Singer-songwriter Jim Page is nog alijd even geëngageerd in zijn strijd voor een betere wereld en tegen corrupte politici…

 

Jim PAGE – Bill OSKAY – Mark ETTINGER – Scott LAW, Head Full Of Pictures.

FOLKPUNCH (Jim PAGE & ARTIS), After All This Time.

(via www.jimpage.net; folkpunch@aol.com ; voor Artis The Spoonman moet je maar googlen, schrijft hij!)

 

Cirkels zijn er om rond te zijn. Wat ooit begint, komt weer op dat punt uit. ,,The beginning is the end, the only place we can begin’’ stelde de grote Britse singer-songwriter Pete Morton in Love Me In Eden, één van zijn onvergetelijke songs. We leerden Jim Page kennen  nu haast dertig jaar geleden. Nee, niet Jimmy Page, de gitaargod van Led Zeppelin: die band heeft de cirkel ook wel weer rond gekregen. Nee, we hebben het over de ,,protestzanger’’ en straatmuzikant (busker) uit Seattle. Het was de periode dat de man in Ierland vertoefde, maar dat wisten we allemaal niet. Het was de onvolprezen Fred Brouwers (die man moest in elk Vlaams muziekcentrum een schrijn krijgen, net als Marc Moulin in Wallonië en Brussel!) die ons op zijn spoor bracht en dat spoor leidde naar de visionaire Zweedse platenman Tommy Rander.

 

Via Randers Nacksving label leerden we o.a. de veel te vroeg gestorven Björn Afzelius kennen (de Zweedse Dylan/Raymond) en ook Jim Page. De single Song For Leonard Peltier vertelde genoeg: Page was een man die het opnam voor de onrechtvaardig behandelde medemens (Page vertelt op zijn site een en ander over zijn persoonlijke ervaringen in zaak Peltier, maar wijdt niet uit over de grond van de zaak; op het net vindt men voldoende materiaal die deze onverkwikkelijke affaire tot in het kleinste detail uitleggen) We ontvingen ook twee elpees die we tot op heden op handen dragen (ze zijn inderdaad niet zwaar, ondanks de zware thema’s die Page niet uit de weg gaat): In The Act (1980) en This Movie Is For Real (1982) laten geen spaander heel van wat de verziekte wereld van politiek en economie de mensheid aandeed (de grote Christy Moore speelt nog immer Pages Hiroshima Nagasaki Russian Roulette uit die periode!)

 

Tommy Rander is op een bepaald moment van de radarschermen verdwenen: niemand weet wat er met hem is geschied. Jim Page is toen één maal in België geweest. Ik had weet van het optreden, maar mijn huwelijk stond me niet toe naar concerten te gaan (het heeft dan ook niet stand gehouden) en, ach wat, there’s always a next time. Niet dus: Page is naar de States teruggekeerd, naar het toen nog ,,provinciale’’ Seattle (buiten Boeing en Bill Withers, die er stoelen in de Jumbo’s monteerde, niks te beleven) Page heeft er op zijn site een pracht van een anekdote over, hoe Seattle in the seventies eigenlijk een groot dorp was. We hoorden niks meer van hem. Seattle werd big business en muzikaal explodeerde het ook al…Nirvana, weet je wel!

 

Enkele maanden geleden maakte onze mailvriendin uit Oregon, Laurie Childers, kunstenares en singer-songwriter met één cd achter de kiezen (Are You Satisfied?; nieuw werk kan niet lang meer uitblijven), lid van diverse bands en co-organisator van concerten in het teken van de bewustwording van de gebrainwashte Amerikaanse medebroeders. Laurie en haar man werden voorheen zowat overal op deze planeet gesignaleerd waar het er stoof, de hot spots, waarbij ze consequent de kaart trokken van de minder bedeelden en onderdrukten. Het zint hen niet dat vele van hun medeburgers niet of nauwelijks nog om te turnen zijn na zoveel brainwashing. Ja, zo’n Amerikanen zijn er en meer dan men denkt. Persoonlijk kennen we er trouwens alléén maar zulke. Zo lieten ze eind februari Nobelprijswinnar voor de Vrede (1980) Adolf Perez Esquivel ter plekke, in het kleine Corvallis, OR, speechen. Ook de muziek staat deels in het teken van een ,,betere wereld’’ zeg maar.

