Onmogelijk te vitten op het werk op een vrouw die haar leven in dienst stelde van een betere wereld, waar Love rules, en dat ook consequent, vertrouwensvol en met een onverwoestbaar geloof in de toekomst uitdraagt op deze ,,Bright Shadows”

 

Julie FELIX, Bright Shadows, Remarkable Records RR900. ( www.juliefelix.com )

 

Eind vorig jaar stond Julie Felix (soms Félix geschreven) voor de eerste keer in heel lang nog eens op Belgische podia, meerbepaald in Toogenblik in Haren (30/11) en in De Boerderij te Eine (Oudenaarde) op 1/12, beide te klasseren als vertrouwde thuishavens voor singer-songwriters. Nu is haar populariteit getaand, maar in de sixties en seventies was de toen bloedmooie Californische Julie met het Mexicaanse bloed een Muze voor groten als Leonard Cohen en Bob Dylan, wier songs ze gretig coverde. Het feit dat ze in de UK een eigen TV-programma had en toegang tot de media van de tijd, maakte haar tot een soort doorgeefluik voor wat die lieden over de oceaan bedachten. Zij bracht hun songs (en de hare) met dat typische timbre en vaak enkel maar een akoestische gitaar tot bij een Europees publiek. Pas in 1976 had ze een enorme hit, met de volstrekt atypische novelty song Hot Chocolata. Dat populariseren ging gelukkig niet hand in hand met een morele normverlaging, waarmee ze Joan Baez en Buffy Sainte Marie bijtrad. Ze bleef geloven in de idealen van de sixties en stond altijd weer op de barricaden voor minderheden en tegen ondingen als de Viëtnamoorlog. Zoals velen hield ze er in de eighties mee op. Uitverteld. Ze stortte zich, teruggetrokken in sunny California, op de bekende uitwegen als yoga en meditatie…Tot de problemen van Midden-Amerika haar weer deden revolteren. Voor ze het zelf besefte, nam ze de draad weer op, net op tijd voor de Golfoorlog, en stond ze in de vuurlijn voor de gay beweging, de vrouwen en allen die slachtoffer zijn van onrecht en geweld. Enkele jaren geleden maakte ze een oude droom waar en kwam er eindelijk die dubbel cd met de Dylan songs die ze al jaren zingt,  Starry Eyed And Laughing, met de hulp van vrienden van stand als bassist Danny Thompson en zelfs Kiki Dee. Haar recentste cd is deze Bright Shadows, die ze intussen heruitbracht met vier songs extra. Op het laatste, gesproken The Holy Grail na, een in dit kader zeer goed passende tekst van Marianne Segal, allemaal eigen werk. Felix legt de titel van de cd uit (,,the dark feminine’’!) en waarom ze hem opdraagt aan yoga lerares Angela Farmer. Bright Shadows is in wezen een concept album, al lopen er meerdere lijnen doorheen. Hoofdlijn is die van de liefde en die is nauw verweven met de liefde voor het Griekenland dat ze leerde kennen via Farmer: de lessen gingen immers door op Lesbos, het eiland van Sappho. Diverse songs verwijzen naar de grote dichteres die in de 7e E.v.C. in het relatief vooruitstrevende Ionië, waartoe Lesbos behoorde, jongedames klaarstoomde voor het huwelijk, maar dan op geëmancipeerde wijze. Sappho schreef haar hartstochtelijke liefdespoëzie voor de meisjes die ze telkens weer onherroepelijk verloor aan een verre echtgenoot. Of zij ook ,,Lesbisch’’ was is een moeilijke vraag. Wellicht wel, maar het doet niets terzake. Laat Sappho echter wel één van de minder geslaagde songs van de cd zijn, muzikaal toch, want de tekst mag er zijn. Ook de af en toe weerkerende geluiden van de zee of van een kudde schapen tussen de songs verwijzen naar de zalige tijdendie Julie Felix, ook buiten de ervaringen op Lesbos, in het Land der Goden doorbracht. Dat brengt zeker ook herinneringen mee aan Hydra, waar ze lang geleden Leonard Cohen leerde kennen. Maar dat komt niet expliciet in de songs voor. Er worden om diverse redenen ook andere plaatsen ,,bezocht’’ (Autumn In Oslo, Atlantis), maar alles staat in het teken van een universele liefde zoals die in de flower power tijd werd ervaren: The Summer For Me, I Miss You, We Wish You Love en Clotho’s Web, één der bijgevoegde songs, hadden zo in de summer of love gepast. Het zijn overigens in al hun sixties candeur fraaie liedjes, die ook qua arrangement nauwelijks enige toegift aan het heden geven. Dat de tijd in zekere zin is blijven staan, stoort ons helemaal niet. Anders is het gesteld met die prachtige stem van Julie: die klinkt duidelijk oud (door haar lichaamsoefeningen is zij een kwieke dame, maar die stem verraadt haar leeftijd) De ene zal dat net zo behaaglijk vinden, de patine van de tijd. De ander knapt daar totaal op af, een dualiteit die ook te merken was bij het concert van Eine. Wij kunnen onmogelijk vitten op het werk op een vrouw die heel haar leven in dienst stelde van, zeg maar, een betere wereld, waar love rules, en dat ook consequent, vertrouwensvol en met een onverwoestbaar geloof in een betere toekomst uitdraagt op deze Bright Shadows. (21-22 03 08)

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s