Dank zij de jonge wolven van Carolina Chocolate Drops en met de zegen van bluespaus Taj Mahal leren we weer een onbekende parel kennen aan de kroon der Americana.

Voor foto’s van dit concert: zie voorgaande! Met dank aan Lies Demeyer!
 
CAROLINA CHOCOLATE DROPS in De Villa van N9, Molenstraat te Eeklo op vrijdag 21 maart 2008. ( www.carolinachocolatedrops.com ; www.blackbanjo.com )

 

Toch nog een behoorlijke opkomst voor het allereerste concert van het in alle opzichten jonge trio Carolina Chocolate Drops (CCD) in De Villa te Eeklo, thuisbasis van de N9: hun snel groeiende reputatie had haar werk gedaan, en naar we begrepen was dat elders in Europa eveneens het geval. Ook in Ierland, de UK, Frankrijk en Nederland had de band een warm welkom gekregen. Het Belgische luikje was het laatste concert van een lange en slopende toer. Aan het enthousiasme viel dat alvast niet te merken. Waar al die commotie over ging? Je hebt immers, in de slipstream van O Brother, Where Art Thou?, de succesprent van de Coen brothers, toch genoeg hedendaagse string en jug bands die de landelijke community music van de jaren twintig en dertig van vorige eeuw bedrijven?

 

Jawel, maar dat zijn onveranderlijk blanken, wat ons al jaren heeft doen geloven dat dit inderdaad blank terrein was, net zoals de banjo het eigen instrument leek te zijn van deze blanken. De blues werd dan aan de zwarten ,,overgelaten’’. Bovendien werd dit soort van op fiddle en banjo drijvende muziek geografisch geassocieerd met de streek van de (zuidelijke) Appalachen. Al enige jaren zijn mensen bezig om deze historisch gegroeide misvattingen of vertekeningen recht te zetten, maar het was wachten op een eerste ,,modern antieke’’ Afro-Amerikaanse stringband om dat ook in een muzikaal statement om te zetten.

 

De leden van CCD uit North Carolina zijn, ondanks hun jeugd, zeer beslagen, zeg maar virtuoze muzikanten die de traditie als sponzen opgeslorpt hebben, maar beslist niet in vakjes denken en graag hun grenzen verleggen (het concert gaf daar een paar straffe voorbeelden van!), met oog voor alle facetten van deze oneindig diverse muziekvormen. Hun recente cd Heritage is geen debuut en de groepsleden zijn ook buiten CCD actief. Ze zijn op de koop toe, op basis van wat we in de N9 zagen, een jolige bende loltrappers, die niets liever doen dan hun toehoorders amuseren in de stijl van de ouwe folkies en troubadours. De setlist? Die wordt dan wel op het moment zelf  bedacht.

 

De aanzet werd gegeven in 2005 toen de Black Banjo Gathering duidelijk maakte dat de banjo wellicht van Afrikaanse origine is. Los van elkaar waren de drie muzikanten zwaar onder de indruk gekomen van de intussen 92 jarige Joe Thompson, de wellicht laatste levende zwarte stringband muzikant en een man met blijkbaar een groot charisma en een onbetwiste autoriteit. De man, die al op zijn vijfde fiddle speelde, komt uit centraal North Carolina, de Piedmont streek (die ook grote blues gitaristen voortbracht met een typische stijl, als Reverend Gary Davis, Blind Blake en Etta Baker) Dat alles zette het drietal aan om CCD op te richten, als getuigenis van en hommage aan de vooroorlogse tijden. Zoals al aangegeven heeft het trio helemaal niet de intentie enkel en uitsluitend de ,,zwarte’’ zijde van het verhaal te belichten. Dat zou ook onmogelijk zijn! Er was toen helemaal geen onderscheid blank-zwart in de muziek. Waar er door de maatschappij wél een onderscheid werd gemaakt, omzeilden de muzikanten dit door desnoods anoniem op mekaars platen te spelen.

 

Dom Flemons is de enige die niet uit North Carolina komt, maar wel van Arizona. Hij bespeelt de dobro, maar ook een waaier aan soms verrassende instrumenten, waarbij hij zich ook visueel in de kijker zingt en speelt. Justin Robinson speelt doorgaans fiddle, maar zoals de anderen is hij niet voor één gat te vangen. Rhiannon Giddens speelt ook fiddle, maar de banjo is haar belangrijkste werkterrein. Dat zij nog een geweldige kwaliteit heeft, zal tijdens het concert een aantal keren blijken!

 

CCD stak van wal met het instrumentale Little Rabbit dat al meteen aangaf van welk niveau instrumentbeheersing deze youngsters wel zijn. Georgia Bug is een Joe Thompson tune en Dom haalde de ,,jug’’ boven. Dat is elke vorm van fles of gesloten houder (in casu een spa flesje!) waarin de ,,muzikant’’ blaast om een bourdon of bas te krijgen. Het spaart een contrabas uit! In Don’t Get Trouble In Mind zingt Dom op acrobatische wijze zoals dat typisch was voor de oude entertainers, evn grappig als indrukwekkend. Another Man Done Gone brengt Rhiannon a capella, en is haar clawhammer banjospel al een zegen, dan is haar zingen gewoon outstanding. Zelden zo geweldig blues horen zingen: op grootmoeders wijze, zeg maar. Viper Mad, bekend van Sidney Bechet met de Noble Sissle’s Swingsters, geeft Dom de kans om slide te spelen op de four string banjo, wat een wel heel bijzonder effect geeft.

