Ervaren rat Sioen wijst Trixie Whitley de weg in CC De Spil in Roeselare

 

SIOEN (support: Trixie WHITLEY) in CC De Spil in Roeselare op zondag 13 januari 2008. (www.sioen.net ; www.despil.be )

 

Het is nuttig om vanuit persperspectief (…wat een woord…) een artiest ook te gaan bekijken in de weken en maanden na een première of cd-presentatie. De kans is groot dat het concert een stuk sterker overkomt dan tijdens een stressvolle first, wanneer het repertoire nog niet goed ingespeeld is. Als je die avond bovendien vrij bent en je het voorprogramma nog een keer aan het werk wil zien, ja, dan is de keuze snel gemaakt.

 

Trixie Whitley nam immers vorige zomer deel aan de Jong Muziek wedstrijd van TAZ (Theater Aan Zee) en al viel ze toen niet in de prijzen, ze liet een geweldige indruk na. Een fantastische stem, een totale inzet en een handvol degelijke songs stonden op haar conto. Zo de vader, zo de dochter, op dat vlak toch. Maar er mangelde nog van alles. Ze moest duidelijk nog alles op een rij zetten. In een goed gevuld CC De Spil in Roeselare, zes maanden later, bracht ze negen songs solo met keyboards, een set die de gezouten vinger nog eens op de wonde legde.

 

Trixie was enorm zenuwachtig (men vertelde me achteraf dat dit elders in de gezamenlijke tournee niet het geval was geweest), wat zich uitte in warrige commentaren, nerveus gegiechel, foutjes en fouten, op een bepaald ogenblik het bijna irritant blijven hangen op één noot. Het werd zelfs enigermate gênant en menig bezoeker zal gedacht hebben dat ze aan de stuff had gezeten, maar Trixie kraakte gewoon onder de negatieve stress. Ze kwam ook niet echt uit de songs, die ze slordig bracht, zonder greep op haar eigen werk. We hebben begrepen dat nogal wat mensen, die haar nog nooit aan het werk zagen, zich achteraf ernstige vragen stelden over haar artistieke kwaliteiten. Maar die stellen wij absoluut niet in vraag. Songs als I’ll Be Alright (I’m Here To Stay), New Age Revolution en Next Revolution stààn . De nieuwste song die ze kort geleden in New York schreef, Undress Your Name, is indicatie dat ze zich als songsmid verder aan het ontwikkelen is.

 

Onhandig was de verwijzing naar haar afkomst.,,Ja, ge zult het niet geloven maar het is mijn echte naam.’’ Ze zei het niet met de bedoeling die te kleineren, maar zo kwam dat helaas wel over. Chris was Chris, een rocker en bluesman pur sang, die o.a. met Living With The Law groots werk afleverde. Trixie is Trixie. Ze hoeft niks te verhullen en mag gerust prat gaan op haar afkomst. Tegelijk mag ze er donder op zeggen: de mensen gaan haar niét constant vergelijken met haar vader. Ze zal ze er heus wel geraken, als Trixie Whitley, on her own terms. Dat statement deed ze trouwens zelf in het eerste lied dat ze ooit schreef, op de piano toen ze vijftien was, het fantastische Strong Blood. ,,Mama’s got strong blood, papa’s got strong blood, I learned to survive with that same strong blood’’ Nu nog de daad bij het woord voegen, Trixie, en de wereld ligt aan je voeten.

 

Frederik Sioen heeft die groeipijnen doorgemaakt, alles wat ,,Man bijt piano’’ moet verduren. Maar dank zij een berg talent en, uiteraard, een portie geluk, goeie vrienden en begeleiders, muzikale en andere, is hij drie cd’s later een artiest met internationale uitstraling. De geschiedenis hoeft hier niet herhaald (zie overigens zijn site voor een indrukwekkend globaal overzicht) Hij speelde ze vooral als finale, de songs die zijn snelle evolutie hebben gemarkeerd: Ease Your Mind, Cruisin’, Wild Wild West. Het moet 2001 geweest zijn toen we voor het eerst de jonge Sioen achter zijn vleugel zagen op Leffingeleuren, het altijd boeiende festival in Leffinge (Oostende) dat in september het festivalseizoen afsluit.

