Ik zal het René Stock vertellen!’’ Ik heb het René verteld, Chris, enkele honderden meter verder in De Buster, een jaar of zo later: je hebt hem vermoedelijk even een gelukkig man gemaakt.

 

Zucht.

 

Sean, Gaf, Danny: thanks for the music.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s