 

Rond die tijd had ze het ook over het concert in Corvalis van een zekere Jim Page (,,Niet Jimmy Page hoor!’’) Natuurlijk was ze verrast te vernemen dat de man ons niet onbekend was. Van het een kwam het ander. Tijdens het verblijf van Page werd er over ,,de Belgische journalist’’ gepraat. Enkele dagen later al lagen er twee gehandtekende cd’s van Jim Page (en bloedbroeders) in de bus! Intussen hadden we de site al bezocht en gemerkt dat Jim al die tijd even geëngageerd en muzikaal bezig was geweest, met een onverminderde strijdlust, pal op de barricades tegen onrecht en misbruik en voor de armen en verdrukten. Er zijn nog zekerheden! Nu kon Page na al die tijd wel tot een karikatuur van zichzelf verworden zijn, maar het verslag van zijn concert en verblijf in Corvallis wees uit dat de intellectuele scherpte en de vlijmscherpe pen intact waren. Nu nog de cd’s. Wel, beste lezer, het doet me genoegen u te melden dat de liefhebber van in vitriool gedrenkte singer-songwriting volledig aan zijn trekken komt. Het citaat van Eugene Debs uit 1917 op Head Full Of Pictures tells it all. Het eindigt met ,,…and strange as it certainly appears, no war by any nation has ever been declared by the people.’’

 

De titel van de eerste song behoeft zelfs geen verdere uitleg. Zelden was een titel zo raak: Petroleum Bonaparte! Dat nummer is naar goede gewoonte één bombardement aan kurkdroge feiten, geserveerd met het aplomb van het gelijk en gedipt in een saus van woordspelingen, doordenkers en oneliners. Die maken brandhout van de illusie dat een president zijn volk nog langer kan blijven bedriegen, al ziet het ernaar uit dat hij zijn termijn ongehavend zal uitzitten. Da’s dan wel enkel om zijn natie achter te laten met een schuld die alle Amerikanen (lees: de armen) daar nog tientallen jaren, eigenlijk generaties lang zullen afbetalen en die, als we énig vertrouwen mogen hebben in de analyse van Amerikaan Joseph E. Stiglitz (maar ach, die is ,,slechts’’ Nobelprijswinnaar Economie en geen politicus), de VS volledig afhankelijk zal maken van China en de oliestaten (The Tree Trillion Dollar War: The True Cost Of The Iraq Conflict: tot hiertoe enkel recensies gelezen en naar Stiglitz’ homepage gesurfd, maar we gaan ernaar op zoek, zeker weten!) Ogenschijnlijk heeft de oorlog immers de Amerikaanse belastingsbetaler niets gekost (het klassieke machiavellisme: mensen moven niet zolang je niet aan hun portemonnee komt), maar hij werd gefinancierd via deficit spending. En dat, beste lezer, is volgens Stiglitz de dooddoener: dat komt als een boemerang weer op de sukkels die dit allemaal niet hebben gewild.

 

Er zijn vanzelfsprekend nog songs over ,,the war’’ op deze cd. De titelsong Head Full Of Pictures heeft het over de trauma’s waar de veteranen mee worstelen, incluis het gerommel van de kanonnen op de achtergrond. De link met Viëtnam is duidelijk. Dié veteranen staan trouwens opnieuw in de kou ,,dank zij’’ de Irak oorlog! Andres Raya handelt over zo één veteraan die het ten slotte niet meer aankon…en volkomen flipte. Zo zijn er potentieel velen. Let overigens op het fraaie mandoline werk op die song: je zou haast vergeten dat hier knappe muzikanten aan het werk zijn! Ook Something About Us verwijst dan weer naar het Abu Greib schandaal. Page merkt terecht op dat de US soldaten nog altijd op ,,indianenjacht’’ zijn: er is in twee eeuwen weinig veranderd…

 

Maar de cd is niét één lange tirade tegen de grootste leugen van deze eeuw (tot hiertoe…Wat staat ons nog te wachten?), daarvoor is Page te veel een man van het hier en nu. Zo bekeken heeft hij zelf een ,,head full of pictures’’.  Aan het andere eind staat één van de mooiste, fijnste en ,,realistische’’ love songs die we kennen: If I Fall In Love With You Again. Of wat dacht u van het hoogst amusante The Clone Song…Wat zijn de mogelijkheden als je jezelf kopieert? Dat pluist Page uit in een song die hemzelf moest laten lachen. ,,It worked’’ zegt hij in de liner notes. ,,You’re never alone with your clone: you can go out  tonight and still stay home’’. You’re Naked Underneath Your Clothes (remember Sam the American Eagle!) en het zeven minuten durende Jesus And The Laughing Deity, over wat er zou gebeuren als de lijdende Christus een Chinese godheid zou ontmoeten die zijn god-zijn iets vrolijker opneemt. Page heeft nog steeds die stalen stem die slechts heel genuanceerd de gevoelens laat blijken…op die eeuwige ironische ondertoon na.

