Tu ne me dois rien

 

Gelukkig zijn

————-

 

Het was een zaterdag. Je kwam plaatjes luisteren. Thuis had je iets anders verteld. Je viel die avond van de ene verbazing in de andere. Ik draaide het béste. Je ging weer weg (moest dat écht?), maar ik hield je nog even aan me gekluisterd. Ultieme troefkaart. Je liet ze de vrije loop: ,,Heb je mijn stem gemist, na bijna een jaar?…We begraven wat sterft, we houden slechts de goeie momenten over…Maar je moet me niets. Ik heb het verdraaid kwaad gehad om eraan te wennen, om het eindelijk te aanvaarden. Ben je me daarvoor tenminste dankbaar? Ieder gaat zijn eigen weg met wat hem gegeven werd. Maar jij, jij moet me niets.” Het was voor ons geschreven, maar we wisten het godzijdank nog niet. Die zaterdag stroomden niet alleen je tranen: geluk welde rondom ons op. Zijn we onszelf daarvoor tenminste dankbaar?

 

Soundtrack: Tu ne me dois rien (Stéphan Eicher: ,,J’ai eu un mal de chien à me faire à cette idée, à l’accepter enfin…Est-ce qu’au moins tu m’en sais gré?”)

 

  

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s