This is the room where she cut her wrists that odd and fateful night,and I say…

Lou REED & Band en The New London Children’s Choir met ,,Berlin’’ in Vorst-Nationaal op maandag 18 juni 2007.

 

Berlin van Lou Reed wordt nu algemeen beschouwd als een meesterwerk, maar het is ooit anders geweest. De redenen waarom men het indertijd lastig had met deze conceptplaat zijn legio: men had net de Velvet Underground ,,ontdekt’’, te laat maar men kon zijn schade misschien nog goed maken via Lou Reeds eerste soloplaat Transformer en die bevatte meteen een reeks wereldhits als Walk On the Wild Side, Satellite Of Love en Perfect Day. Men verwachtte dus een opvolger die op Transformer zou voortbouwen, maar dat liep eventjes anders met Berlin. De kritiek knapte af op de barokke productie van Bob Ezrin, niet de laatste producer die hierop gepakt zou worden (denk aan John Lissauer met die eerste Lewis Furey) Het publiek had het niet zo begrepen op de hypochondrische teneur van de plaat. Men moest bekennen dat de plaat ingeblikt was met het kruim van de toenmalige rock- en studiomuzikanten (lees maar na: stuk voor stuk de top!!!) en een aantal nummers van de LP bleven hangen. Gelukkig voor Lou nam hij toen Rock ’n Roll Animal op, de ultieme rock liveplaat, neerslag van de optredens waarvan men steevast zei dat ze ,,zijn laatste concert’’ waren. De volgende rockdode? De weddingschappen waren geopend en Lou klopte ze allemaal, Eddy Wally incluis, met vele lengten. Een handvol Velvet songs werden plots gemeengoed en het openende Sweet Jane kregen zo’n spetterende gitaarintro dat Steve Hunter en Dick Wagner, ook al uitdrukkelijk present op Berlin, even de gedoodverfde opvolgers van Eric Clapton waren, iets wat ze zelf snel zouden afbouwen. In 1973 waren we nog jong en mooi (nu zijn we niet zo jong meer), we wilden wat en we hebben Berlin dan ook gedraaid dat het niet mooi meer was, ons wentelend in de fin de siècle decadentie die past bij de leeftijd. Dit maar om te zeggen dat we een slechte bron van kritiek zijn van het optreden dat Lou Reed gaf in Vorst-Nationaal (het Brusselse concert was overigens de start van een beperkte Europese toer): zelfs als het geluid op het gebruikelijke Vorst-Aquarium niveau was geweest, de band klote en Lou Reed plat van opiaten en derivaten, zelfs als de stroom finaal was uitgevallen en Yoko Ono in duet met Britney Spears het voorprogramma had gedaan, dan nog hadden we het goed gevonden. Het was namelijk de eerste maal in 34 jaar dat we de volledige Berlin konden aanhoren, een première die tevens een dernière is, want ome Lou houdt het na deze toer voor bekeken: ,,You can tell your kids you saw Lou Reed’s Berlin.’’ Geen ene moer kon het ons schelen. Maar het geluid was OK, niet te hard en dus op mensenmaat, de band stond er, het kinderkoor deed meer dan charmeren, de blazers en strijkers speelden vlek-ke-loos, Lou was bij de zaak en zichzelf, en zong als een leeuwerik (hoe zingt een leeuwerik eigenlijk? Als Lou Reed?), de soulzangeres zong zelfs als een hele kudde met leeuweriken (één k) gekruiste nachtegalen, de stroom viel niet uit en er was geen stoorzender in velden of wegen te bekennen. Het begon al meteen pakkend met een flard Sad Song, eigenlijk het sluitstuk van het album, maar ideaal als intro. We kregen de integrale uitvoering van Berlin, in de logische volgorde van de plaat en dus vrij kort voor een concert. Er was ook duidelijk nagedacht over die uitvoering: zo bleef men enerzijds vrij dicht bij het origineel (het drumwerk was haast een blauwdruk van wat Aynsley Dunbar en B.J. Wilson op de plaat klaarmaakten, en dat was voor die tijd super), maar er werd lichtjes afgeweken wanneer het zich aandiende. Zo werd dit geen kopie van de plaat, maar een volwaardige live uitvoering. Zo hoort dat. We kregen, mee ter compensatie van de beperkte lengte van de uitvoering, nog een serieuze toemaat met Sweet Jane, Satellite Of Love en Walk On The Wild Side (*) No complaints department, dus! Blind en doof zijn we natuurlijk ook niet, maar waarom detailkritiek? Er komt toch geen tweede maal. Och, er waren de te verwachten akkefietjes. Zo bleek de geluidsorgie aan het eind van Caroline Says I niet na te bootsen, of alvast live niet te werken. Algemeen gesproken werd het concert gaandeweg sterker, het ging naar een climax toe met The Kids, The Bed en Sad Song, maar is dat ook niet waar de plaat naartoe groeit? O ja, de gitarist met muts die Lou Reed doorlopend zo knap bijstond bleek Steve Hunter te heten. En of dit te horen was! We misten Dick Wagner in de intro van Sweet Jane, maar Steve heeft alvast nog niks van zijn kunde verloren.

Zo. Afspraak met de geschiedenis niet gemist, zegt men dan. Och, gewoon een leuke avond en verder business as usual. (**)

 

(*) juist, alleen Perfect Day ontbrak nog om er een perfect night van te maken, maar wellicht hebben technische problemen op podium belet dat het gezelschap nog eens opkwam. We hadden de indruk dat men de troubles met het gordijn toch nog, zij het vergeefs trachtte op te lossen, want het duurde nog een tijd voor de zaallichten aanfloepten.

(**) …of was het ,,Round up the usual suspects’’?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s