Zesde en laatste deel van het TAZ2007 verslag…OEF!

 

…zoals Steffie Van Cauter overigens! Die Fliege fliegt und stürzt verrückt heet haar nieuw werk. Steffie, de jongedame met de meest ontwapenende glimlach van Vlaanderen, was zeer terecht laureaat van JT 2006 met Ich bin Alleine, een veel geprezen stuk omdat de jonge theatermaakster er, zonder een verhaal te vertellen maar intrigerend en boeiend, alle aspecten van haar capaciteiten aan bod liet komen, en dat zijn er heel wat! Het nieuwe stuk laat nog andere kanten zien van dit ongewone en veelzijdige talent, maar het werk is nog helemaal niet af. Kan ook niet, want het bouwen van de muziek makende machines is ongetwijfeld een werk van lange adem, met veel voorstudie. Het vraagt bovendien heel wat tijd om die tuigen te bouwen…En dan heb je nog geen ,,stuk’’! Wat we te zien en horen kregen (ook buiten de eigenlijke voorstelling: als ze zingt en zichzelf daarbij begeleidt op de chauffageketelharp bij voorbeeld!), scherpt echter danig onze nieuwsgierigheid. In december première…We proberen er bij te zijn! 

We zagen Steffie laat die avond, maar aan het begin van Havennomaden 2 was er Black Heart Rebellion, onze voorlaatste halteplaats in de JM wedstrijd. Niet te verwarren met de Black Heart Procession, de hypochondrische band van Pall Jenkins en Tobias Nathaniel uit San Diego, want BHR is andere koek. Screaming meerbepaald, en dan zitten we bij de hardcore metal, in de hoek waar ook Mogwai en godspeed you! black emperor thuishoren. Voor de rest lichten we graag enkele termen uit het juryverslag: cohesie, perfect gedaan, confronterend, extreem, kortom: hoort thuis binnen het festival omdat dwarsheid zijn plek verdient…En eindelijk eens een zanger die niet in de U-ziekte vervalt en geen clichés verkoopt, denken we er stout bij.

Marcel Vanthilt zag Abraham op TAZ en vierde dat samen met de TAZ band en in een tweede deel met Arbeid Adelt! (mét Jan Vanroelen, Luc Vanacker, Ad Cominotto, Oostendenaar Willy Willy in Café Koer), exclusieve, éénmalige reünie. Wij hoorden enkel het tweede luik, lang nadat het zonlicht niet meer scheen. Melancholie, jawel, maar AA! is nog helemaal niet gedateerd. Wat let de heren eigenlijk?

 

Vrijdag 2 augustus.

 

Hannelore Bedert. Wat zijn we hard geweest voor deze artieste, die we twee jaar geleden, toen ze hier met Rheen stond, volmondig een grote toekomst toedichtten (waar we in het programmablaadje aan herinnerd werden…Tja, ons Muhheheheuhen, nietwaar…) Die schijnt zich inderdaad af te tekenen: niet alleen kan je haar steeds vaker aan het werk horen, maar ze valt ook geregeld in de prijzen. Vooral in Nederland slaan haar liedjes, niet zelden in Het Deerlijks, aan: ze behaalde op 19 mei niets minder dan een eerste plaats in de Nederpopprijsfinale te Zwolle. Hoe goed ze wel is, valt te horen aan de 5-song EP Janker. En de reacties op haar guestbook (www.hannelorebedert.be) liegen er niet om: zowel het optreden in FN als de dag erop op het Folkfestival van Dranouter ontlokten de meest extatische commentaren. Ook haar band deelt in de algemene lof (Arne Leurentop viool, elektrische gitaar, accordeon; Toon Dockx viool en bas; Hans Dockx drums) Alle kwaliteiten ten spijt viel ze niet in de prijzen: we werden niet echt meegesleept of weggeblazen zoals we dat wel waren met Andy en Karolien en Jonas Leemans in zijn piekmomenten. Het juryrapport wees nog op een aantal zaken, die Hannelore in overweging kan nemen…of niet, want ze vaart duidelijk een eigen koers, die ze zorgvuldig uitstippelt. Ze heeft TAZ niet nodig! Want ik twijfel er geen moment aan dat de nog maar pas afgestudeerde van het Herman Teirlinck Instituut een riante toekomst in de herboren ,,kleinkunst’’ tegemoet gaat.

