Richard Thompson: gedaan met Kindergarten!

Richard THOMPSON & Band (voorprogramma Diana JONES) in de Brugse Stadsschouwburg op woensdag 10 oktober 2007 (organisatie Cultuurcentrum Brugge)

 

Okay, we maken er ons gemakkelijk van af, maar il faut savoir se rendre à l’évidence, hé. Naar aanleiding van een eerder concert schreven we namelijk dit: ,,Het wordt stilaan eentonig maar…waar Richard Thompson verschijnt, daar is het gedaan met Kindergarten. In 2001 sloot hij (na een eerste verschijnen in ’93) zo het Cactus Festival af: met een lesje in schrijven, zingen en gitaar spelen, na een festival waar zowat elke groep de reactie ,,ja, mààr…’’ opriep. Puntjes op de ,,i’’? Meer dan dat. Het verschil met de ‘concurrentie’ was toen pijnlijk groot, ongeacht ieders stijl, want we hebben het uitdrukkelijk over vakkennis. Op Leffingeleuren 2003 was dat…niet anders…’’

De hoeveelste maal we Thompson de les hoorden spellen in de Brugse Stadsschouwburg, dat weten we niet meer (te lui om het na te trekken…heeft ook geen enkel belang!) We weten nog wel die eerste keer…We zagen hem (pas) voor het eerst solo in Dranouter (denkelijk) 1987, toen we specifiek voor hem (en ook wel een beetje voor Clive Gregson & Christine Collister) naar Heuvelland afzakten, maar sindsdien bleven we hardnekkig in zijn spoor, zelfs twintig jaar later (waar hebben we dat nog gehoord, Alexandre Dumas?)

Verwachtingen ingelost en overtroffen, ook nu weer, dat zeker! In Brussel op maandag 8 oktober waren we er niet bij, wegens bezoek aan David Gogo, een ander snarenwonder, maar we weten dat het in de AB stampvol zat (er is toch nog gerechtigheid!) en dat hij daar ook de sterren van de hemel speelde. Of er nu ook weer scènes te beleven waren op de Anspachlaan, weten we niet. Maar vermoedelijk hebben eens te meer een paar lieden, die tevoren dàchten dat ze gitaar konden spelen, hun instrument publiekelijk in de fik gezet, vervuld van wanhoop en schaamte bij het aanhoren van Rich, want die rituele gitaarverbrandingen worden overal gesignaleerd. Nochtans heeft RT ook maar de beschikking over niet meer dan zes snaren en tien vingers. Over de songschrijvers zwijgen we nog: die waren, alweer, het…zwijgen opgelegd bij het aanhoren van Sweet Warrior, zijn eerste nieuwe cd met groep sinds The Old Kit Bag (de reden waarom hij hier laatst was, vier jaar geleden) Sweet Warrior is immers opnieuw een geslepen diamant en mag gerust bijgeschoven bij het beste wat de man ooit op de markt bracht, en dat is, gespreid over bijna veertig jaar, héél wat.

