Geen kwantiteit, wel kwaliteit…

 

Gentse Feesten 2007.

 

Voor één keer hebben we de feesten voornamelijk meegemaakt vanuit onze luie zetel. Gekeken naar AVS, waar de diverse activiteiten en evenementen overzichtelijk gecoverd werden. De Forummoorden, spel van schrijfster Katrien Ryserhove, dat de stad betrok, ging ons petje ver te boven. Het was dan ook een hele uitdaging om alle sleutels in oplossingen om te zetten. De winnares bleek dan ook iemand die misdaadverhalen haast letterlijk verslindt.

Het Jonge Wolven concours hebben we ook op deze wijze ,,gevolgd’’. Varili leek ons, met de schaarse info waarover we beschikken, een verdiend winnaar en we kijken zeker uit naar de andere laureaten Jah Generation en Arion. (Lees de reactie hieronder: we kijken dat zeker nog na, maar het zal wel zo zijn. Dank, anonieme bron!))

Onze actieve participatie beperkte zich tot een trip naar Dok-Zuid (tussen Dampoort en Muide) om er in het ruim van de lichter Santa Rita het toneelstuk Het Vuurhuis van Theater Taptoe te gaan zien (gevolgd door een kort bezoekje aan Bij Sint Jacobs voor het optreden van ouwe vertrouwde Flat Earth Society), een paar dagen later gevolgd door het bijwonen van een concert bµvan Bruno Deneckere & Friends, of moeten we zeggen Bruneau Le Cou & Amis, want ze zouden in het Frans zingen, een primeur.

Als locatie voor een evenement in de Gentse Feesten is zo’n schip in de haven een subliem idee. Er was ook gezorgd voor een kiosk in de vorm van een vuurtoren waar je als toeschouwer een glas wijn en twee lekkere kaaskroketjes verkreeg, voor of na de voorstelling. De kade diende dus ook als foyer en met het goede weer van woensdag 18 juli was dat uiteraard een zegen. Goed maar niet te warm, want anders is zo’n scheepsruim een tropische hel, ook ‘s avonds (we hebben de ervaring) Fijn dat de schipper Hubert Pols en zijn vrouw Clementine deze gelegenheid boden aan Taptoe, want daarna zijn ze weer op vaart met allerlei producten, kolen of mest…Wegens nakend pensioen is het schip wel te koop, geachte theatermakers! Er was plaats voor 75 mensen en naar verluidt was het elke avond volle bak (heu, heel letterlijk), geen wonder want het stuk is in al zijn bescheidenheid een voltreffer.

Ouwe strijdmakker cellist Frans Grapperhaus schreef de muziek voor Het Vuurhuis, wat aanleiding genoeg was om geïntrigeerd te zijn. Hij voerde die zeer stemmige muziek zelf uit gesteund door violiste Liesa Van der Aa (die we al eerder bij PJDS en Het Zesde Metaal van Wannes Cappelle zagen…en hier ook een zaag spande…letterlijk!) Dichter Herwig Deweerdt schreef een parabel (grote metafoor? Allegorie?) rond een vrouw in een vuurtoren, een schipper en hun kind, een archetypisch verhaal over de liefde in al haar schoonheid en wreedheid. Het werk, dat je een klein uur geboeid houdt, kon door dat universele karakter om het even waar gesitueerd worden, wat wellicht de functie verklaart van de enige acteur, Dirk De Strooper, de rol van een klerk die zich op ingenieuze wijze (we verklappen niks!) ,,onledig’’ houdt met zijn ,,werk’’. Die figuur zegt overigens geen woord, beeldt een en ander uit, maar het verband blijft bewust vaag. De dramatische handeling blijft dus tot een strikt minimum beperkt, maar….We gingen niets verraden, zilch, nada, niente, tipota! Zo concentreer je je op de tekst met zijn rustige verteltrant en fraaie ritournelle, zijn weerkeren op dezelfde gedachten, haast gelijke frasen, maar in een andere setting, een andere atmosfeer, met een telkens wisselende of weerkerende geladenheid, zoals de zee: altijd dezelfde en toch altijd anders. Heerlijke poëtische tekst!

