Onvermijdelijk?

 

Dolk

——

 

Eens plant je me

de dolk in de rug.

Tchak.

Grieks die tragedie.
Eerst vertrouwd,

dat gevoel van warm bloed

dat sijpelt langs mijn rug,

tot stekende pijn het haalt

van het korte welbehagen.

 

Eens vind je me te oud,

te traag, zo rimpelig,

oubollig of taai, plots zo

sullig en saai, en winderig,

en word ik weer overladen

met verwijten uit andermans repertoire,

ooit gericht tot Andermans,

maar nog net zo bruikbaar.

Het treft me, maar ik tref het niet.

 

Het komt onverwacht.
Het komt ongelegen,

het komt wanneer het

niet zou mogen komen.

Getimed om hard te treffen.

En had je de tekens niet gezien?

En had je haar ogen, haar moves,

haar wrevel niet gespot?

Nee. Ik zag haar zo graag.

 

Eens mag het niet meer, dit verkeer,

dit verkeerde verkeer van

man tot vrouw tot man totaal,

waarin we ons nu vermeien

als meiers op het bal van de koning.

Eens zeg je me:

ik zie je ook wel graag,

maar geef me tijd, geef me respijt…

 

Eens druppelt bloed,

traag, gestaag op de grond die,

steeds dichterbij,

alleen maar waziger wordt…

 

(09-21 01 06)

 

Soundtrack: Rainbow (Derek: ,,…And he stepped on a rainbow…’’)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Poëzie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s