Jeff, you should have come over…

Our Last Goodbye, hommage aan Jeff BUCKLEY door StuBru en Cactus in de Magdalenazaal (Ma/Z) te Brugge op dinsdag 29 mei 2007, met Zita Swoon, Lemon, Milow en Arid.

 

29 mei 1997 was een verdomd trieste dag. Al konden we hoop blijven koesteren. Het zou pas enkele dagen later zijn dat het nieuws bevestigd werd: politieagente Marie Grace Johnson (Grace…What’s in a name?!) had het lijk gevonden. Ook dan konden we het niet geloven. Het fameuze optreden op Werchter (bijgewoond door zo’n slordig miljoen muziekfans, leert een snelle berekening) zagen we grrrttvvvrrdrie niet, al was dat precies dat jaar voor ons de enige echte reden geweest om te gaan. Als zware fans van vader Tim Buckley (Goodbye And Hello! Happy/Sad! Lorca! Starsailor!) waren we immers al door het fenomeen Jeff Buckley gepakt. We behoorden tot die twee man en een paardenkop die Jeff Buckley en zijn trio op woensdag 21 september 1994 aan het werk zagen en hoorden in de Antwerpse Pacific aan het Zuid, zijn eerste Belgisch verschijnen. Met drie (ik zeg niet wie de paardenkop was…) schreven we daar een stuk over: Hans-Maarten Post in Het Nieuwsblad, Dirk Steenhaut in De Morgen en ikzelf in De Standaard. De teneur was telkens: er was detailkritiek, maar hoe uitzonderlijk is de man begaafd, hoe sleept hij je mee in de tsunami van emoties die hij genereert en die je wel moét ondergaan, en wat klinken die songs van Grace live nog zoveel mooier dan ze dat al doen op de studioplaat van ’94…,,Met deze Jeff Buckley moet voortaan rekening gehouden worden.’’, besloten we ons niet zo geweldige stuk (omdat we full time lesgeven moesten combineren met het perswerk…Les excuses sont là pour s’en servir, maar het was toch wel een bijzonder hectische periode, herinneren we ons terdege) Met hem rekening houden, dat deden we en dan nog van, if we may say so, dichtbij en geholpen door de regelmatige mailings van de man, waaronder een schitterende Nieuwjaarsbrief voor 1996: ,,Dear Everyone, Thank you for your beautiful letters. Sometimes things get my brain in a twist and reading your words of support really does my heart good.  I shouldn’t think so much…The band and I are in writing-mode now, doing well together, they send their love…Don’t feel down! ’96 must rule! New positive mental attitude slogan: ‘Dude, future…It rocks’. You have our best. We love you, too. Sincerely, Jeff Buckley N.Y. dec, ‘95.’’ Volgen, jawel, en wat we vaststelden was niet al suiker en zeem. Zijn heroïsche maar vergeefse gevecht om ,,My Sweetheart The Drunk’’ rond te krijgen, de invloed van moeder Mary Guibert waar Jeff onderuit trachtte te komen. Maar dat er plots een einde kwam aan dit jonge leven leek ons een sinistere grap van het heelal, een gloeiend onrecht, een twist of fate die ons uitzinnig van kwaadheid maakte. Ik weet niet meer wàt ik vernietigd heb (zelfs niet dàt ik iets vernietigd heb), tenzij mijn al zeer beproefde ,,geloof’’ in een kosmische rechtvaardigheid. Konden jonge goden niet verrijzen, desnoods uit hun as, desnoods met de longen vol water? Ja toch? De verrijzenis zal voor later zijn, maar het lijkt erop dat Grace en de bijpassende concerten een eeuwig leven beschoren is. Talloos zijn de projecten om en rond die sindsdien vorm kregen. We denken bvb. aan Buckley On The Moon van Aka Moon, een jaar na zijn dood. Al snel was het tien jaar geleden, tien godganse jaren van restjeskermis met live EP’s en full cd’s, demo’s, samenwerkingen (Gary Lucas), het half afgewerkte Sketches For My Sweetheart The Drunk. Moeder Guibert zond ons toen een poster met wat info: het was duidelijk dat zij de touwtjes in handen had. Dat bleek zeer scherp toen ze de Nederlandse Jasmina Fekovic in 2000 eerst de toelating gaf om de film Goodbye And Hello te maken rond haar zoon, als eindwerk voor de Nederlandse Film en Televisie Academie (NFTA), maar toen ze merkte dat Fekovic ‘afwijkende’ meningen een kans had gegeven, ging ze in de aanval: de film werd bekroond, werd één keer openbaar gescreend en verkort uitgezonden door de VPRO, maar verdween toen door de ,,inspanningen’’ van platenfirma en mother Mary in de kluis. De NFTA werd daarbij danig onder druk gezet: de prent zal er niet zo meteen weer uitkomen, al zeggen mensen die het kunnen weten dat Goodbye And Hello ,,journalistieker, mooier gefilmd en ge-edit, maar ook poëtischer en diepgravender’’ is ,, dan Amazing Grace’’, de ,,officiële’’ DVD (lees hierover alles in Muziekkrant OOR van juni ’07) StuBru vond tien jaar het ideale moment om, in samenwerking met Cactus, Our Last Goodbye op te zetten, een live uitgezonden hommage vanuit de Magdalenazaal (Ma/Z) in Brugge, met Zita Swoon, Lemon, Milow en Arid. De drie eersten brachten elk twee songs, Arid met zijn nieuwe cd mocht de kroon op het werk zetten met vier