Repos du guerrier…

Het leek een leuke uitdaging om een gedicht te schrijven dat dwars inging tegen elke gevestigde regel. Als daar zijn:

-drie blokken waarvan het eerste langer is dan het tweede en het tweede langer dan het derde;

-een absurd lange eerste zin, haast niet te lezen, laat staan voor te dragen;

-een tekst gevuld met de meest groteske clichés: de vier seizoenen, micro- versus macrocosmos;

-woorden die toch maar lekker op het randje zijn: Primavera, het in het Nederlands onbestaande ,,infieme’’, het overtrokken gebruik van ,,tijd’’, ,,heelal’’, ,,atomen’’.

 

Ik schreef het dezelfde avond als het veel ironischer In de Liefde (zie later) en nog een derde gedicht, dat ik me niet meer herinner, met aan beide zijden goeie vrienden, daar aan de toog van het helaas onder de slopershamer verdwenen Café De Splurze (een legende in Aalter !) Die gasten zullen dat niet meer weten, maar we waren die avond alle drie redelijk pissed off…You know…De liefde…Of beter: het gebrek aan. Zo’n bitterheid is in elk geval een goeie kweekvijver!

 

O ja, de titel: hoe sarcastisch kan je zijn, hé. Denk aan die prenten uit vroeger tijd met de thuiskomst van de kostwinner, en vrouw en kinderen die hem liefdevol opwachten!

 

Enjoy, zeggen ze dan…

 

 

Repos du Guerrier (23-24/10/99)

———————-

 

Nu het voorbij is

en een woordenloze rust

alles wat wij twee kleine mensjes durfden dromen

met een waas van onverschilligheid overdekt,

de beemden en de velden zich mistig vermeien in de holte van oktober,

nu alles werd gezegd -en niet gezegd- in de weeën van ons afscheid,

ik voorbij de pijngrens scheurde en jij doet alsof we nooit waren,

nu de hele natuur de woeste paringsdans van onze Primavera versmoort

in afwachting dat een blanke winter die ooit zo steile emoties verkruimelt…

Waarom ben ik dan nog zo onrustig?

Waarom danst mijn hart nog zo bij het spellen van je naam?

 

Waarom zeg ik ,,Waarom?”

in die ene minuscule bocht van de tijd

in die ene infieme plooi van dit ene heelal

wijl ik weet dat de dingen van het hart zo schichtig zijn, en broos,

atomen op de vlucht voor elkaar en zichzelf

en de belofte van vriendschap niet meer is dan die ene zucht

waarop geen enkele vlieger kan zweven?

 

Ik kan niet rusten in vrede, het ‘voorbij’ voorbij,

omdat de vrede niet rust in mij.

 

Soundtrack: God give me Strength (Elvis Costello: ,,She took my last chance of happiness”)

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s