 

Meteen daarop steelt Dom opnieuw de show met een heerlijke demonstratie op de snare drum, een evocatie van de snel verdwijnende traditie van de fife and drum zoals die bedreven werd door de legendarische Othar (of Otha) Turner (1907-2003!) en zijn The Rising Star Fife And Drum Band (zijnde zijn vrienden en verwanten in één aanstekelijke band!), terwijl de band fiddler Will AdamsBreakdown bracht. Hilarisch hoe Flemons het sappige gesticuleren van de fifers mimeerde. Na de door Justin gezongen chestnut (=door iedereen gespeelde song, ,,wegens nu eenmaal zo goed’’, preciseerde Rhiannon) Short Life Of Trouble, was het weer de beurt aan Rhiannon om ons van de sokken te blazen met Wayward Gal (Blues): man, man, man, da’s pas zingen! Ze blijft daarbij trouw aan de ,,oorspronkelijke’’ uitvoering van 1929, maar Dom voegt er cowboy gejodel aan toe, wat uiteraard perfect mag en kan in dit repertoire. Het eerste deel sluit met Lights In The Valley van, hoe kan het anders, Joe Thompson.

 

Deel twee begon met Real Old Mountain Dew, ook al te vinden op de veelbezongen Heritage. De song is ook bekend als Moonshine in de USA en Ierland. Rhiannons commentaar doet ons denken aan wat folk music kenner en meester op gitaar en lap steel Spencer Bohren vertelt over de Keltische origine van veel als ,,Amerikaans’’ geklasseerd materiaal. Hij had het dan wel over The Long Black Veil. De volgende song moet wel héél oud zijn. Bij een optreden kreeg CCD immers het bezoek van twee uitstekende wetenschappelijke folk researchers (denkelijk gaat het om Greg C. Adams en Paul Sedgwick), die hen een origineel stuk folklore doorgaven, bekend als Genuine Negro Jig. Rhiannon speelt fiddle, Justin klapt op zijn knie en stampt het ritme, terwijl Dom op houten lepels speelt, waardoor hij zich eens te meer affirmeert als de (bedreven) goochelaar/lolbroek van het gezelschap, of songster zoals men dat soort performers heette…

 

Meteen daarop zingt en jodelt Dom My Little Lady in de beste jodelende Jimmie Rodgers stijl. Veel humor ook in de tekst van The Singing Brakeman, America’s Blue Yodeler of nog, The Father Of Country Music, zoals Rodgers ook bekend stond en staat. In Sandy Boys speelt Dom weer jug, maar nu op een grote cola fles. Tijd voor een solomoment van Justin: hij brengt in het Spaans de klassieker van Port Rico, Sole Sallustiana. We vermoeden dat zijn roots daar liggen. Het nummer ligt buiten de te verwachten actieradius van de band, maar slaagt erin te ontroeren. De twee piepkleine maracas ontlokken gegrinnik, maar Justin preciseert dat ze op reis alles moeten meeslepen (de limousine van de platenfima’s was in de jaren dertig nog niet uitgevonden…) en het formaat speelt dan uiteraard een rol! De cajun waltz die CCD dan brengt is een song van multi-instrumentalist en zanger Hobert Smith die gelukkig vele opnames achterliet. Het is het overbekende Jack Of Diamonds (dat ook onder andere titels als Drunken Hiccups gecatalogeerd staat…en om overduidelijke redenen!)

 

Dat CCD het experiment niet schuwt bewijst de stringband versie van…Hit’Em Up Style, de R&B die Blu Cantrell in 2001 tot een verpletterende hit in de States maakte! Of het een geslaagde cross-over is laten we in het midden, maar het getuigt van durf om dat nummer te vertalen in een folk song. De jug is nu vervangen door het beatboxen van Justin. Eens te meer zingt Rhiannon de sterren van de hemel.

 

Zo komt ook hier een einde aan. Rhiannon dankt uitgebreid de Europese podia, het enthousiaste publiek van de N9, de geluidstechniek. Vermits het om ,,community’’ zingen gaat, mocht ook het publiek zijn bijdrage leveren. Er waren al aardige en lofwaardige pogingen ondernomen maar nu lukte de samenzang wonderwel in dit afsluitende Sourwood Mountain: de ,,Hi ho fiddle-I day’’’s kwamen er krachtig en overtuig(en)d uitgerold. Tot verbazing van de band, duidelijk nog onbespoten op dit vlak, bleven de mensen applaudisseren. Ze genoten met volle teugen van een aandacht die hen kort geleden nog niet te beurt viel…En wie verwacht nu zo’n interesse vanuit Europa? Lepels, banjo en fiddle brachten Peace Behind The Bridge, deun van een andere legende waar blijkbaar Rhiannon nog een cd zal wijden, Etta Baker, alias Etta Lucille Reid (1913-2006…Ja, ze sterven uit…), Piedmont blues zangeres, gitariste en banjospeelster.

 

In één concert is maar plaats voor een aantal van die oude helden. Bij een volgende passage gaan de dame en de heren misschien dieper in op de mensen die nog lang genoeg geleefd hebben om sporen nagelaten te hebben op geluidsdrager, als Odell, Nate & Tommy Thompson (familie van Joe), Bob Carlin, Libby Cotten (die van Freight Train), Dink Roberts (waar Elizabeth Cotton o.a. haar mosterd vandaan haalde), John Wesley Snipes, Emp White, en op de virtuozen die naamloos verdwenen in de geschiedenis…Voorlopig kunnen we verder met het materiaal op cd’s van o.a. Rounder en Old Hat Records én met de cd met de perfecte titel: Heritage. Dank zij de jonge wolven van Carolina Chocolate Drops en met de zegen van bluespaus Taj Mahal leren we weer een onbekende parel kennen aan de kroon der Americana.

 

(Antoine Légat; 24 03 08)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s