John Mayall, Godfather of British Blues…

 

John MAYALL & The BLUESBREAKERS in De Zwerver (Blauwe Zaal) te Leffinge (Oostende) op dinsdag 10 juli 2007.

 

John Mayall, ,,the godfather of British blues’’, was vooral in de sixties belangrijk, in de eerste plaats als talent scout en leverancier van talent aan topgroepen. Toch is de man, intussen toch al een krasse bijna 74, tot op heden een artiest die je graag zijn ding hoort en ziet doen, want al sluizen zijn Bluesbreakers geen talenten meer door als Eric Clapton, Peter Green, Jack Bruce, Aynsley Dunbar, John Hiseman, Dick Heckstall-Smith, Mick Taylor, Mick Fleetwood, John MvVie en ga zo maar uren verder, dan is Mayall altijd een integer bluesman gebleven, immer gefocust op de muziek. Hij is, met zijn neus voor goeie songschrijvers, ook altijd interessante platen blijven maken, zoals A sense Of Place (1990), waarmee hij ons de fenomenale Sonny Landreth leerde kennen (samen met John Hiatt, toegegeven), Wake Up Call (1883, met Buddy Guy, Mick Taylor en jawel, Mavis Staples), of verleden jaar nog In The Palace Of The King, hommage aan Freddie King. Je weet ook dat de Bluesbreakers een topband vormen. De dagen van gitarist Coco Montoya zijn al lang voorbij, maar Buddy Whittington vervangt hem meer dan waardig. Bassist Hank Van Sickle is nog maar een zevental jaar lid van de ploeg, drummer Joe Yuele is dat daarentegen al 22 jaar!

He commands respect zegt men zo mooi in het Engels, en dat moet de Queen ook gedacht hebben, want John Mayall werd aangesteld in 2006 tot Officer of the British Empire (OBE)

Het was dan ook met grote verwachtingen dat we afzakten naar De Zwerver in Leffinge, één van onze geliefkoosde pleisterplaatsen wat de ‘betere’ muziek betreft. Het heeft ons niet gespeten, want de jaren hebben duidelijk geen vat op Mayalls schitterende fysiek en geestelijke vermogens. Dik anderhalf uur genieten was het van muziek die aardig het evenwicht houdt tussen spannende rock en lekkere blues. Mayall weet nog precies hoe het moet. Eerst wordt Whittington de vuurlijn ingestuurd met de uitstekend gezongen Shaky Ground en Black Cat Moan, waarna de meester het overneemt, zang, keys, harp en een keertje gitaar. Al snel duiken songs op uit The Palace…: Now I  Got A Woman en I Love You More Every Day flankeren Burned Bridges (uit Road Dogs, 2005) Het boeltje ontploft met Congo Square, het voodoo meesterwerkje van Landreth, dat een goed uitgebouwde, van lange solo’s voorziene structuur meekreeg. Leon Russells Help Me Through The Day, hartverscheurend gezongen door Whittington, was ook al een lievelingssong van Freddie King, waarna Mayall zijn eigen tribuut voor de man bracht, King Of The Kings. Oh, Pretty Woman (ook op 70th Birthday Concert, cd en DVD) en het intussen klassieke So Many Roads (al te horen op A Hard Road uit 1967!) deden het optreden pieken. Mayall gooide er nog het alombekende Room To Move bovenop: het was hier ooit zelfs een hitje. Het was niet de enige keer dat hij met de harp voluit ging. Begrijpelijk dat er ondanks het volkse enthousiasme nog slechts één bis bij kon. Daarvoor graaide Mayall in de allereerste plaat met de Bluesbreakers (Bluesbreakers With Eric Clapton, 1966) en kwam hij met openingsnummer All Your Love tevoorschijn. Zo was dit concert een gedoseerd mengsel van oud en nieuw, bekend en minder bekend, afwisselend van stijl, maar met die onmiskenbare Mayall stempel. Moge hij nog lang de blues breaken! (Antoine Légat; 11 07 07)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s