Duitsers veroveren Ierland…met Ierse muziek!

 

CARA / In Between Times /Artes Records/Skycap/Roughtrade ARCD3040 ( www.cara-music.com )

 

Enkele jaren geleden werden we verrast door het meisjestrio More Maids. Tot daar alles OK want Live luisterde als een bijzonder vaardig en liefdevol ingespeelde en ingezongen Ierse plaat, vol aanstekelijke jigs en reels, met naast de gebruikelijke trads ook werk van Steve Knightley en Dougie McLean. Als buitenbeentje stond er ergens halverwege een leuke versie van Closer To Fine van Emily Saliers (de Indigo Girls dus) Groot was onze verbazing vast te stellen dat het ging om…Duitse dametjes. Daar zouden we nog van horen! Maar sinds die plaat uit 2002 was het merkwaardig stil rond More Maids…tot we enkele tijd terug In Between Times van Cara (zowat ,,Vriend’’ in Gaelic) binnenkregen. Het bleek dat Gudrun Walther, fiddle en ‘box’ (ofte diatonische accordeon), lid van More Maids en schrijfster van Red Is The Rose, de vocaal sublieme opener van Live, in zee was gegaan met andere muzikanten. Openingszet Colours uit 2004, een jaar na de vorming van Cara, was ons helemaal ontgaan, maar bleek overladen te zijn met lof. Oortjes spitsen dus. Tweede peiler van Cara is pianiste Sandra Steinort, een al even overtuigende zangeres en muzikante als Walther. Claus Steinort (fluiten en whistles, concertina, Uilleann pipes), Jürgen Treyz (gitaren, mandola, mandoline) en Rolf Wagels (bohdrán) slepen individueel een hele waslijst referenties mee (om er maar één te noemen: Claus en Rolf werden gesignaleerd bij DeReelium en Steampacket) Ook in Ierland zelf kent men deze vaklui, iets wat mee verklaart waarom Tóla Custy één der special guests is. De man uit Ennis, Co. Clare, is één der beste hedendaagse fiddlers. Maar alle adelbrieven ten spijt, het is de muziek die er moet staan. Nou, dat zit dus snor: dat hoor je hier eigenlijk al na enkele seconden. Wat opvalt, is de grote inbreng van de groep, vooral dan Walther en Treyz, in het bewerken van de traditionals of het schrijven van nieuwe deunen en/of teksten. Vernieuwing binnen de bestaande context, zeg maar. De liner notes geven aan dat het nodige opzoekingswerk gekropen is in het opzoeken en bijstellen van het songmateriaal: deze mensen kennen hun werkveld. Maar de nota’s geven ook aan hoeveel plezier er beleefd werd in het samenstellen van de cd. Dat wordt verlengd in de speelvreugde, zoals in Please Be Peter Tonight. Mooi wat ze doen met The House Carpenter, een ballad die o.a. ook Bob Dylan onder handen nam. De zang is ronduit prima, maar ook zonder lukt het aardig. Stilzitten is zo goed als onmogelijk tijdens de eigen tunes van C’mon Tiger. En een oer-Ierse melancholie overvalt je tijdens de twee deunen van Ploubêr. Het is moeilijk favorieten kiezen. Bustles And Bonnets misschien, bekend van The Tannahill Weavers? Lees hier trouwens ook de Duitse commentaar, gij allen die mét ons de walvisvangst verfoeit! En, heren, let op als je The Maid Of Whitby ontmoet: menig nietsvermoedend zeeman was slachtoffer van de al te knappe meid! Deze uitvoering van Rosie Anderson neemt het op voor de tragische heldin. Die snode Lord Elgin heeft duidelijk niet enkel de Akropolis geplunderd!

Van de allerbeste Ierse volkse muziek die we in lang hoorden is Made in Germany…,,Het stond er altijd op, in het Engels”! (12 07 07)

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s