O ja, de vertelstem, daar kan je ook niet naast luisteren: dat is niemand minder dan Jan Decleir die op zijn niet na te volgen manier de woorden net dat ietsje meer expressiviteit geeft.

Het is mogelijk dat de voorstelling hernomen wordt, dan wel in een andere setting…Moet het gezegd dat we Het Vuurhuis vurig aanraden?

Vrijdag 20 juli was er de first van Bruno Deneckere: tezamen met een keur aan Gentse muzikanten stortte hij zich op een Frans repertoire. Veel voorbereiding was er niet aan: daar hadden Bruno en zijn maats geen tijd voor, maar ze wilden deze uitdaging met wat ze kenden wel aan. Gelukkig hadden collega’s Dirk ‘Derek’ Dhaenens en Filip Defleurquin al wel iets meer ervaring op dat vlak. Deze pro’s weten aan alles wel een mouw te passen, zeker als Nils De Caster voor zwierige ondersteuning zorgde, in dit geval enkel met de viool. Bruno stak van wal met Je suis venue te dire que je m’en vais (van Le Grand Serge Gainsbourg, maar hier vooral gekend van Jo Lemaire) Je kan moeilijk een stemmiger begin kennen op dit moment van de dag, wanneer de zon naar de einder neigt. Het heeft weinig zin dit gemoedelijke concertje systematisch te gaan overlopen, maar Filip zong een zowaar ontroerende versie van Presque rien van Francis Cabrel (van Hors-saison, 1999), nadat hij al een fraai La dame de Haute Savoie van diezelfde Cabrel had gebracht. Bruno bracht er telkens weer een vrolijke noot in met een stel strategisch opgestelde, opzwepende cajun/zydeco klassiekers (Tu peux cogner/frapper mais tu ne peux pas rentrer – Allons danser, Colinda –Donnez-moi mon tennis shoes), met De Caster in de rol van Doug Kershaw. Met Michel DelpechPour un flirt liet Derek het stilaan aardig gevulde plein meezingen, wat hij verderop herhaalde met Aline van Christophe (ook Les marionnettes kwam(en) aan de beurt!) Het hobbyclubje verraste ook met Si je voulais bien (Dereks vertaling van Bruno’s prijsbeest Only If I Wanted To) en met Derek en Bruno around kon het ook niet anders of Bob Dylan moest de revue passeren. Wat paste dan beter dan Si tu dois partir, de van Fairport Convention bekende versie van If You Gotta Go, Go Now? Defleurquin deed nog een nederige bekentenis: J’aime les filles (maar dat blijkt toch van Dutronc-Lanzmann te zijn!) en Bruno deed iets ongewoons met Non je ne regrette rien van La Môme Piaf, dat helemaal open bloeide dank zij de solo van Nils. Petit Lapin van Derek & Vis bleef achterwege: dat konijntje (met vliegje op de neus?) had Derek al eerder die week van stal gehaald. Dirk raakte wel de gevoelige snaar met Prends-moi dans tes bras (niet van Daniel Guichard, maar net als het swingende On va danser tout le temps en het vermelde Si je voulais bien uit Dereks geplande Franse cd) Uit de losse pols, zeer zeker, maar dit Gentse gespuis weet ook dàn te imponeren en mag dit misschien toch maar snel even een jaarlijkse traditie worden? Merci.

(27 07 2007 – update)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in theater-poëzie-muziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op Geen kwantiteit, wel kwaliteit…

  1. Stefaan zegt:

    de eigenlijke winnaars (\’de jonge wolven 2007) zijn de mannen van de jah generation geworden…niet varili. Die sleepten de podiumprijs in de wacht. 

  2. Stefaan zegt:

    jepz
     
    denk dat de gentse feesten eerder reggae wouden horen,
     

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s