 

Head Full Of Pictures is in essentie de cd van Page zelf, maar hij wordt bijgestaan door Billy Oskay (fidle, harmonium), zijn trouwe bassist Mark Ettinger, Scott Law (mandoline, gitaar) en twee guests. After All This Time is andere koek. Dat is het werk van Folkpunch, de vlag waaronder de twee buskers Jim Page en Artis (bijgenaamd The Spoonman) samen optreden. De twee ontmoetten mekaar in 1971, maar het heeft tot deze cd geduurd voor ze ook samenkomen op geluidsdrager. De twee stellen zichzelf voor in de liner notes en de foto’s laten hen zien terwijl ze op straat de mensen amuseren. Of ergeren, zoals Artis vertelt in To Inspire Dialogue: een dame stapt op hen af, terwijl zo’n vijftig mensen staan te luisteren en verklaart doodgemoedereerd dat het duo zich moest schamen. Ze maken immers ,,misbruik’’ van de freedom of speech. Maar geen nood, zegt ze: ze is niet…bang van hen! Artis feliciteert de dame, maar het ontlokt hem een paar pertinente opmerkingen.

 

Zo brengen Page en Artis elk hun ding, begeleid door ,,cutlery’’ van Artis en uiteraard de staande bas van Mark Ettinger. Natuurlijk is er weer sprake van de oorlog (zoals in het snoeiharde Who Pays For This War), maar iets minder nadrukkelijk. Of beter gezegd: het gaat meer over de underdog die van zich afbijt, over de gewone burgerman die zijn ogen niet in zijn zak heeft. Wat geldt voor heel het dagelijks leven. Wat ze zelf noemen ,,the language of Serious Fun’’. Columbus, Help!! Police!! (,,Who needs weapons of mass destruction when you got weapons of mass distraction?’’ Die zit, mmm?) en het hilarische Gays In The Military treffen doel! Voor de lepelsolo die 49 Years L8r heet en ruim zes minuten duurt mis je wel het visuele, maar ach, temidden deze gekte misstaat het gekletter niet. Het is ten minste geen wapengekletter!

 

Twee aanraders dus. Dat een veteraan als Jim Page nog zo sterk uit de hoek komt, deed ons vermoeden dat nog meer oude helden in touw zijn, zonder dat de media en de platenfirma’s daar nog enige interesse voor hebben. Gelukkig bestaat er zoiets als internet! Van Danny O’Keefe, één van de grootste singer-songwriters ook, althans in onze visie (een statement als Just Jones begeleidt ons al dertig jaar), krijgen we sinds enkele tijd opnieuw mailings en we hadden contact. Hij zoekt nog steeds een mogelijkheid om in Europa te toeren. We waren ook benieuwd naar dé stem tegen de Viëtnamoorlog ten tijde van Woodstock, namelijk Country McDonald (het overbekende I-Feel-Like-I’m-Fixin’-To-Die Rag) Tot onze verrassing is hij niet alleen nog actief, maar maakt hij van het net gebruikt om alle krachten te bundelen in de strijd ten voordele van de Viëtnam veteranen en tegen ,,de oorlog’’ en de Bush administratie. Surf maar eens naar www.countryjoe.com en verbaas u met ons! En kijk eens naar de Fun With Gunz enquête…Da’s pas horror!

 

(Antoine Légat; 03 04 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Een reactie op Singer-songwriter Jim Page is nog alijd even geëngageerd in zijn strijd voor een betere wereld en tegen corrupte politici…

  1. Unknown zegt:

    Wow Gold Wow EU Gold Wow US Gold WOW GOLD World Of Warcraft Gold World Of Warcraft Eve isk Eve online isk Guild Wars Gold Guild Wars Money GW GOLD Maplestory Runescape gold RF Online RF Online Dalant Tales of pirates wow gold Runescape RF online blog MMo blog Internet game guide wow gold Dofus EVE Online EverQuest II Final Fantasy XI Gaia Online Guild Wars Lineage II (US) MapleStory (US) RF online Scions Of Fate SilkRoad Star Wars Galaxies Tales Of Pirates The Lord Of The Rings Online (EU) The Lord Of The Rings Online (US) World of Warcraft (EU) World of Warcraft (US) Game forums Gaming 2Moons Age of Conan Anarchy Online ArchLord Cabal City of Hero City of Villains Dofus Dungeons&Dragons Online Eve Online EverQuest EverQuest II Final Fantasy XI Gaia online Guild Wars Knight online Lineage II Lord of the Rings Online Maple Story RF Online Runescape Scions of Fate shaiya Star Wars Galaxies World of Warcraft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s