songs. Tussendoor waren er de interviews met de artiesten en dat werd uiteraard gefocust de vraag welke invloed JB op hun muziek en leven had gehad. Met € 10 en 12,5 was dit voor de massaal aanwezigen een duur uur en daarom kwam de meest mobiele muzikant, Jonathan Vandenbroeck, alias Milow, nog even op om One Of It en het onvermijdelijke I Don’t Know af te leveren. Voor en tijdens het programma werden beelden getoond van Jeff, meestal in actie op een podium, want in tegenstelling tot Nick Drake is er van de Amerikaan heel wat footage. Die beelden zien met een ander geluid, had iets onwezenlijks. Het was een weeë, droef stemmende vorm van poëzie, zoals zo vaak bij een onverwachte, zelfs ongewilde combinatie van losstaande elementen. Het werkte zelfs pakkend toen Stef Kamil Carlens zijn tweede song inzette: ,,I accept your invitation, I accept your lonely truth…’’ Ja, dan wist je dat Song For A Dead Singer langs kwam (van I Paint Pictures On A Wedding Dress) met zijn onmiskenbare ,,Some Mississipi river took you one bad day’’. SKC zei achteraf dat hij die song had geschreven vanuit verdriet, maar ook vanuit woede. In elk geval hadden we met Dead Singer ons kippenvelmoment van de avond gehad (Jeff, you should have come over!), al bezorgde de commentaar van Stef Kamil ook koude rillingen: hun eerste ontmoeting toen hij op T/W op de sukkel was met Tom Pintens’ keyboard en Jeff hem aanbood te helpen. De concerten die Stef Kamil als lid van dEUS deelde met Buckley. Dat JB zo’n geweldig zanger, gitarist en songschrijver was, kon niet verstoppen dat het de man om de emotie te doen was. De slotcommentaar van SKC vatte het goed samen, dat JB in dat leven van drie decennia alle energie en creativiteit (,,een wolk van vibes’’) gepropt had die normaal gesproken gespreid wordt over een leven van drie keer zo lang. Voor ons hoefde de rest dan al niet meer, maar we waren hier nu toch. Het lokale Lemon bracht Nightmares By The Sea, en dat vind je oorspronkelijk op Sketches For My Sweetheart The Drunk. Och, de Bruggelingen waren best OK, zeker met de zichzelf dan al herhalende beelden op het scherm erachter. Lemon brengt binnenkort een nieuwe cd. Het was van de cd presentatie in de HA’ndelsbeurs van The Bigger Picture geleden dat we Milow nog gehoord hadden en kan het zijn dat de Leuvenaar veel podiumvastheid heeft gewonnen? Ja hoor. Uitstekend was zijn keuze van Jewel Box, één van die onafgewerkte songs voor JB’s Unvolendete. Arid zette aan met het zielsmooie Words maar bracht ook songs uit die spraakmakende eerste cd Little Things Of Venom, meerbepaald At The Close Of Every Day en Life, dat de korte set met een haast ondraaglijke climax afsloot. Arids tweede nummer was I Want Someone Badly, te vinden op de Legacy Edition van Grace en oorspronkelijk gebruikt voor de film First Love, Last Rites. Het werd geschreven door Jeffs vriend Nathan Larson van Shudder To Think. De song behoort niet echt tot de Grace-sessies, maar werd wel in dezelfde periode opgenomen en ,,it’s a performance we all felt was worth giving na ‘second chance’ to be heard.’’ Volledig akkoord! Qua stemgeluid komt Jasper Steverlinck natuurlijk dicht in de buurt van de man met het ongelofelijke bereik. Bovendien is er nog een parallel: Arid kwam in de States uit bij Columbia, het label van JB…Arid klonk hecht en fris: we kijken uit naar de concerten die nu onvermijdelijk massaal zullen volgen. We moesten achteraf terugdenken aan de schitterende concerten in Roeselare en Kortrijk, in februari dit jaar, van de Baskische stemkunstenaar Beñat Achiary. Deze uitzonderlijke man had zo zijn eigen Buckley hommage. Daar schreven we het volgende over: ,,Het grote moment van de avond moet echter nog komen, Lilac Wine, bekend van Nina Simone, nog zo’n grote dame, maar de laatste jaren vooral populair via de sublieme versie van Jeff Buckley uit zijn enige volwaardige cd Grace (tevens een hoogtepunt in de rockgeschiedenis!) Achiary heeft goed geluisterd naar Buckley en zijn versie sluit er dan ook nauw bij aan. Minutenlang koude rillingen bezorgde dit liefdeslied, dat zo magistraal balanceert tussen hoop en verdriet, verwachting en verlies.’’ (zie www.folkroddels.be ) Vooral toen, bedenken we nu, hebben we ons afscheid ,,gevierd’’. Och, we hebben niks tegen A never ending goodbye, maar het moet wel gracieus blijven.

Antoine Légat (03 05 07)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Muziek. Bookmark de permalink .

2 reacties op Jeff, you should have come over…

  1. Unknown zegt:

    Welcome to enter (wow gold) and (wow power leveling) trading site, (wow gold) are cheap, (wow power leveling) credibility Very good! Quickly into the next single! Key words directly to the website click on transactions! -400251214678505

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s