El Cid is het project dat actrice Carla Hoogewijs (bekend van o.a. Witse) heeft opgezet met Dick Van Der Harst (ze werkten al samen bij Muziek LOD). Voor de gelegenheid heeft de bandeonist (dat is de enig juiste omschrijving van een bandoneonspeler!), tevens huiscomponist van LOD en Gents stadscomponist, zich omgeschoold naar een zoveelste instrument, de jazz gitaar. Dat kent al nauwelijks geheimen meer voor deze uitzonderlijke muziekmaker. Daar hoort natuurlijk een prima de luxe bassist bij, en dan komt natuurlijk Jouni Isoherannen om de hoek piepen! Hoogewijs is geen grote zangeres, maar wel een eerlijke. Ze zingt stemvast en met een grote liefde, zeg maar passie, voor de muziek waar zo’n trio voor staat, de (jazz) standards natuurlijk, maar ook de betere singer-songwriting. Zo vielen er eigenzinnige covers te horen van Moon Over Bourbon Street van Sting en The Man With The Child In His Eyes van Kate Bush. Daardoor misten we de gelijktijdige première van Writing Billie, de Billie Holiday hommage van het Brussels Jazz Orchestra (en ’t Arsenaal) Het BJO werd geleid door Frank Vaganée, met de Zuid-Afrikaanse zangeres Tutu Puoane en actrice Sara De Bosschere die alles aaneenpraatte (op basis van de literaire commentaar die een aantal auteurs, w.o. Joke Van Leeuwen, schreven, verwijzend naar Billie’s autobiografie, Lady Sings The Blues (1956) Bert Joris tekende voor de arrangementen. Gelukkig zullen we dit werk nog elders kunnen gaan beluisteren, want dit werk bleek uitstekend te scoren bij de mensen die we erover aanspraken…

 

Zaterdag 4 augustus

 

…en het einde was plots in zicht. De deliberatie van de JM jury was spraakmakend niet alleen omdat die doorging in volle Noordzee op de Plov, een jeannot type zeilschip, met de nodige versnaperingen aan boord, maar ook omdat ze de nodige slachtoffers maakte, ondanks de amper één à twee beaufort windsterkte. Een ramp à la Titanic werd ternauwernood vermeden en een aantal opvarenden zullen zich de reis lang heugen. Maar er was a job to be done en die is in alle ernst doorgegaan. Met het bekende resultaat. Zoals elk jaar was de prijsuitreiking een spannend moment, waren er gelukkigen en ongelukkigen. Dat is nu eenmaal de aard van het beestje. Eerlijk gezegd is dat, de prijsuitreiking, het enige moment van TAZ waar we tegenop zien. Want het is en blijft een magere troost te stellen dat ,,iederéén gewonnen heeft’’. Maar de waardering voor al die jonge mensen die het beste van zichzelf geven, is immens. Meer dan we dat ooit kunnen zeggen of schrijven.

The Rhythm Junks verguldden de pil met een spetterend afsluitend concert. We konden deze schitterende band (citaat uit onze review van de Gentse cd-presentatie van Pop Off: ,,Niet vaak zoveel samengebalde creativiteit mogen bespeuren, zoveel subtiele en/of onverwachte klankkleuren (de inbreng van basklarinet en baritonsax bij voorbeeld…) De sheer power en de funk staan finesse niet in de weg. Het muzikale peil staat, met permissie gezegd, meer dan één trapje hoger dan wat de meeste locale bands aankunnen. Muziek is uiteraard meer dan bedrevenheid of virtuositeit, maar het enthousiasme, het samenspel en die lekker uitgekookte arrangementen maken van deze Rhythm Junks een band die tot ver over de landsgrenzen omzeggens zijns gelijke niet kent’’.) maar met een half oor beluisteren, maar we maakten dat enkele dagen later, op vrijdag 10 augustus, goed door op de eerste rij te staan op Polé Polé Beach in Zeebrugge. Dààr gaven zanger-harpist-songschrijver Steven De Bruyn, superdrummer Tony Gyselinck –slechts 6 dagen jonger dan wijzelf!- , bassist en orkestmeester Jasper Hautekiet, trompettiste Marie-Anne Standaert en de drie andere blazers eens te meer een optreden om duimen en vingers van af te likken.

 

Antoine Légat (verslag begonnen op 6 augustus, ‘voorlopig definitief’ afgewerkt op 18 augustus)

P.S. Met speciale dank aan onze keuzeheer Pieterjan Vervondel voor zijn uitstekend prospectiewerk!

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in TAZ2007. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s