 

De vooruitgang is dramatisch, het concept nog steeds hetzelfde. Het is moeilijk je te profileren daar ergens tussen Elton John, Bruce Hornsby, Ben Folds, Tori Amos en An Pierlé in, om maar een paar referenties te citeren. Maar Sioen doet dat. Eigenlijk heeft hij daar enkel maar stem en toetsen voor nodig zoals hij kort geleden nog bewees op de benefiet voor Kabondo (Kenia) in Gent: met een handvol songs palmde hij het publiek met de ene emotionele piek na de andere, om met No Conspiracy At All de hele zaal in weemoed zonder einder te dompelen. Straf.

 

Maar deze Sioen weet zich bovendien gesteund door een schitterende band. Violist Jeroen Baert (ook altviool en geregeld akoestische gitaar) is er al bij van in de vroege dagen, toen hij studiegenoot Renaud Gilbert afloste, die sindsdien het goede weer maakt bij Absynthe Minded (nog zo’n succesnummer!) Fritz Sundermann hoeft zich ook al niet meer te bewijzen op alles wat snaren heeft, allerhande elektrische en akoestische gitaren, mandocello, en in Roeselare ook een luit of bouzouki waarop hij slide speelde. Never change a winning team: bas (en occasionele toetsen) Sjang Coenen (ook te horen bij o.a. Lalalover) en drummer Laurens Smagghe horen er ook al een hele poos bij. Dat laat zich goed gevoelen, want deze hechte band kan van jetje geven.

 

In zo’n CC, zelfs een groot als De Spil, is een vol orkest met drums en een elektrische gitaar onvermijdelijk een luidruchtig gegeven. We weten dat een deel van de abonnees het daar nogal moeilijk mee had, zeker als er drie songs na elkaar serieus gerockt werd. Het jonge deel van het publiek, het merendeel dus, had echter niet dat gevoel: die zijn wat anders gewoon. Ons stoorde het helemaal niet, want het hoort bij de set. Die set putte vanzelfsprekend vooral uit A Potion, de derde en naar ons gevoel veruit sterkste cd.

 

Het eerste ,,nummer’’ was echter van een andere aard: Sioen las op passende scholierentoon zijn nieuwjaarsbrief voor! Waarna A Potion volgde, het titelnummer en opener van de cd. She Likes It Better volgde al snel, waarna nog twintig songs zouden volgen. Sioen was dus echt niet karig! We onthielden sterke uitvoeringen van Ready For Your Love (High), In No One’s Interest (met Fre even op traverso), Communicate, Suicidal Sunset, A Melody, een verontwaardigd I Fail To Understand en I Need A Drug, dat Sioen in Maleisië gespeeld had, maar omdat drugs daar een zeer gevoelig onderwerp zijn, waar strenge straffen op staan, had hij er, geniale vondst, I Need A Hug van gemaakt! Er was ook plaats voor een felle nieuwe song, Who’s Operating These Machines, Sioens eigen versie van Charlie Chaplins protest tegen de Modern Times.

 

Het solomoment (ook op cd enkel Sioen en piano) was voor ons ook het hoogtepunt, omdat de song zich nu eenmaal leent tot de oerschreeuw die een gedachte ontlokt als So Lonely bij het sociale dier dat de mens is: ,,I’ll never forget when you said you and me would cover the world all in blankets and sheets…’’ maar ach, ,,So now I live on my memories’’. Het ‘So lonely’ gaat keer op keer door merg en been. Die andere onvergetelijke deun uit A Potion hielden ze, wat dacht je, voor de bissen. Het arrangement was aangepast, met een ritme box die voor een leuke ondergrond zorgde. Het ging zo relaxt dat Sioen zelfs even uit de bocht ging, maar dat gaf niet, in deze uitgelaten sfeer. No Conspiracy At All is nu al een evergreen…en verdomd moeilijk uit je hoofd te krijgen eens die erin zit.

 

De site vermeldt nog een aantal concerten in deze stijl, met en zonder Trixie Whitley, maar let op: het verkoopt snel uit!

 

(Antoine Légat; 16 01 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s