Sean Costello, eeuwige belofte?

Sean COSTELLO & Band in De Blauwe Wolk te Zottegem op maandag 26 november 2007. ( www.seancostello.com )

 

Het was in 2003 dat we Sean Costello een eerste keer aan het werk zagen in de Banana Peel te Ruiselede, meerbepaald op 8 september. De jongeman uit Atlanta, Georgia, was toen al vele jaren aan de slag als blueszanger en dito gitarist. Hij had toen geen enkele moeite om ons te overtuigen van zijn goede bedoelingen en van het talent dat nodig is om die intenties in realiteit om te zetten. Ruim vier jaar later toert Costello weer in onze contreien en nog steeds is hij maar 27 of 28…In de Zottegemse De Blauwe Wolk, thuishaven van vele leuke muziekjes in diverse stijlen, nam hij met enige vrees ons verslag van zoveel jaren geleden ter hand…Het had hem nooit bereikt. Lectuur ervan stelde hem duidelijk op zijn gemak. Ook de aanwezigheid van iemand die hem ruim tien jaar geleden zag in de States was van aard om zijn ongerustheid enigszins te temperen. Een goed teken, want dat houdt in dat Sean wel degelijk bezorgd is over de indruk die hij nalaat. Hij kan wat maandag 26/11/07 betreft op beide oren slapen, want wat we hoorden was van aard om ons weer danig te plezieren. Als uitvoerend artiest heeft hij geen grote evolutie ondergaan. Kon ook moeilijk: hij was voorheen een ‘gitzwarte’ zanger, een uitmuntende gitarist en een prima entertainer en dat is hij nog steeds. Evolutie zit er echter wel in op gebied van songmateriaal. Hij heeft duidelijk naar verbreding gezocht, met de blues als c Wat hij indertijd ook beloofd had: zijn honger naar nieuw materiaal, zowel covers als eigen werk, is intact. Zijn vorige werk laat hij grotendeels weg, al speelt hij bij voorbeeld nog wel Talk Yo Your Daughter van J.B. Lenoir (uit Cuttin’ In, 2000) of Simple Twist Of Fate van Bob Dylan (uit Sean Costello, 2005) Maar alles is duidelijk gefocust op de komende cd, die in februari opgenomen wordt. Hij heeft ook opgetrokken met Levon Helm, de drummer en zanger van The Band (nog altijd één van onze all time favourite bands, samen met Little Feat-cum-Lowell George!) Levon overwon zijn keelkanker en nam na 29 jaar eindelijk nog eens een echte soloplaat op, het rootsy Dirt Farmer, met onder anderen dochter Amy Helm (die ook zingt bij het voortreffelijke New Yorkse gezelschap Olabelle) In elk geval liet het zijn sporen na bij Costello, die als bluesman in hart en nieren niet aarzelt andere aan de States gelinkte muziekjes aan te pakken. Van Helm leerde Costello ook het broeierig funky (Battle Is Over But) The War Goes On kennen (te vinden op Helms Midnight Ramble Sessions Vol. II), waar hij dan ook een spetterende versie van in huis heeft. En de traditional Little Birds, te vinden op Dirt Farmer, zet hij neer met respect voor het folky karakter van het origineel. Dat ‘origineel’ gaat dan terug in de mist der tijden, wellicht tot in Engeland. Costello brengt met duidelijk plezier ook oude soulnummers en proto rocksongs, aan blues verwante americana dus, en hij zingt ze zoals het hoort. Zoals bij velen van zijn generatiegenoten -denk aan David Gogo– is de deerlijk gemiste Stevie Ray Vaughan ook nooit ver weg.

Sean heeft de Jivebombers achter zich gelaten en laat zich nu begeleiden door twee muzikanten met een indrukwekkende staat van dienst, buiten de frontman om. Bassist Aaron Trubic en drummer Paul Campanella Jr. vormen een uiterst sobere ritmesectie, volledig in functie van Sean. Toch stelen ze de show tijdens het al vernoemde Simple Twist Of Fate…What’s in a name?! Aarons shoulder strap begeeft plots (,,Never buy something in Denmark!’’) en de bas valt met een luide bonk op de grond, waarna geprobeerd wordt met een…koordje de bas weer draagbaar te maken. De twee anderen doen duchtig door. Ten slotte brengt iemand een strap (van thuis) aan, waarna…Sean zijn g-string breekt. Die blijkt hij niet meteen in de reserve te vinden. Uiteindelijk wel, diep in de gitaartas! Intussen is Paul begonnen de meubelen te redden met een geïmproviseerde drumsolo. Op het einde (van intussen al twee songs verder) veert hij krachtig recht, maar, katastrofe, hij is vergeten dat boven zijn hoofd een zangmicro hing! Blood on the tracks! Baawb zou het een geweldige scène gevonden hebben! Wij overigens ook, want hilariteit troef. En het stond het bluesgehalte van dit ontspannen concert niet in de weg, integendeel. We besparen u de titels en beschrijving van het nieuwe materiaal. Wat we hoorden laat alvast het beste verhopen. Maar één ding staat vast: de blues is in goede handen met jonge muzikanten als Sean Costello.

(Antoine Légat 05 12 07)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s