David Gogo scoort in afgeladen Banana Peel

 

David GOGO & BAND in Banana Peel te Ruiselede op maandag 8 oktober 2007.

 

Bluesgitarist David Gogo (zijn echte naam!) had kort voor dit concert ons hart gestolen met de schitterende cd Vibe. Dat bleek al de zevende in zijn loopbaan en er was intussen zelfs al een achtste verschenen, Skeleton Key, maar Vibe was pas nu in de lage landen uitgebracht. Om die te promoten was David last minute opgetrommeld, maar het spreekt vanzelf dat zijn live shows al eerder op maat waren gesneden van Skeleton Key. Om eerlijk te zijn, ondanks zijn erg gevulde carrière, zijn vele samenwerkingsverbanden en de taltijke prestigieuze prijzen voor zijn gitaarspel, vooral in thuisland Canada, was Gogo voor ons toch een blind spot. Hij had wel al gespeeld in onze streken maar dat was vele jaren geleden, meer bepaald in ’99 ter promotie van Dine Under The Stars. Hij zou dat goedmaken, beloofde hij achteraf, mede omdat deze promotoer niet goed getimed kon worden met de cd release. Maar de reacties waren goed geweest. Dat willen we grif geloven, want ook met zijn verschijnen in Banana Peel Jazz & Blues Club, home of the blues sinds 42 jaar, maakte hij een goede beurt. Dat was niet vanzelfsprekend: Vibe is wel een gevarieerde plaat waarop de blues harmonieus huwt met andere genres, maar al bij al toch primeert. Maar de vrees dat David Gogo live een potje bluesrock zou opdienen, was, op basis van zijn verleden en zijn affiniteit met Walter Trout en Jeff Healey bij voorbeeld, niet gans ongerechtvaardigd. Daar zouden de liefhebbers van traditionele blues in de BP niet terug van hebben. Dat blijkt ten slotte allemaal best mee te vallen: David en band zetten de versterkers wel open, ze musiceren wel snoeihard, Gogo soleert gretig met onmiskenbare virtuositeit, maar melken of egotrippen is er niet bij, zoals zo dikwijls in bluesrock. De zuivere blues blijft de hoofdtoon voeren. We merken ook een vakkundige repertoirekeuze en een goeie mentaliteit (ja, we knappen nog steeds af op de pretentie waarmee Bjorn Berge hier afbreuk deed aan zijn overigens knappe concert) Het begin is meteen veelbelovend met Sugar Coated Love van bluesveteraan Lazy Lester en Skeleton Key. Soul Fever (te vinden op Halfway To Memphis uit 2000) heeft wat van Robin Trower, of van een bepaalde Texaanse bluesgitarist…Het valt steeds meer op dat Gogo een adept is van die Stevie Ray Vaughn, want over die hebben we het natuurlijk, geen epigoon maar een felle bewonderaar…met oorspronkelijk talent! David switcht vaak van gitaar: voor elke song de passende. Jesse James volgt, opener van Skeleton Key. Als even verder Dust My Broom in de set zit, maar eerder in de versie van Elmore James dan van Robert Johnson, mag iedereen op beide oren slapen. Die oren staan bij vele geregelde bezoekers al snel in het rood, maar we horen achteraf toch niet klagen over de uitgesponnen versie van It’s A Man’s Man’s World van James Brown, incluis een lange solo aan het eind. Aan het eind van het eerste deel is er nog geen enkel nummer van Vibe gepasseerd, maar we hebben al wel een mooie madam gehad die het viertal op toneel (of wat daar in de BP voor moet doorgaan) vervoegt voor backing vocals (Things Are About To Change, stukje Chicago Blues uit Skeleton Key) en een solo gebracht nummer (Things Don’t Always Turn Out That Way) Haar naam krijgen we niet te horen, wel schrikt Gogo al te drieste Italian lovers onder het publiek af met: ,,She’s my girlfriend…She’s also my keyboard player’s wife!’’ Het zou ons verwonderen dat de doorgaans oude knarren van de club (uw dienaar rekent zich daartoe!) daar nog belangstelling voor zouden hebben, maar ze ziet er inderdaad patent uit. Intussen blijft haar wederhelft, keyboardspeler Julian St. Martin zuiver in functie van de frontman spelen op hammond. In het eerste deel zijn die tussenkomsten zelfs nauwelijks te horen, maar na de pauze is de balans hersteld. Bassist Stephen Wood en drummer Andrew Lamarche vervullen hun taak met dezelfde bescheidenheid. Tegen het einde van dit deel stapt David van het toneel terwijl hij verder speelt en hij gaat aan de bar een pint halen, die hij ad fundum opdrinkt, zonder ook maar één noot te missen. Terug op het verhoog gaat hij door met het spelen van de gitaar maar…omgekeerd achter zijn hoofd. Niet echt essentieel of vernieuwend, maar ach, niemand maalt erom in deze context. De gevaren van het optreden in België zijn hem ondanks alles goed bekend. ,,Duvel? No, no, maybe next set!’’ Onderussen heeft hij ook, uitgebreid de lof gezongen van het boek dat 40 jaar Banana Peel viert. ,,De teksten begrijp ik niet…Maar de foto’s zijn geweldig…wie hier allemaal gestaan heeft: ongelooflijk!’’ Hij vindt het dan ook een hele eer om hier te staan.

