Stukje uit een roman die ik 20 jaar geleden wilde schrijven…Maar ik kreeg toen de kans niet…Nu mag het effe uit de oude doos…(Voor alle duidelijkheid: geactualiseerd naar 2007!)

 

,,Tony Fiber stapt uit zijn anthraciet zwarte Tarta, een paar minuutjes te laat op de afspraak. ,,Verkeersveiligheid voor alles’’, lacht hij ons toe. De man is er 62, maar dat zou je hem allerminst nageven. Gek dat hij hier met een Tarta langskomt, terwijl hij nooit voor de concurrentie van Attana gereden heeft. ,,De T84 is nu eenmaal een geweldige sportwagen. Niet zozeer offensief als wel defensief. Jawel, je kan er keihard mee rijden, maar alles aan deze wagen predikt veiligheid.’’ Fiber lacht ,,Maar maak je geen zorgen: een sportman kan met deze wagen toch nog het gevoel krijgen!’’ Het gevoel…De man was zeven maal wereldkampioen Formule I, en won allerlei andere trofeeën zoals een aantal keren de 24 Uren van Le Mans. Thuis heeft hij nog enkele sportwagens staan, maar in tegenstelling tot de sjeiks uit Arabische emiraten verzamelt hij geen dure wagens. ,,Nee, natuurlijk niet. Ik kom uit een bijzonder eenvoudig arbeidersgezin. Die wagens vormen geen optelsom. Als ik ze zo weinig gebruik, is het omdat ik voorrang geef aan de fiets en als het even kan, de pedes apostolorum.’’

Wie Fiber zegt, zegt Ferti, Giacomo Ferti. ,,De man die me van twaalf wereldtitels afhield’’, grapt Fiber, maar het is duidelijk dat ze vrienden zijn, die elkaar het daglicht wel degelijk gunnen. ,,Nochtans stonden we vijftien jaar lang met getrokken messen tegenover elkaar, maar Giaco is nu eenmaal…Giaco!’’ Fiber spreekt perfect Nederlands, al is hij grotendeels een Waal. Hij komt uit Walsin, het Ardense dorp met het schitterende circuit waar evengoed autoraces als (wereld)kampioenschappen fietsen werden (en worden) gehouden. Daar behaalde Eric Sonck, zevenvoudig tourwinnaar, zijn tweede wereldtitel op de weg, voor eeuwige rivaal Tienne Leemans. Het was één van de fraaiste races die we ooit zagen: beiden konden ze het WK gewonnen hebben, die dag, maar Sonck was een lengte sterker…en eigenlijk heel de dag superieur. Dino Zandegu reed erachter en keek ernaar…Brons! Dino, nochtans een kampioen zoals er geen meer gemaakt worden.

We staan hier bij het grote café La Forêt de Walsin, te wachten op Giacomo en Etienne. Maar vervelen doen we ons niet. Fiber heeft immers een en ander te vertellen. Hoe de naam zich verder zet in de volgende generatie bij voorbeeld. ,,Natuurlijk heb ik niet alles bereikt wat ik wilde, maar dat heeft geen belang. Alles wat me te beurt viel, is me in wezen domweg overkomen. Alles is een geschenk, het gevolg van meegekregen talenten en toevallige omstandigheden. Dat te beseffen houdt je bescheiden: je bent gewoon een’ lucky bastard’ …als er ten minste gebeurt wat mij overkwam.’’ Tony besluit filosofisch mijmerend, de blik even op oneindig: ,,Het kan dus anders lopen…’’ De mensen uit de zaak weten maar al te goed wie ze bedienen. Tony heeft voor ieder een goed woord over. Hij kent deze mensen en hun familiale achtergrond van kindsbeen af…en zij kennen hem. ,,Oh oui, monsieur, je l’ai toujours su: ce jeune homme allait changer la face du monde…de la course automobile!’’ ” 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Amusement. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s