De twee Belgische concerten stonden duidelijk volledig in het teken van die Sweet Warrior. Maar eerst stuurde Richard Thompson Diana Jones op ons af. Dat zullen we geweten hebben. Zij kreeg in zeven songs, voor een deel afkomstig van haar derde cd My Remembrance Of You, de kans om te tonen waarom men haar vergelijkt met Gillian Welch of Iris DeMent. De vergelijking gaat inderdaad op in die zin dat Jones ook beschikt over een stem die anders is dan andere en liedjes schrijft met het hart op de goede plaats, met net voldoende alt. in de country om niet te verdwijnen in de anonimiteit van Nashville, waar ze nu gaan wonen is. Zinnige, goed geschreven songs zijn het, zij het soms nog niet voldoende gedesemd in levenservaring, maar dat is enkel een vaststelling, geen kritiek. Ze heeft immers haar jeugd mee. Trouble In Mind, Pretty Girl, When I Die, Lay Me Down halen een ruim voldoende en konden rekenen op de volle aandacht van een gefascineerd publiek. Helemaal overtuigen deed ze in één song, Pony, waarin ze de herinnering aan haar opa, de eerste die in haar artistieke carrière geloofde, op een verrassende wijze verbindt de bedenking dat de blanken de native Americans hun eigen cultuur hebben ontzegd. De gedachte dat ,,liefde alles redt’’ lijkt naïef, maar krijgt in dat ene lied een prachtige en zinrijke uitdrukking. Willow Tree bewijst dat ze haar klassiekers kent, want ze linkt het aan de diepgaande ervaring die ze had bij de beluistering van Folsom Prison Blues van Johnny Cash. Better Times Will Come haakte ze vast aan het aangename vooruitzicht dat er in de States presidentsverkiezingen komen om eindelijk paal en perk te stellen aan wat ook zij een regelrechte schande vindt voor het land waar ze van houdt. We luisterden bouche (Bush?) bée! Ze vond het een eer om te mogen openen voor Richard Thompson. Wij vonden het een eer om Diana Jones te mogen aanhoren!

