Ashels volwassen met derde cd

 

ASHELS / Mirage / Wild Boar Music WBM 21074 ( www.ashels.be )

 

Al bijna twintig jaar zeilt Ashels in stilte doorheen het Vlaamse folklandschap. Verschillende van de leden, zangeres Annemie Piron en de zes instrumentalisten, vind je bijna als vanzelfsprekend ook in andere folkbands, zoals Paul en zoon Koen Garriau van het op non-actief gezette, kort geleden even herenigde Fluxus. Er zijn niet veel bijeenkomsten met een folk connectie waar je deze bekende gezichten niet ziet, nietwaar Guido De Meester? Mirage is nog maar de derde full cd van Ashels, na Hier en nu… (1995) en Galeria (1999) (er was in 2005 ook de vijf song cd Minnelusten), maar met deze nieuwe werd blijkbaar een serieuze stap voorwaarts gezet. De cd werd geproduceerd door Erwin Libbrecht, lid van Kadril en platenbaas van Wild Boar Music (het label met de teerling in de jewel case!), meteen een garantie voor een professionele aanpak. Ashels klinkt volwassen op deze cd. Luister maar naar de (samen)zang en het spelniveau op Rossignolet du bois/Iony. Annemarie Piron zingt inderdaad goed, zowel in het Nederlands als het Frans, maar haar Engelse uitspraak laat nog te wensen over, tenzij je dit beschouwt als couleur locale. Ons lijkt het gewoon iets minder aangewezen in bij voorbeeld het openende 9 And 50 Swans, waar Piron muziek zette onder een gedicht van Ierse dichter William Butler Yeats (+1935) Het valt heel wat beter in de plooi in het titelnummer en Maypole Song/Waarvoor hebben we vandaag gewerkt? Mooi zijn Drass/Sigh en Elfinora, resp. een scottish en een mazurka van Paul Garriau, illustratief voor de instrumentale stukken. Ons lievelingsduo is Ma jument Hippoline/Gérard le clochard, traditional met tegenbeat, gevolgd door de bourrées Fruitchie Cootchie Man/Frixou. Met slotakkoord Mountain zet de piepjonge Oost-Vlaamse dichter Joren Sanders zijn eerste stappen als tekstschrijver…en ons op het verkeerde been! We hadden Mountain immers al eens voorgelegd aan de Amerikaanse singer-songwriter Laurie Childers, die hem nakeek en goedkeurde. Het was echter een volslagen verrassing deze voor een jongmens vrij diepe verzuchting hier te horen, en met zo’n lichtvoetig arrangement. Kadril gitarist Dirk Verhegge doet hier even mee op banjo. (Antoine Légat; 28 11 07)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s