Na de pauze meteen de opener van Vibe, toch opener van de hier verdeelde versie van de cd: het nummer is er echt voor geschreven. Op de cd klinkt She’s Alright als een ongebruikt meesterwerkje van Little Feat, live zit het wat strakker, maar zulke song torent er in elke versie bovenuit. Tijdens Hoochie Coochie Man speelt hij slide met een (leeg) Jupilerflesje. De platgetrapte Muddy Waters song blaast hij nieuw leven in via twee magistrale solo’s om dan weer het knappe 300 Pound Shoes uit Vibe aan te snijden. De zangeres komt weer op voor Love In The City uit Vibe, adequaat gebracht, maar als zangstem maakt ze toch geen verschroeiende indruk. Via een erg aan SRV refererende deun (I’m Sorry?) komen we tot de finale. Ooit speelde David Gogo het voorprogramma van BB King. Achteraf sprak hij langdurig met zijn held. Die liet duidelijk grote indruk na. Hij speelt dan ook The Thrill Is Gone, song die altijd met BB verbonden zal blijven. Julian St. Martin speelt nu een dijk van een solo, een waar hoogtepunt in dit deel. Gogo wil nog een andere held eren…Bob Dylan! Highway 61 sluit de set. Er kan nog net voor de Verschrikkelijke Buurman zijn pitbulls op pad stuurt (elf uur is de limiet in BP, anders eindigt organisator Franky Vandeginste de nacht in de bak!), een daverende uitvoering van Something Ain’t Right af, misschien wel het sterkste en zeker het meest beklemmende nummer van Vibe. Niemand schijnt zich achteraf zijn avond uit te beklagen, maar toegegeven: de mening van buurman hebben we niet gevraagd. We houden Gogo intussen aan zijn woord om snel weer te keren: hij heeft ook als live artiest ons hart gestolen.

 

Antoine Légat (afgewerkt 15 11 07)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

2 reacties op David Gogo scoort in afgeladen Banana Peel

  1. Unknown zegt:

    Wow Gold Wow EU Gold Wow US Gold WOW GOLD World Of Warcraft Gold World Of Warcraft Eve isk Eve online isk Guild Wars Gold Guild Wars Money GW GOLD Maplestory Runescape gold RF Online RF Online Dalant Tales of pirates wow gold Runescape RF online blog MMo blog Internet game guide wow gold Dofus EVE Online EverQuest II Final Fantasy XI Gaia Online Guild Wars Lineage II (US) MapleStory (US) RF online Scions Of Fate SilkRoad Star Wars Galaxies Tales Of Pirates The Lord Of The Rings Online (EU) The Lord Of The Rings Online (US) World of Warcraft (EU) World of Warcraft (US) Game forums Gaming 2Moons Age of Conan Anarchy Online ArchLord Cabal City of Hero City of Villains Dofus Dungeons&Dragons Online Eve Online EverQuest EverQuest II Final Fantasy XI Gaia online Guild Wars Knight online Lineage II Lord of the Rings Online Maple Story RF Online Runescape Scions of Fate shaiya Star Wars Galaxies World of Warcraft

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s