Nog een paar ietsen uit ,,Naus”…

 

Status Quaestionis

——————

 

Je was me op het lijf geschreven

Mijn tranen hebben je gewist.

 

Soundtrack: It’s A Motherfucker (Eels: ,,…being here without you, thinking ‘bout the good times, thinking ‘bout the bad, and it won’t ever be the same.”)

 

 

Wynndows 99

————–

 

Steve said: ,,How do you pronounce her name?”

I said: ,, ‘Lease-a-Lot’ like in

‘Lease-a-Lot,

Lease me a lot,

Lease me your heart’,

Not as in ‘Release me a lot’.”

 

Soundtrack: Silver Lining (Steve Wynn: ,,I’m not ordinary: evidence is quite contrary. You like catastrophe, it’s nothing that I want to see.” –  She said, while hearing this live for the first time: ,,Silver is gold to me”)

 

 

Hic et nunc, 25 juni 1999.

 

Beste vriendin,

 

Iets is gebroken. Het zal nog even duren vóór ik precies weet wat. Het tikt niet meer aan, gewoon. Onze harten tikken niet meer synchroon. Ons ‘lot is niet meer gemeen. Maar het leven speelt het wel degelijk gemeen. Enige tijd konden we de schijn ophouden dat we de buitenwereld buiten konden houden. Dat we één konden zijn in onze werelden van verschil. Maar toen ik voelde dat ze de rol loste, heel bewust, om afstand tot reflectie te scheppen, om mij om te turnen tot de door haar zo geïdealiseerde vriendschap, kwam ik steeds sterker aandringen. Tot de Big Bang toe, door mij verwacht, door haar als een kaakslag aangevoeld.

En het evenwicht, het zo fraaie maar fragiele evenwicht was weg. De magie was weg. Zo ervoer zij dat toch, of wat denk je?

,,Geef me tijd” is het enige hoopvolle dat ze me in drie weken nog schonk. Maar haar afwijzing, haar negeren…Hoe konden die zo koud en berekend zijn? Ik kan enkel nog bitter en wanhopig zijn, en verdrietig. ,,Ik ben in de rouw, Naus, in de rouw, in de rouw, in de rouw om jou.” zo schreef ik haar, maar die brief is blijven liggen. Na zovele epistels had het toch geen zin meer.

 

Ik weet dat het een cliché is, zeker voor jou, die zelf zoveel ldvd kende, maar ze blijft het mooiste, het liefste, het échtste dat ik ooit mocht ervaren. Net zoals ik geen misbruik maakte van het zovele dat ze me zopas nog gratuïet schonk, zo kan ik nu alleen maar volhouden -loslaten is er niet bij, tenzij ze me daarom vraagt- niet om de oude toestand te herstellen, maar om te redden wat er te redden valt. Dit alles is te waardevol om het zomaar te verpatsen… Of ben ik weer aan het dagdromen? Je hebt me al zo vaak op de vingers getikt, lieve vriendin.

 

Ik probeer waard te zijn wat ze me nog waard acht te schenken. En ik wacht. Ik wacht. Dwaasheid? Zelfkastijding? Echte liefde die, bij gebrek aan meer, het uitzicht op vriendschap tracht open te houden? Weet ik veel. Nee, ik weet niet veel.

 

Tijd is nu mijn onverbiddelijke meester, mijn bondgenoot of misschien wel…mijn vijand?! Wie zal het me zeggen. Jij misschien wel. Je bent vertrouwd met de geschiedenis van de Sibylle van Cumae, nietwaar? Wel, ook ik hou mijn hand vol zandkorrels open…

Vele groeten,

 

Je verslagen vriend.

 

P.S. Ik hoef geen antwoord. En, o ja, ze heeft Knuffel A. Beer nog altijd…Zou ze toch nog…

 

Soundtrack: Raglan Road (The Chieftains met Van Morrison of Joan Osborne: ,,I gave her the gifts of the mind, I gave her the secret sign…I loved, not as I should, a creature made of clay…”)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s