Chicago Blues Festival versus De Verschrikkelijke Buurman…

 

Chicago Blues Festival in Banana Peel Jazz & Blues Club in Ruiselede op dinsdag 4 december 2007.

 

In de loop van december waren we present bij een aantal concerten met de stellige intentie daar een en ander over ,,op papier’’ te zetten. Gezondheidsproblemen hebben daar een stokje voor gestoken: een aantal besprekingen kregen we wel afgerond, andere dan weer niet. Toch willen we die optredens in het kort belichten omdat ze nu eenmaal de moeite waard zijn. Jaarlijkse traditie is het Chicago Blues Festival in de Banana Peel Jazz & Blues Club. De BP is een echte ,,Home of the Blues’’, waar men tevens de expressie ,,Blues is a peeling’’ voor bedacht. Traditioneel gaat het ook over twee avonden, en twee maal is het ook al traditioneel sold out, want dan men weet de weg naar Ruiselede wel te vinden. Jaar na jaar komt immers een interessante dwarsdoorsnede van wat de Windy City op bluesgebied te bieden heeft, afgezakt naar de provincieplaats, die men in heel de (blues)wereld kent. Maar dit jaar was de oogst wel bijzonder rijk. Zanger-gitarist Lurrie Bell behoort tot de top van de Chicago blues en is net als vader Carrie, nog niet zo lang overleden, uitgegroeid tot een icoon van het genre. In de loop van de jaren stond hij hier meermaals. Lurrie had collega Eric Taylor Jr. meegebracht, en die zit ook al in het spoor van zijn pa. Heel uitzonderlijk was de komst van Tail Dragger, blues shouter pur sang, die ondanks zijn gevorderde leeftijd, met humor en branie flink van zich afbeet in het hoge gezelschap. Zeer tot de verbeelding sprak de…ritmesectie: twee veteranen uit de Chicago sien vervulden een oude droom van alvast deze jongen. Bassist Russell Jackson heeft nog niks van zijn oude vuur verloren en voor de drummer werd de uitdrukking ,,Willy Hayes zien en sterven’’ uitgevonden. Hayes is inderdaad drummer van beroep, maar in zijn vrije tijd corrigeert hij metronomen. We willen maar zeggen: het verschil tussen je gemiddelde slagwerker en een Willy Hayes is meer dan één zonnestelsel. Hij is bovendien om door een ringetje te halen met zijn deukhoed en colbert, en hem bezig zien, de vellen strelend en met een brede glimlach zijn collega’s bekijkend terwijl hij geen tik te veel (maar ook geen tik te weinig) plaatst, haaaaa…Enfin, u hebt ook zo’n slordige dertig platen waarop de heren het tempo aangeven, dus vertel ik hier wellicht niks nieuws. Wij zagen enkel het eerste concert, dat van dinsdag 4/12, maar vermoedelijk lag het tweede van woensdag in dezelfde lijn. Een hele reeks klassiekers dus waarvan we u de opsomming hier besparen. Er werd geëindigd met Reconsider Baby, maar de Verschrikkelijke Buurman, wiens wekker op 23 uur staat, waarna onherroepelijk de politie BP verantwoordelijke Franky Vandeginste met loeiende sirenes afvoert, verhinderde het toetje dat Sweet Home Chicago heet. (Antoine Légat 26 12 07)

O ja, er was ook een jong en best leuk voorprogramma Ilias Scotch & Moe Bass, zoals ze zelf zeggen op hun site: bluesy jazz en jazzy blues.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s