Het dynamiekverschil met Thompson en band was uiteraard enorm, maar de Brugse Stadsschouwburg, niet echt gemaakt voor dit volume, kon het toch nog hebben, wat uiteraard pleit voor deze eerbiedwaardige constructie én voor het métier van de protagonisten. Sinds het memorabele concert van Griekse folkdiva Domna Samiou in ’81 (t.g.v. Europalia Griekenland) zagen we hier tientallen schitterende optredens, veelal in het kader van Brugges Festival, dat dit jaar van 7 tot 11 november zijn 20e editie viert, de 18e keer in dit gebouw. Rich was omringd door zijn trouwste muzikanten: multi-instrumentalist (met klemtoon op multi-) Pete Zorn, bassist Danny Thompson (geen familie, maar even legendarisch en bewonderenswaardig als zijn voorman…Zopas nog ontdekt dat hij lang speelde in de beste band van Tim Buckley!!!) en drummer Michael Jerome, jonger in vergelijking met de andere groepsleden, maar van het zelfde duizelingwekkende niveau. Needles & Thread en Bad Monkey gaven aan dat dit een stevig rondje Sweet Warrior zou worden. Maar met het eerste rustpunt was ook het eerste hoogtepunt een feit: Take Care The Road You Choose is ook al op cd een klapper. Hierna volgde vrij vroeg in de set het klassieke I Want To See The Bright Lights (dat deed de verwachting ontstaan dat het ,,vervolg’’ Shoot Out The Lights nog zou volgen, maar dat bleek niet zo) Een vroege climax was ook Dad’s Gonna Kill Me. De ‘dad in kwestie is Bagdad en we leren en passant dat een ,,Frankenstein’’ elk ongepantserd US legervoertuig is, vooral dan de Humvee’s, dat voorzien wordt van extra pantserplaten en andere bescherming tegen guerilla-aanvallen en zelfmoordaanslagen. Het werd ook een werkwoord ,,to frankenstein’’. Maar daar draait het niet om natuurlijk. Als aanklacht tegen de Amerikaanse agressie tegen Irak, gezien vanuit de ogen van een doodgewone militair (,,Nobody loves me here’’), kan dit tellen. Gelukkig lijden de Amerikanen géén verliezen: ,,Nobody’s dying if you speak double-speak’’. Totaal onverwacht duikt ook I Still Dream op, intussen volle twee decennia oud, maar nog steeds het droevigste liefdeslied dat we kennen. Zelfs zonder brass band klinken intro en outro nog immer als de ultieme doodsmars voor een onsterfelijke liefde: ,,It was cruel of you to stand at my door and take my hand, like a drowning man I clung to my defences….’’ Het zou kort geweest zijn, maar als het concert hier geëindigd was, waren we tevreden huiswaarts gekeerd. Ook van stal gehaald werd het aloude Al Bowley’s In Heaven, waar de in de jaren dertig ongelooflijk populaire zanger, in 1941 gedood door Duitse bommen in de Londense Blitz, als excuus dient voor gevoelens die niets te zien hebben met zingen (,,…and I’m in limbo now’’), dan wel verpakt in een zorgeloos klinkend forties arrangement. Ook 1952 Vincent Black Lightning (van Rumor And Sigh) is zo’n blijver: nu is het de legendarische moto die het vehikel is voor emoties die in wezen met mechaniek niets te maken hebben. Met techniek wel, want wat Richard in deze korte solo set uit zijn gitaar tovert komt niet van deze planeet. Even toch iets uit Old Kit Bag: One Door Opens krijgt een fijne begeleiding van mandocello en darbouka. Maar dan breekt de hel los in I’ll Never Give It Up en vooral Hard On Me. De solo in die laatste song (uit Mock Tudor, één van zijn sterkste platen) is het beslist het strafste dat we dit jaar op gitaartechnisch vlak te horen kregen, terwijl tegelijk de emoties door de keel gierden. Het applaus wees uit dat we niet alleen waren om iets dergelijks te vinden. Dan last RT een rustpuntje in, met een bijdrage aan Songs Of The Sea, wat na enige aarzeling blijkt te draaien rond…Johnny Depp en Pirates of The Carribean! Nog meer hilariteit als Thompson bij het opsommen van andere medewerkers aan die plaat (Sting, Loudon Wainwright III, Martin Carthy, zoon Teddy Thompson…) opeens ,,Bryan Ferry!’’ hoort roepen…Even stilte en dan RT’s onthutste reactie (,,Did he perform well?…Is he alright?!’’), waaruit blijkt dat de voorman van Roxy Music in geen velden of wegen te bekennen was tijdens de opnames! Het lied zelf is Mingulay Boat Song, ,,written by traditional’’, en komt meerbepaald van de Hebriden. De liederen van deze schaars bewoonde eilanden, waar het leven zo hard is, zwelgen alle in een melancholie zonder einder, maar dan wel geschraagd door een stugge fierheid. ,,Mingulay is a signport for the homecoming sailors’’: het pakt je zo dat je de tranen moet bedwingen. Maar dan vliegt het kwartet er weer in, onder anderen met een grootse, maar statige versie van Guns Are The Tongues. Afwisseling met A Bone Through Her Nose (uit Daring Adventures) en Wall Of Death, nog zo’n emotioneel verwoestende song uit de Shoot Out The Lights sessies Met Read About Love (uit Rumor And Sigh) was het formele optreden toch nog verrassend gedaan. Maar we hadden intussen al wel achttien songs gehad. Wie in de bissen klassiekers verwachtte als Dimming Of The Day, I Misunderstood, I Feel So Good, Bathsheba Smiles of Waltzing For Dreamers (want je kan voor elke gespeelde song wel drie, vier deunen bedenken die hier ook niet hadden misstaan) kwam bedrogen uit. Rich opteerde voor twee songs uit Sweet Warrior: een verstild Sunset Song en een gedreven Mr. Stupid. Hij leverde daarmee nog eens het bewijs dat hij allerminst uitgeschreven is…en dan ontbraken nog twee mijlpaaltjes daaruit: halve reggae Francesca en het in deze context wellicht té dromerige She Sang Angels To Rest. Omdat we met zijn allen bleven zagen kwam er nog een supersnel Tear Stained Letter bovenop. We denken niet dat iemand ontgoocheld de zaal verliet, tenzij die iets à la Helmut Lotti of Pavarotti verwachtte. Wij werden opnieuw van onze sokken geblazen al hadden we gewoon Richard Thompson verwacht. Voor wie er niet genoeg van kan krijgt: www.richardthompson-music.com houdt je op de hoogte van het drukke leven van de man. Wie een samenvatting wenst van ’s mans muziek kan zich de zorgvuldig samengestelde RT – The Life And Music Of Richard Thompson (5 cd’s plus boek; vele rarities!) aanschaffen. Concert van het jaar? Dat zal er niet ver naast zitten…

(29 10 07)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s