Bruno & Friends: geslaagde benefiet voor Kabondo (Kenia)

 

Bruno DENECKERE & FRIENDS op het Benefiet voor Kabondo in de Grote Zaal Van Crombrugghe aan de Huidevetterskaai in Gent op vrijdag 7 december 2007.

 

Op vrijdag 7/12 was er in de Grote Zaal Van Crombrugghe aan de Huidevetterskaai in Gent een benefiet Forever Dago Academy ten bate van Kabondo, een bijzonder arme streek in het recent weer zo zwaar getroffen Kenia. De vzw Nyakchieng Kabondo (zie www.kabondoforever.org) verzamelt fondsen voor hulp aan kinderen en kansarmen in de regio, met drie heel concrete projecten (weeskinderen zelfstandig helpen wonen, wat ginder een heel specifiek probleem is; studenten de kans geven in het middelbaar te stappen; de oprichting van een school voor 200 kleuters) Men had beroep gedaan op die brave ziel Bruno Deneckere om een & Friends op te zetten. De aangekondigde Roland was er uiteindelijk niet wegens andere concertverplichtingen, maar Pieter-Jan De Smet (alias PJDS) was er wel voor een set met Geoffrey Burton (de gitarist van Arno, slimmeke), net als Steven De Bruyn. Bruno had bovendien zijn vaste toetsenman Yves Meersschaert mee en de sax/fluiten van Luiz Marquez, met wie hij tegenwoordig vaak samenwerkt. Supersub bassist Carlo Van Belleghem was eveneens van de partij…Je moet het hem dat ook geen twee keer vragen! En er waren onaangekondigde extra’s: naast Luiz, ook de Amerikaanse singer-songwriter en tevens pianiste Gabriela Arnon die in Parijs leeft (u hoort de fraaie Trouble With Park Avenue gehoord te hebben!) en even overgekomen was om een dag later weer op te treden in het programma HT Roberts & Friends bij De Vieze Gasten (daarvoor verwijzen we graag naar het aparte stuk dat we schreven over de briljante vertoning in GC De Muze in Meise een maand tevoren) HT Roberts deed trouwens het geluid en voor het licht stond Marc Bryse in, een veelbelovende geluidstechnicus van de productieve ,,Eeklose school’’. Last minute verscheen ook Frederik Sioen op het appel, een magnifiek gebaar, vinden wij. Ondanks het geïmproviseerde karakter gingen de heren en dame voluit, een zeer verheugende vaststelling, want al is het voor het goede doel, het mag toch ergens op lijken als je ervoor betaalt, niet? Bruno zette een welhaast perfecte set neer met zijn onverwoestbare klassieker Where Are You?, Nashville, Down In The Delta, het hier zeer toepasselijke No Man’s Land, dat dank zij de Andesfluit van Marquez tot een live prijsbeest uitgegroeid is, Laura, Keeping Up Appearances (dat nog overblijft uit de Pink Flowers tijd) en het opzwepende Tell Her I’m Gone. De toon was gezet. We vinden het spijtig dat PJDS niet de waardering krijgt die hij verdient. We hebben het hem niet gevraagd, maar we vrezen dat het mede daardoor is dat hij zijn muziekloopbaan op waakvlam heeft gezet. Zijn muziek is niet altijd de makkelijkste, maar zelfs als uit de losse pols speelt, raakt hij je geregeld midscheeps. Zijn geroemde histrionics (want PJ is acteur en copywriter/reclameman, zeg maar een man van vele stemmen!) staan zijn goudeerlijke emotie (zeg maar woede!) niet in de weg. Dat is de reden waarom de schoonheid van Crumblin’ Beauty helemaal niet afkalft in deze naakte versie. Met afsluiter Redemption Song zaten we weer helemaal in het thema van de avond, want hoe kunnen mensen die niets hebben, ook echt vrij zijn? In het tweede deel liet Sioen horen dat hij niet meer het brave jongetje is van voorheen, maar een volwassen performer. Ook hij gaat all the way in de emotie. Zet daarboven de pure esthetiek van No Conspiracy At All en het wordt begrijpelijk waarom de aanwezigen zijn naam bleven scanderen. Het werd zelfs een beetje gênant want het zette zware druk op de hier onbekende Gabriela Arnon. Zij verdiende meer aandacht (zoals ze tijdens de twee concerten met HT bewees!!!) Bruno begeleidde haar met de gitaar tijdens het prachtige Pygmalion om de ,,Sioenroepers’’ een beetje tegen de haren in te strijken. Gabriela was er achteraf niet goed van, maar wij vonden haar korte set toch nog geslaagd. Steven De Bruyn, die merkte dat Roland het niet meer zou halen, loopte zijn harp zodat hij gans alleen zijn weg ging door zijn gedreven songs die je als ,,extended blues’’ kan omschrijven…of klinkt ,,rhythm junk food’’ beter? Schitterende artiest. Gaandeweg kwamen de anderen erbij voor onder anderen een meeslepend Join The Bus. Grappig was de interventie van Yves en Sioen op één klavier. Met de sax van Luiz erbij was de bende compleet. Het aloude Corinna Corinna vormde de finale (ja, deze mensen zijn de sixties nog niet vergeten!) maar…wat spelen muzikanten als ze daar nog een bis moeten bij borduren? Juist! Knockin’ On Heaven’s Door van Bob Dylan! Al te voorspelbaar en een beetje te lang uitgesponnen, zodat dit eigenlijk het artistiek minst geslaagde deel werd van de avond, maar who cares op dit onchristelijke uur? Het doel was intussen bereikt: de aanwezigen hadden een prachtige avond beleefd en de omzet aan drank zal het goede doel beslist nog meer gespijsd hebben. Voor alle contacten met dit lovenswaardig pakket direct nuttige initiatieven (zonder ,,verloren kosten onderweg’’!) via de site of info@kabondoforever.org !

(Antoine Légat; 08 01 08)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s